II SA/Wr 38/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 listopada 2020 r. nr 1084/2020 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości.

P. B., (dalej - skarżący) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (dalej - DWINB), którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wskazane postanowienie zapadło w następujących uwarunkowaniach faktycznych i prawnych ustalonych w aktach administracyjnych przedłożonych przez orzekający w sprawie organ. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej – PINB), w dniu 3 marca 2020 r. wydał decyzję nr 527/2020, którą nakazał P. B. rozbiórkę komisu samochodowego zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ulicy [...] we W. (dz. nr [...], AM [...], obręb M.) - wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta podlega wykonaniu z chwilą, gdy staje się ostateczna, a taka stała się z dniem 25 marca 2020 r. W dniu 6 lipca 2020 r. przeprowadzono kontrolę, która wykazała, że przedmiotowy obiekt nie został rozebrany. Do skarżącego skierowano upomnienie z dnia 10 lipca 2020 r., nr 71/2020 i wezwano go do wykonania nakazu. Upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 15 lipca 2020 r. i pozostało bez odpowiedzi. W dniu 2 września 2020 r. PINB wydał postanowienie nr 1818/2020, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 119, 120 § 1, 121 § 2 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 - dalej u.p.e.a.) nałożył na P. B. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10 000 zł, wezwał do jej uiszczenia w terminie 30 dni od dnia na wskazany rachunek bankowy oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym nr 71/2020 z 2 września 2020 r. Uzasadniając wydane postanowienie organ I instancji podał, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku organ podjął czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Od wydania decyzji nakazowej upłynęło blisko 6 miesięcy, a okres ten pozwalał na wykonanie rozbiórki. Nie rozebrano obiektu, ani nie są prowadzone roboty z tym związane. Upomnienie miało na celu przypomnieć o obowiązku oraz doprowadzić do jego wykonania poprzez uświadomienie następstw jego niezrealizowania. Pozostało ono bez odpowiedzi, a po jego doręczeniu nie przystąpiono do wykonania nakazu. Nic nie świadczy także, że nakaz zostanie wykonany, co oznacza, że zobowiązany uchyla się od jego wykonania. W dalszej kolejności organ uzasadnił wybór środka egzekucyjnego i wysokość nałożonej grzywny. W postanowieniu zamieszczono również pouczenia o możliwości umorzenia lub zwrotu grzywny oraz o dalszych konsekwencjach niewykonania nakazu. W terminie przewidzianym na złożenie instancyjnego środka odwoławczego pełnomocnik działający imieniem zobowiązanego złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie postanowienia PINB dla miasta Wrocławia w całości i nakazanie organowi I instancji przeprowadzenie procedury związanej z rozbiórką przedmiotowego obiektu zgodnie z prawem. W treści zażalenia podniesiono, że inwestor do prowadzenia spraw związanych z postępowaniem dotyczącym wykonania przedmiotowego obiektu ustanowił dwóch pełnomocników, m. in. K. S. Ustanowienie pełnomocników było związane również z planowanym długoterminowym leczeniem, które jest konieczne z uwagi na chorobę inwestora. Inwestor od kilku miesięcy przebywa za granicą. Zgodnie z pełnomocnictwem, stronami w postępowaniu są pełnomocnicy ustanowieni przez inwestora. Tymczasem PINB nie dostarczył żadnych pism, decyzji, postanowień pełnomocnikom. Korespondencję z PINB odbierały osoby postronne, które nie miały żadnej legitymacji do podjęcia działań w sprawie. Nie można uznać, że pisma wysłane przez PINB, inwestor pozostawił bez odpowiedzi. Pełnomocnicy, w zastępstwie inwestora, w ogóle nie byli świadomi, że PINB wydał w sprawie kolejne rozstrzygnięcia, a zatem nie mogli podjąć żadnych kroków. Podano także, że inwestor zdaje sobie sprawę, że wykonanie pewnych obowiązków wynikających z wykonania obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest nieuchronne, ale nie może zgodzić się na to, aby był przymuszony do działań tych niezgodnie z obowiązującym prawem. O wydaniu postanowienia przez PINB pełnomocnik dowiedział się przypadkowo, wszelkie kroki PINB poprzedzające wydanie postanowienia nie są pełnomocnikowi znane, dlatego też pełnomocnik nie był w stanie zareagować na nie w odpowiednim czasie. Dalsza argumentacja zażalenia sprowadzała się do omówienia zasad procesowych, jakie organ powinien uwzględnić w toku postępowania. W dniu 27 listopada 2020 r. DWINB działając na podstawie srt. