II SA/Wr 365/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 24 września 2019 r., którym oddalono w całości skargę strony skarżącej od opisanej w sentencji decyzji Wojewody D. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 grudnia 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od powyższej skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Ponadto, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlega również odrzuceniu jeżeli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Ponieważ w realiach niniejszej sprawy pomimo prawidłowego wezwania strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zaniechała uiszczenia wymaganego wpisu sądowego, niniejsza skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.