II SA/Wr 391/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Artur Stefański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2023 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2023 r., nr 406/2023 w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oraz zagrożenia poprzez wykonanie określonych robót budowlanych oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2023 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: DWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego we Wrocławiu (dalej: PINB) z dnia 13 stycznia 2023 r. nr 95/2023, nakazującą M. H., B. J., M. R., K. H., M. R., K. N. - współwłaścicielom budynku przy ul. [...] we W. - usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oraz zagrożenia, poprzez wykonanie określonych decyzją robot budowlanych w wyznaczonych terminach Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 23 sierpnia 2022 r. K. H. (dalej: skarżąca) zawiadomiła PINB o nieprawidłowościach w stanie technicznym budynku położonym we W. przy ulicy [...]. W zawiadomieniu wskazała, że przez lata zalewany przez mieszkańców lokalu nr [...] jest taras na niższym poziomie, co spowodowało zły stan techniczny wielu elementów budynku. Do zawiadomienia dołączyła opinię techniczną w sprawie nadproża i wniosła o wszczęcie postępowania i zobowiązanie właścicieli budynku do konserwacji nadproża, położenia tynku na ścianie frontowej, murku przy zjeździe do garażu, drzwi garażowych, okna pod tarasem, naprawy schodów wejściowych do budynku, tynku w piwnicy, zamontowania w piwnicy zapory przeciwburzowej i rury spustowej. Zażądała rozłożenia kosztów remontu proporcjonalnie do udziałów we własności obiektu. PINB wezwał właścicieli do przedstawienia dokumentów technicznych dotyczących stanu budynku. W odpowiedzi M. i B. N. poinformowali organ, że przyczyną zawiadomienia jest niszczenie budynku przez skarżącą, albowiem stara się ona o zaniżenie wartości budynku będącego spadkiem. Wskazali, że skarżąca już dwukrotnie karana była wyrokami sądu powszechnego za niszczenia klatki schodowej, nie zgadzała się również na wykonanie robót budowalnych, m.in., na ocieplenie ścian. Załączyli także protokoły z okresowych przeglądów budynku. W dniu 12 października 2022 r. PINB przeprowadził kontrolę stanu budynku. W jej wyniku stwierdził, że będący przedmiotem zawiadomienia budynek mieszkalny jest dwulokalowy, dwukondygnacyjny z poddaszem, przykryty dachem dwuspadowym, podpiwniczony, w zabudowie zwartej, nieocieplony. Ściany zewnętrzne budynku są otynkowane, na elewacji frontowej widoczne są miejscowe ubytki tynków, w tym ubytek w obrębie parteru, odsłaniający stalowe nadproże okienne ze śladami korozji oraz uwidaczniający materiał ceglany balustrady tarasu. Widoczne są również spękania, zarysowania warstw elewacyjnych, w tym spękania tynków w obrębie murowanej balustrady tarasu. Od strony zaplecza widoczne są miejscowe ubytki, zarysowania, spękania warstw wykończeniowych, w tym ubytki w obrębie gzymsu wieńczącego, złuszczenia powłok malarskich. Pokrycie dachowe z dachówki posiada ślady zużycia, w obrębie rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich nie stwierdzono widocznych śladów nadmiernego zużycia technicznego. Brak jest opaski odwadniającej przy budynku od strony frontowej, od strony zaplecza widoczne spękania opaski, ubytki. W obrębie piwnic nie stwierdzono widocznych zawilgoceń, zalań, widoczne są miejscowe ślady zużycia eksploatacyjnego warstw wykończeniowych ścian i miejscowe ubytki warstw wykończeniowych. W piwnicy widoczna jest instalacja wodna wewnętrzna zakończona kranem i kratka ściekowa w posadzce piwnicy. Przy budynku od strony frontowej istnieją schody zewnętrzne pokryte wylewką typu lastryko, widoczny jest prześwit między połączeniem stopni od strony pomieszczenia piwnicznego, zlokalizowanego od