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej - k.p.a.) wydał opisane na wstępie postanowienie nr 1084/2020, którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Po zrelacjonowaniu stanu sprawy oraz treści rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego organ w sposób szeroki omówił zasady prowadzenia egzekucji administracyjnej i środki egzekucyjne. Następnie odnosząc się do twierdzeń zażalenia organ II instancji wskazał, że wezwanie o wykonanie obowiązku poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest czynnością wynikającą z relacji wierzyciel - zobowiązany, a nie czynnością organu egzekucyjnego skierowaną do strony postępowania egzekucyjnego, a zatem powinno być adresowane bezpośrednio do zobowiązanego, a nie do pełnomocnika. Doręczenie upomnienia posiada charakter czynności wymagającej osobistego działania zobowiązanego, z uwagi na explicite personalny kierunek oddziaływania powyższej normy postępowania, a ściślej - treści upomnienia. Wedle organu nie sposób pominąć faktu, że to na zobowiązanym ciążą określone w decyzji lub przepisie prawa obowiązki i to w stosunku do jego majątku mogą zostać skierowane tak poważne środki przymusu administracyjnego, do których zaliczane są środki egzekucyjne. Za osobistym charakterem czynności doręczenia upomnienia przemawia również okoliczność, iż celem instytucji upomnienia, uregulowanej wart. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Zatem informacja o zagrożeniu egzekucją i wezwanie do uregulowania zaległości ma w istocie doprowadzić do wykonania określonego obowiązku przez zobowiązanego. Upomnienie jest swego rodzaju ostatnim sygnałem kierowanym do zobowiązanego, dającym szansę uniknięcia mu dolegliwej egzekucji. Przypomina ono o powinności wykonania obowiązku, które - również w interesie strony - może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Z treści tego przepisu wynika więc jednoznacznie, że czynność przesłania upomnienia zobowiązanemu poprzedza wszczęcie egzekucji administracyjnej, a zatem nie jest dokonywana w trakcie postępowania egzekucyjnego. Z kolei zgodnie z odpowiednio stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a., przepisem art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, któremu należy doręczać pisma (art. 40 § 2 k.p.a.), niemniej stroną jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. DWINB podał, że ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić dopiero po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, ponieważ dopiero wtedy zostaje wszczęta egzekucja administracyjna, której strona jest zobowiązany. Skoro na wcześniejszym etapie postępowania, poprzedzającym wszczęcie egzekucji, zobowiązany stroną tego postępowania nie jest, nie może też ustanowić pełnomocnika, któremu należałoby doręczyć pismo zawierające upomnienie przewidziane wart. 15 § 1 u.p.e.a. Prawidłowe jest zatem doręczenie tego pisma bezpośrednio zobowiązanemu. Organ uznał za prawidłowe doręczenie zarówno upomnienia jak i tytułu wykonawczego zobowiązanemu. Podkreślił, iż oba pisma zostały osobiście odebrane przez P. B., co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Nadto pełnomocnik musi zamanifestować wolę działania w imieniu reprezentowanego poprzez złożenie stosownego oświadczenia na piśmie do akt danej sprawy lub ustnie do protokołu (albo w formie dokumentu elektronicznego). Istotne jest więc, by pełnomocnik ujawnił chęć działania w cudzym imieniu w danym postępowaniu. Organ nie może natomiast z urzędu traktować danej osoby jako pełnomocnika, nie można wykluczyć, iż z pewnych względów osoba ta nie będzie chciała uczestniczyć w konkretnej sprawie w takim charakterze. Organ nie może zastępować strony w tym zakresie i doszukiwać się istnienia pełnomocnictwa w aktach wszystkich wiadomych mu spraw toczących się przed tym organem, innymi organami administracyjnymi czy też sądami. Zgłoszenie pełnomocnictwa musi być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania i że celem jego złożenia jest reprezentowanie strony w tym właśnie postępowaniu. Ustanowienie pełnomocnika, który nie załączy pełnomocnictwa do akt nie może być organowi znane. Nie godząc się wydanym postanowieniem P. B. wywiódł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o jego uchylenie w całości, uwzględnienie zażalenia na postanowienie PINB oraz nakazanie organowi I instancji przeprowadzenie procedury związanej z rozbiórką obiektu zgodnie z prawem. Argumentacja skargi w zasadniczej części jest tożsama ze złożonym w toku postępowania zażaleniem. Dodatkowe elementy skargi dotyczą wskazania, że w uzasadnieniu postanowienia DWINB wyjaśnił kiedy należy uznać doręczenie pisma za prawidłowe i potwierdził, że PINB prawidłowo doręczał pisma bezpośrednio zobowiązanemu. Zdaniem skarżącego z akt sprawy wynika, że jednak pisma były doręczane wadliwie. WINB stwierdził, że ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić dopiero po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, ponieważ dopiero wtedy zostaje wszczęta egzekucja administracyjna, której stroną jest zobowiązany. