II SA/Wr 462/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Starosty L. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 lipca 2023 r. nr IF.O.7840.395.2019.PF w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę schodów zewnętrznych z podestem budynku mieszkalnego wielorodzinnego postanawia: odrzucić sprzeciw.

W dniu 24 lipca 2023 r. Wojewoda Dolnośląski wydał opisaną w sentencji postanowienia decyzję kasacyjną – uchylającą decyzję Starosty L. Pismem z dnia 2 sierpnia 2023 r. Starosta L. wywiódł sprzeciw od tego rozstrzygnięcia żądając jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 roku, poz. 529, dalej jako: "p.p.s.a."), strona niezadowolona z decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może od niej wnieść sprzeciw. W myśl z kolei art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie sprzeciw wniesiony został przez Starostę L., a zatem przez organ, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji i którego rozstrzygnięcia dotyczy wydana przez Wojewodę decyzja kasacyjna. Skoro zaś z przepisu wynika, że sprzeciw może zostać wniesiony wyłącznie przez stronę, to wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści tego przepisu wynika zatem jasno, rozdział roli strony postępowania i organu je prowadzącego. Wobec tego nie można uznać, że organ wydający decyzję w pierwszej instancji jest jednocześnie stroną postępowania, co wiąże się bezpośrednio z uprawnieniem do wniesienia sprzeciwu. Skuteczne rozpoznanie skargi powinno poprzedzać ustalenie jej dopuszczalności. Skarga może być bowiem niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych (gdy wniósł ją podmiot, który nie posiada legitymacji procesowej przed sądem administracyjnym) oraz przedmiotowych (gdy brak jest właściwości sądu administracyjnego). W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że w przypadku, gdy skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym, powinna być odrzucona. Chodzi tu o taki podmiot, odnośnie którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany do jej wniesienia (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 58, LexisNexis 2011, a także wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, pub. CBOSA). W świetle okoliczności niniejszej sprawy uznać zatem należy, że przyznanie legitymacji skargowej stronie skarżącej w sprawie niniejszej stanowiłoby przyznanie organowi administracji publicznej możliwości występowania w dwóch rolach – tego organu oraz strony postępowania sądowoadministracyjnego, co jest niedopuszczalne. Sprzeciw od decyzji wniesiony w niniejszej sprawie podlega w konsekwencji odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 b § 1 p.p.s.a.