strony frontowej budynku. Istnieje miejscowy ubytek cegły ściany pod oknem piwnicznym. Przy zjeździe do garażu istnieje odwodnienie liniowe. Murek oporowy przy zjeździe do garażu posiada miejscowe spękania, zarysowania, ubytki warstw wykończeniowych. Stolarka drzwiowa w obrębie części wspólnych i drzwi garażowe posiadają ślady zużycia eksploatacyjnego. Z kontroli sporządzono dokumentacje fotograficzną, którą dołączono do akt sprawy. Pismem z 22 lutego 2022 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku, a w dniu 13 stycznia 2023 r. wydał decyzję nr 95/2023, w której nakazał M. H., B. J., M. R., K. H., M. R., K. N. - współwłaścicielom budynku przy ul. [...] we W. - usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oraz zagrożenia, poprzez: 1. usunięcie uszkodzonych, spękanych tynków elewacyjnych i murku oporowego przy zjeździe do garażu, oraz odspojonych tynków przy nadprożu okiennym pierwszej kondygnacji, od strony frontowej budynku, w terminie 2 miesięcy od daty, kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne, 2. naprawę stalowego nadproża nad otworem okiennym pierwszej kondygnacji, zlokalizowanym od strony frontowej budynku, poprzez zabezpieczenie powłoką antykorozyjną, po uprzednim jego oczyszczeniu, oraz wymianę skorodowanej siatki podtynkowej, 3. naprawę uszkodzeń i uzupełnienie ubytków opaski betonowej przy budynku; 4. remont schodów zewnętrznych prowadzących do budynku od strony frontowej w celu zabezpieczenia przed przedostawaniem się wody opadowej do wnętrza budynku, - w terminie 6 miesięcy od daty, kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne. 5. uzupełnienie braków tynków elewacyjnych i murku oporowego przy zjeździe do garażu - w terminie 9 miesięcy od daty, kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne. PINB pouczył, że roboty należy prowadzić zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej pod odpowiednim nadzorem po uzyskaniu zgody organu konserwatorskiego. Wnioskiem z dnia 9 lutego 2023 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie decyzji. Zażądała objęcia rozstrzygnięciem również nakazu wymiany stolarki okiennej w piwnicy pod schodami, uzupełnienia brakujących cegieł i otynkowanie ścian za oknem piwnicznym i w piwnicy pod schodami, wymiany naproża i konserwacji belek stalowych pod schodami, wymianę na całej długości zardzewiałej rury gazowej i likwidację pozostałości przyłącza do instalacji gazowej, wymiany rury pionowej w piwnicy pod schodami, wymiany stolarki okiennej w mieszkaniu nr [...], naprawy pękniętego murku oporowego wzdłuż ulicy [...], wymiany drzwi do piwnicy. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2023r. Nr 361/2023 PINB odmówił uzupełnienia decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że żądanie objęcia nakazem stolarki okiennej piwnic w tym drzwi do piwnicy nie jest uzasadnione, bowiem elementy te co prawda wykazują cechy zużycia eksploatacyjnego, jednakże brak jest nadmiernego zużycia czy stanu zagrożenia. Wskazano, że prace naprawcze w tym zakresie mogą być wykonane przez właścicieli w ramach zwykłego zadania inwestycyjnego, bieżącej konserwacji czy napraw, natomiast wymiana stolarki okiennej mieszkania powinna zostać dokonana przez właściciela mieszkania. Podobnie ocenione zostały ubytki cegieł przy czym organ podniósł, że nie stwarzają one zagrożenia dla bezpieczeństwa budynku i powinny zostać uzupełnione przez właścicieli. Jako nie stwarzające zagrożenia oceniono także stan otynkowania w piwnicy i nadproża i belek stalowych w piwnicy. PINB podniósł, że co prawda są to elementy zużyte, ale w sposób nie powodujący niebezpieczeństwa, zatem brak jest podstaw do ingerencji organów. Widoczna korozja rury gazowej również nie powoduje konieczności wymiany jej całości, bowiem nie jest zużyta w sposób nadmierny. Organ przyznał istnienie