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 4 marca 2020 r., z którego wynika, że pełnomocnictwo zostało ustanowione prawidłowo, ponadto obejmowało czynności związane z egzekucją, w tym w sprawach dotyczących grzywien i rozbiórek. Pełnomocnik zamanifestował wolę działania w imieniu reprezentowanego, bo po powzięciu informacji o nałożeniu grzywny złożył zażalenie. Końcowo skarżący uznał zaskarżone postanowienie za nieprawidłowe, ponieważ do jego wydania doszło niezgodnie z obowiązującym prawem. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie DWINB utrzymujące w mocy postanowienie PINB nakładające na skarżącego na podstawie art. 119 oraz art. 120 § 1, art. 121 § 2 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji PINB. Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Według art. 122 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, zaś wymogi dotyczące treści postanowienia o nałożeniu grzywny określone zostały w § 2 art. 122 u.p.e.a.. W niniejszej sprawie znamienne pozostaje, że skarżący poczynając od zażalenia do skargi włącznie zdaje się nie kwestionować konieczności wykonania obowiązku ciążącego na nim mocą ostatecznej decyzji, jednakże postanowienia organów egzekucyjnych obu instancji uznaje za niezgodne z obowiązującym prawem. Stanowisko skarżącego wynika z tego, że, jak klaruje to w zażaleniu, ,,jego pełnomocnik nie mógł podjąć żadnych kroków wynikających z pełnomocnictwa, w tym czynności związanych z egzekucją oraz w sprawach dotyczących grzywien i rozbiórek". Skarżący twierdzi, że w postępowaniu dotyczącym wykonania obiektów bez pozwolenia na budowę ustanowił dwóch pełnomocników, którym nie doręczono ,,żadnych pism, decyzji, postanowień", korespondencję odbierały osoby postronne zaś pełnomocnicy nie byli świadomi, że PINB wydał w sprawie kolejne rozstrzygnięcia, a zatem nie mogli podjąć żadnych kroków. Analiza akt sprawy wskazuje, że upomnienie z dnia 10 lipca 2020 r. zostało doręczone osobiście samemu skarżącemu, co potwierdza podpisane przez niego zwrotne potwierdzenie odbioru. Nie może być zatem mowy o zasadności twierdzenia o odbieraniu korespondencji przez ,,osoby postronne". Jeżeli już mowa o upomnieniu, to należy zwrócić uwagę, że jest to dokument o specyficznym znaczeniu procesowym. Otóż jak trafnie ujął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 marca 2019 r., (sygn. akt II SA/Po 1102/18), ,,Upomnienie ma walor czysto informacyjny Z doręczeniem upomnienia zobowiązanemu nie została połączona dopuszczalność wniesienia przez ten podmiot jakiegokolwiek środka prawnego. Upomnienie jest zatem niezaskarżalną czynnością wierzyciela obowiązku, poprzedzającą wszczęcie postępowania egzekucyjnego.", patrz - LEX nr 2664618. Kolejnym elementem poprzedzającym egzekucję administracyjną jest wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego. W znaczeniu formalnoprawnym wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Samo upomnienie i tytuł wykonawczy, jakkolwiek elementy niezbędne do prawidłowego prowadzenia egzekucji administracyjnej, są dokumentami dla których nie przewidziano żadnego środka odwoławczego. Należy jednak podkreślić, że zarówno upomnienie jak i tytuł wykonawczy organ doręcza zobowiązanemu. Bardzo trafnie konieczność skierowania tych dokumentów do zobowiązanego określił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 18 lutego 2021 r., (sygn. akt II SA/Ke 1039/20), wskazując, że ,,Zarówno z art. 15 § 1 u.p.e.a. w odniesieniu do upomnienia, jak i z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. w stosunku do odpisu tytułu wykonawczego wynika, że dokumenty te powinny zostać doręczone zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. To zobowiązany ma mieć pełną świadomość negatywnych konsekwencji, jakie łączą się z zainicjowanym w stosunku do niego postępowaniem egzekucyjnym i to ten podmiot powinien zostać poinformowany przez organ egzekucyjny o tym, jaki dokładnie obowiązek powinien wykonać. Zobowiązany powinien czerpać wiedzę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego wprost od organu, a nie pośrednio od pełnomocnika czy też innej wskazanej przez niego osoby. Nie ma przeszkód ku temu, aby zobowiązany ustanowił pełnomocnika po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, w oparciu o stosowane odpowiednio na gruncie egzekucyjnym przepisy k.p.a.. Do tego momentu ustanowienie