II SA/Wr 399/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę basenu wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania, zatem nie nakłada ono na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się organu do starań strony o wszczęcie postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę basenu wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia nie wykreowało nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków. Jeśli zatem z zaskarżonego aktu organu nie wynikało nałożenie na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu, to wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu nie może zostać uwzględniony. W niniejszej sprawie stwierdzić należy również, że wniosek skarżącego nie został dostatecznie uprawdopodobniony. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. W tym zakresie autor skargi ograniczył się do powołania tezy wyrażonej w postanowieniu NSA z 17.04.2008 r. , sygn. akt II OZ 331/08. Wskazuje się w nim, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwestionując tego stanowiska, przyjdzie zauważyć, że chociaż wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że powoływanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 1.08. 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). Ponadto okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania decyzji nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego (por. postanowienia NSA z 8.01.2015 r., sygn. akt II OZ 1374/14, z 5.03.2013 r., sygn. akt II OSK 414/13). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie przedstawił żadnych informacji na temat swojej sytuacji majątkowej, co pozwoliłoby ocenić, czy faktycznie rozbiórka basenu wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę. Brak jest również informacji na temat szacowanych kosztów wykonania nakazanych robót. Zaznaczyć natomiast należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.