nieużywanego przyłącza instalacji technicznej jednak wyjaśnił, że okoliczność, że dany element infrastruktury technicznej nie jest używany, nie jest jednoznaczny z pogorszeniem stanu technicznego budynku czy stworzeniem stanu zagrożenia. Podkreślił również, że wbrew twierdzeniom skarżącej, organ nie stwierdził nadmiernej wilgoci występującej w pomieszczeniach. W odniesieniu do naprawy murku położonego wzdłuż ulicy [...] organ podniósł, że nakazem objęty został murek oporowy zlokalizowany przy zjeździe do garażu, bowiem pełni on funkcje oporowe i w przypadku jego usunięcia, spowodowałby osunięcie się warstw ziemi. Natomiast murek wzdłuż ulicy spełnia wyłącznie funkcje estetyczne, nie jest konstrukcją oporową, zatem nie może być mowy o jakimkolwiek zagrożeniu w przypadku pogorszenia jego stanu technicznego. PINB podniósł, że okoliczność, że budynki wieloletnie wykazują zawsze ślady zużycia, jednak nie każde zużycie budynku powoduje takie pogorszenie jego stanu technicznego, które uzasadnia ingerencję organów nadzoru budowlanego. Kwestie estetyczne wyglądu budynku muszą być bowiem przedmiotami decyzji jego właścicieli podejmowanymi w ramach zarządu nieruchomością. W odwołaniu od decyzji PINB skarżąca podtrzymała żądania z wniosku o uzupełnienie decyzji, wskazując, że w swym rozstrzygnięciu organ nie uwzględnił wszystkich niezbędnych w budynku prac remontowych. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję DWINB przytoczył treść art. 66 Prawa budowlanego i wskazał, że celem art. 66 ustawy Prawo budowlane jest, aby jego stosowanie prowadziło do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. W związku z regulacją mającą spełnić powyższy cel nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. DWINB podniósł, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że roboty budowalne objęte nakazem z art. 66 p.b. mają charakter naprawczy, a celem tego przepisu zapewnienie właściwego stanu technicznego obiektu budowlanego w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym, a zatem rodzaj i zakres zastosowanych nakazów powinien być dostosowany do konkretnych potrzeb w danym przypadku. DWINB wyjaśnił, ze strona odwołująca się nie zmierza do zakwestionowania nakazów określonych w decyzji, a do ich poszerzenia. W tym kontekście wyjaśnił, że działania organów nadzoru budowalnego maja charakter wyjątkowy i mogą mieć zastosowanie nie w przypadku wszystkich uszkodzeń obiektu budowlanego, a tylko takich, które stwarzają stan zagrożenia lub w krótkim czasie mogą przyczynić się do jego dalszej degradacji. "Odpowiedni" stan obiektu nie oznaczy stanu perfekcyjnego, natomiast zasada jest, że decyzje co do zakresu remontu lub działań zwiększających jego funkcjonalność powinny zawsze należeć do właścicieli obiektu. Ingerencja nadzoru budowlanego musi się więc ograniczać, z woli prawodawcy, tylko do takich działań, które są niezbędne do normalnego funkcjonowania obiektu. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżąca wywiodła na nie skargę do tutejszego sądu, zarzucając zaskarżonej decyzji zupełny brak odniesienia się do postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji, podczas gdy celem skargi i odwołania, było właśnie uzyskanie nakazu również w zakresie robót budowlanych wymienionych we wniosku o uzupełnienie decyzji. W ocenie skarżącej takie stanowisko organu drugiej instancji jest nielegalne wobec czego wniosła o jego uchylenie i uchylenie postanowienia PINB odmawiającego uzupełnienia decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazała, że podczas kontroli przeprowadzonej w przedmiotowym budynku nadzór budowlany potwierdził istnienie przerdzewiałego przyłącza (rury gazowej) i tynków zewnętrznych w piwnicy, a mimo tego uznał, że nie jest niewłaściwy stan techniczny. Według autora skargi również zbutwiała stolarka okienna czy nadproża nie spełniają wymagań technicznych określonych w przepisach prawa. Wywodzono również, że organy nie chcą zauważyć, że budynek od lat nie był naprawiany i konserwowany, w wyniku czego doszło do nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i sprawności technicznej. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2023 r. skarżąca podniosła, że nawet w złożonej odpowiedzi na skargę zabrakło ustosunkowania się organu drugiej instancji do treści postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Na rozprawie w dniu 24 października 2023 r. skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze i pismach procesowych, podkreślając niekonsekwencję organu, który nakazami objął tylko część stwierdzonych w budynku nieprawidłowości, pomimo że stopień pogorszenia był podobny, zwłaszcza w zakresie piwnicy. Podniosła również, że pomimo zauważania i ujęcia w protokole rdzy na rurze gazowej, organ nie nakazał napraw w tym zakresie. Skarżąca podkreśliła, że nie neguje decyzji i nie było jej zamiarem odwoływanie się od niej, kwestionuje wyłącznie odmowe jej uzupełnienia zgodnie z wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego aktu przeprowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) nie wykazała, aby decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 dalej jako "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że całkowicie bezzasadny jest zarzut nie odniesienia się do treści postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Zgodnie z art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz.U. nr 2000, z roku 2020 ze zm., kodeks postępowania administracyjnego, dalej jako k.p.a., odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to nie służy zażalenie, można je zakwestionować wyłącznie w odwołaniu od decyzji. Oznacza to, że oba akty należy rozpatrywać łącznie i w taki sposób je odczytywać. Stąd, odniesienie się przez DWINB do jednego aktu było prawidłowe, w istocie bowiem, z analizy treści rozstrzygnięcia wynika, że uznał on oba stanowiska PINB, zarówno wyrażone w decyzji jak i w postanowieniu prawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DWINB wyjaśniono przecież, że skarżąca nie kwestionuje nakazów wynikających z decyzji, domaga się natomiast rozszerzenia ich zakresu poprzez ujęcie dodatkowych robót, wymienionych we wniosku o uzupełnienie decyzji i do tego odnosi się przeważająca część uzasadnienia rozstrzygnięcia. Według organu odwoławczego, dodatkowe usterki występujące w substancji budynku nie spełniają przesłanek z art. 66 p.b. i nie uzasadniają ingerencji organów nadzoru budowlanego. Stanowisko takie Sąd w całości podziela. Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji należało wziąć pod uwagę, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 66 ust. 1 pkt. 1,i 3 ustawy prawo budowalne (p.b.). Jak wynika z art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 3 p.b., w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości konieczne i wystarczające jest ustalenie chociażby jednej z wymienionych wyżej przesłanek, tj. określonego zagrożenia lub nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu. Decyzja podejmowana na jego podstawie ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpią przesłanki ustawowe, to organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, ingerencja organów nadzoru budowalnego ma charakter wyjątkowy, albowiem zasadą jest, że właściciele budynku podejmują decyzje w zakresie jego napraw i remontów samodzielnie. W przypadku niemożności uzyskania zgody współwłaścicieli na przeprowadzenie prac przekraczających zwykły zarząd nieruchomością (szeroki zakres planowanych prac) pozostałym współwłaścicielom służy droga postępowania cywilnego, celem uzyskania niezbędnych zgód, w tym zgód zastępczych. Działania organów nadzoru