pełnomocnika pozostaje niedopuszczalne także z tego względu, że w sprawie nie toczy się żadne postępowanie.", patrz - LEX nr 3147456. O dopuszczalności ustanowienia pełnomocnika przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2020 r., (sygn. akt II FSK 1705/18), w którym zamieścił tezę, że ,,Ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić dopiero po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, ponieważ dopiero wtedy zostaje wszczęta egzekucja administracyjna, której stroną jest zobowiązany. Skoro na wcześniejszym etapie postępowania, poprzedzającym wszczęcie egzekucji, zobowiązany stroną tego postępowania nie jest, nie może też ustanowić pełnomocnika, któremu należałoby doręczyć pismo zawierające upomnienie przewidziane w art. 15 § 1 u.p.e.a. Prawidłowe jest zatem doręczenie tego pisma bezpośrednio zobowiązanemu.", LEX nr 3062667. W tak kształtującym się stanie prawnym nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, że organ nie doręczał ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi, czy pełnomocnikom, korespondencji w sprawie. Z obowiązujących przepisów wynika wprost, że dopiero po skutecznym wszczęciu czynności egzekucyjnych, zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu. Wcześniejsze czynności podejmowane przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny (art. 15 § 1, art. 26 § 1, art. 29 § 1 u.p.e.a.), poprzedzają dopiero wszczęcie egzekucji administracyjnej. Na tym etapie ustanowienie pełnomocnika przez zobowiązanego nie jest możliwe. Nie została bowiem wszczęta egzekucja administracyjna, do której wszczęcia w sposób przewidziany w art. 26 § 5 pkt 1 lub 2 u.p.e.a. w ogóle nie musi dojść (np. wcześniejsza zapłata należności pieniężnej na skutek doręczenia upomnienia). W takiej sytuacji adresatem odpisu tytułu wykonawczego art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) jest zobowiązany wskazany przez wierzyciela w tytule wykonawczym (art. 27 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 40 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). W zakresie doręczenia upomnienia i tytułu wykonawczego skarżącemu nie stwierdzono natomiast nieprawidłowości. Zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych okoliczność tę potwierdzają ponad wszelką wątpliwość. Sąd w składzie orzekającym nie podziela więc zarzutu dotyczącego wadliwego doręczenia korespondencji. Przy okazji wyjaśnić trzeba, że skarżący w sposób nietrafny utożsamia pełnomocnika ze stroną postępowania, twierdząc wręcz ,,zgodnie z pełnomocnictwem, stronami w powyższym postępowaniu PINB jest pani K. S.". Definicję strony postępowania zawiera art. 28 k.p.a., zaś instytucja pełnomocnictwa została opisana w art. 32 i nast. k.p.a.. W skardze jej autor odnosi się do wątku wskazanego w uzasadnieniu postanowienia DWINB dotyczącego zamanifestowania przez pełnomocnika działania w imieniu mocodawcy i podniósł, że pełnomocnik czynności tego rodzaju dopełnił składając zażalenie. Wątpliwości Sądu nie budzi oprotestowanie postanowienia PINB przez działającego imieniem zobowiązanego pełnomocnika. Jednakowoż zauważyć przyjdzie, że organ I instancji przekazując zażalenie wraz z aktami sprawy w piśmie z dnia 21 września 2020 r. poinformował, że zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym nie ustanowił pełnomocnika. Dodatkowo przed rozpoznaniem zażalenia DWINB pismem z dnia 16 października 2020 r. wezwał pełnomocnika do doręczenia pełnomocnictwa, co ten uczynił przedkładając pełnomocnictwo przy piśmie z dnia 23 października 2020 r.. Bez znaczenia pozostaje, że pełnomocnictwo przekazane organowi datowane jest na dzień 4 marca 2020 r.. Jak już wyżej sygnalizowano pełnomocnika można ustanowić wyłącznie w toku postępowania egzekucyjnego, a to ma miejsce po doręczeniu tytułu wykonawczego, który doręczany jest zobowiązanemu. Mając na względzie dotychczasowe rozważania Sąd stwierdził, że organy dokonały, wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia, ustaleń co do stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, respektując przy tym zasady wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Ustalony zaś w ten sposób stan faktyczny sprawy został poddany prawidłowej subsumpcji pod przywołane powyżej przepisy u.p.e.a. W konsekwencji wszystkie zarzuty skargi uznać należało za bezzasadne. Ponadto Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Skoro w ramach przeprowadzonej kontroli Sąd w zaskarżonym postanowieniu nie stwierdził naruszeń prawa, które w świetle cytowanego na wstępie art. 145 § 1 p.p.s.a. dawałyby podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji, to na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.