budowalnego mogą mieć zaś miejsce, tak jak to już wskazano, wyłącznie w przypadku ziszczenia się przesłanek z art. 66 p.b., czyli wstąpienia np. stanu zagrożenia, a nie mogą zastępować decyzji właścicieli obiektu w toku zarządzania nim. Materiał dowodowy zgormadzony w toku postępowania administracyjnego daje wystarczające podstawy do uznania, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 3 p.b. w zakresie wskazanym w decyzji PINB z dnia 13 stycznia 2023 r., tj. w odniesieniu do stwierdzonych przez PINB spękanych, uszkodzonych tynków elewacyjnych i murku oporowego przy zjeździe do garażu. Jak wynika z materiału dowodowego, zniszczenia tynków elewacyjnych wykazane były już w protokole okresowej, pięcioletniej kontroli budynku z 2017 r., jednakże nie zostały podjęte wskazania do jego naprawy. Sąd podziela opinie organów nadzoru budowalnego, że znaczne zniszczenia tynków elewacyjnych osłabia w konsekwencji strukturę konstrukcyjną budynku poprzez niszczenia ścian i naproży, co wyczerpuje przesłanki z art. 66 p.b. tj powoduje zły stan techniczny budynku i zagrożenie dla osób i mienia się w nim znajdujących. Podobnie ocenić należy nakaz naprawy murku oporowego przy zjeździe do garażu. Jak wynika z fotografii znajdujących się w aktach sprawy, murek ten posadowiony jest przy zjeździe do garażu, pochylony w stronę poziomu piwnicy. Jego zadaniem jest powstrzymywania się mas ziemi na wjazd do garażu. W przypadku jego zniszczenia, ziemia ta osunie się na podjazd, co spowoduję zasypanie wjazdu. Funkcji takiej nie spełnia natomiast mur położony wzdłuż ulicy, jego ewentualne zniszczenia nie spowoduje zagrożenia. Stąd i w tej części rozstrzygnięcie w decyzji Sąd uznał za prawidłowe. PINB nakazał także naprawę stalowego nadproża nad otworem okiennym pierwszej kondygnacji, zlokalizowanym od strony frontowej budynku, poprzez zabezpieczenie powłoką antykorozyjną, po uprzednim jego oczyszczeniu, oraz wymianę skorodowanej siatki podtynkowej. Wyjaśnił, że przyczyną zniszczenia były wady w balkonie, które jednakże zostały już naprawione, zatem nie musiały być przedmiotem nakazu. Odnośnie do żądanych napraw i wymiany stolarki okiennej organy nie uznały za zasadne nakazywać robót, albowiem słusznie wskazano w decyzji, nie są to pogorszenia wpływające na konstrukcje i stabilność budynku, zatem nie występują w odniesieniu do nich przesłanki z art. 66 p.b. i działania nadzoru budowalnego nie mogą ich obejmować, są to bowiem prace, jakie powinny być zaplanowane przez właścicieli lokalu, w którym okna są zlokalizowane. Takie stanowisko należy uznać za prawidłowe. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że rolą organów nadzoru nie jest dbanie o estetyczny i jak najbardziej funkcjonalny wygląd czy wyposażenie budynków, a jedynie baczenie, by ich stan techniczny nie powodował zagrożenia. W przypadku starej stolarki okiennej, ryzyko takiego zagrożenia nie występuje. W związku z faktem, że stan opaski betonowej wokół budynku może spowodować nadmierne zawilgocenie budynku, a tym samym naruszyć jego konstrukcję, tak jak w przypadku zniszczonego tynku na elewacji zewnętrznej, PINB nakazał jej naprawę. W kwestionowanym postanowieniu o odmowie uzupełnienia decyzji, organ nadzoru budowalnego szczegółowo odniósł się do żądań skarżącej i wyjaśnił, z jakich powodów odmówił uwzględnienia poszczególnych wniosków. Treść tego rozstrzygnięcia należy uznać za prawidłową. Wymienione we wniosku usterki mogą być przyczyna obniżonej funkcjonalności budynku, jednakże nie grożą katastrofą i nie stwarzają stanu zagrożenia dla jego mieszkańców. Sąd zwraca przy tym uwagę, że stosownie do art. 80 kpa oceny, czy dana okoliczność została udowodniona dokonuje organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organy nadzoru trafnie oceniły stan techniczny i zagrożenie z nim związane. Dysponują przy tym wykwalifikowanym, specjalistycznym personelem, kompetentnym do dokonywania takich ocen. Skarżąca zdaje się domagać wykonania wszelkich prac jakie uważa za niezbędne, nie odnosząc ich do przesłanek z art. 66 p.b. Podnosi także winę współwłaścicieli w powstaniu zniszczeń. Tymczasem nie jest rolą organów nadzoru budowalnego ocena winy, ani jej stopnia w zastanym stanie obiektu budowalnego. Organy nie mogą badać z jakich przyczyn doszło do pogorszenia stanu budynku, ani w jakim zakresie i kto powinien ponosić za to odpowiedzialność. Jest to domena prawa cywilnego. Policja administracyjna ma za zadanie jedynie dbanie, aby budynki utrzymane były w stanie pozwalającym na ich bezpieczne używanie. Użyte w art. 66 ust. 1 pkt 3 PB pojęcie "nieodpowiedniego stanu technicznego" interpretowane musi być z uwzględnieniem art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 PB, a więc z uwzględnieniem ciążącego na właścicielu obiektu budowlanego obowiązku utrzymania obiektu w "należytym" stanie technicznym. Jest to pojęcie ustawowe i niedookreślone, zaś przy jego interpretacji nie można abstrahować od charakterystyki i cech konkretnego obiektu w chwili jego wykonania oraz związanych z tym standardów. Organ, podejmując decyzję o usunięciu nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 PB, powinien uwzględniać indywidualne cechy konkretnego obiektu (wyrok NSA z 27 II 2007 r., II OSK 355/06, publ. CBOSA). Realizując uprawnienie nadzorcze z art. 66 ust. 1 pkt 3 PB, organ nadzoru powinien każdorazowo przyjąć standard wymagań adekwatny do wieku budynku i rozwiązań technicznych zastosowanych w nim pierwotnie, mając na uwadze wyłącznie naprawczy, a więc remontowy, charakter nakładanych na właściciela obowiązków. Stąd też w sprawach prowadzonych na podstawie art. 66 ust. 1 PB nie zawsze można stosować wprost standardy określone w aktualnym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.). Zakres zastosowania przepisów powołanego rozporządzenia został wyraźnie określony w § 2 (projektowanie, budowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania) i z całą pewnością nie może obejmować on przypadków oceny stanu technicznego budynków powstałych na długo przed wejściem w życie powołanego rozporządzenia, jak to ma miejsce w przypadku budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Sytuacje zaś, w których prawodawca przewidział możliwość stosowania aktualnych norm techniczno-budowlanych do budynków powstałych w przeszłości, zostały wyraźnie unormowane, jak ma to miejsce w przypadku norm dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (zob. § 207 ust. 2 rozporządzenia). Nietrafny jest więc zarzut skargi sugerujący, że w świetle art. 66 ust. 1 pkt 3 PB konieczne jest w każdym przypadku wykazanie przez organ nadzoru, które konkretnie warunki techniczno-budowlane zostały naruszone. Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że nie w każdym przypadku organ nadzoru budowlanego stwierdzając podstawy do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 PB zobligowany będzie do wskazania naruszonych norm rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zob. wyrok NSA z 29 I 2016 r., II OSK 1123/14 – publ. CBOSA). W zaskarżonej decyzji określono konkretny zakres robót, który jest adekwatny do poczynionych przez organy ustaleń, a zarazem konieczny do doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego. Jak trafnie zauważył DWINB, zawarty w decyzji PINB katalog nakazanych robót remontowych znajduje potwierdzenie w ustaleniach obowiązkowych kontroli okresowych. Ze stanowiska skarżącej wynika, że zabiega o remont budynku od lat, jednakże bezskutecznie z powodu postawy współwłaścicieli. Współwłaściciele zaś, jak wykazali w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, są emerytami o ograniczonych środkach finansowych. W ostatnim czasie dokonali remontu cieknącego balkonu i pokrycia dachowego. Okoliczności braku porozumienia pomiędzy właścicielami, a tym bardziej finansowania napraw obiektu nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcie podjętego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 p.b. W orzecznictwie trafnie podkreśla się, że sytuacja finansowa właściciela, czas potrzebny mu na zgromadzenie odpowiednich środków nie podlega badaniu w postępowaniu z art. 66 ust. 1 (wyrok WSA w Poznaniu z 13 X 2009 r., II SA/Po 751/08; wyrok WSA w Szczecinie z 24 V 2017 r, II SA/Sz 188/17 – CBOSA). Tym bardziej nie może mieć takiego wpływu wewnętrzny proces decyzyjny w przypadku współwłaścicieli. Obowiązek wykonania decyzji administracyjnej nie jest uzależniony od tego, czy w ramach wewnętrznego procesu decyzyjnego podmiotu zobowiązanego zostanie wyrażona zgoda na jej wykonanie. Nie ma zatem podstaw przyjmować, że organ nadzoru budowlanego powinien uwzględniać żądania skarżącej i zobowiązać współwłaścicieli budynku przy ulicy [...] we W. do wszystkich prac ocenionych przez skarżąca jako niezbędne. Należy pamiętać, że rodzaju roboty przewidziane w decyzjach nakazowych z art. 66 p.b. mają charakter pilny, tak więc w trybie pilnym powinno nastąpić również ich przeprowadzenie. Natomiast prac opisane w postanowieniu odmawiającym uzupełnienia decyzji, które PINB nie ocenił jako zagrażające bezpieczeństwu ludzi lub mienia czy konstrukcji budynku, mogą zostać wykonane kiedy ich właściciele dojdą w tym przedmiocie do porozumienia. Należy przy tym mieć na uwadze, że jak wskazano w postanowieniu, rura gazowa wykazuje oznaki korozji, jednak na obecnym etapie nie jest to zniszczenia powodujące zagrożenie. Niemniej, jeżeli w stosownym czasie właściciele nie podejmą działań w przedmiocie doporowadzenia rury do stanu stwarzającego zagrożenie, okoliczność ta będzie mogła być w przyszłości przedmiotem kolejnego postępowania przed organami nadzoru. Wobec stwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym spełnienia przesłanek z art. 66 Prawa budowlanego (w omawianym wypadku stwierdzenie, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska i jest w nieodpowiednim stanie technicznym), związany był obowiązkiem wynikającym z przepisu i zobowiązany do wszczęcia postępowania zmierzającego do usunięcia nieprawidłowości. Zły stan techniczny budynku stwierdzony był, w zakresie częściowym w stosunku do zawiadomienia skarżącej, jednakże organy nadzoru budowalnego w ramach posiadanych kompetencji oceniły stopień i rodzaj występujących uszkodzeń i nakazami objęły tylko zniszczenia wyczerpujące przesłanki z art. 66 p.b., zasadnie domawiając ingerencji w pozostałych przypadkach. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, w szczególności kontrola i dołączona do protokołu sporządzona podczas niej dokumentacja zdjęciowa, potwierdziły te okoliczności. Zastosowanie środka przewidzianego tym przepisem stanowi reakcję na przypadki nierzadko wieloletnich zaniedbań przez właściciela obiektu obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym na zasadzie art. 61 PB. Z tych względów zakończenie postępowania i wydanie decyzji zmierzającej do wyeliminowania zagrożenia, zwłaszcza gdy w grę wchodzą przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 PB związane z zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska powinno nastąpić w najkrótszym możliwym terminie, a strona jej wykonanie przez stronę powinno być traktowane jako czynności o charakterze niecierpiącym zwłoki, a nawet pilnym. Jak prawidłowe więc Sąd ocenił postępowanie organu zmierzające do jak najszybszego zabezpieczenia budynku, tak aby wyeliminować zagrożenie. W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku, wobec czego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.