II SA/Wr 349/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze sprzeciwu P. K. od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na budowie tarasu na dachu ganku wejściowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W sprzeciwie od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] VI 2021 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na budowie tarasu na dachu ganku wejściowego P. K. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego, o ile podlega on wykonaniu. Wykonaniu podlegają natomiast akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Przepisy powyższe na podstawie art. 64 b § 1 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio do spraw ze sprzeciwu od decyzji. W niniejszym postępowaniu, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu, kasacyjny charakter decyzji drugoinstancyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oznacza, że na jej mocy nie zostają przyznane stronie postępowania żadne uprawnienia, ani też nie nakłada ona na adresata tego rodzaju rozstrzygnięcia jakiegokolwiek obowiązku. W wyniku decyzji odwoławczej obowiązek prawny powstaje jedynie po stronie organu administracji publicznej, który zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uchylenie decyzji organu I instancji rodzi określone konsekwencje w prowadzonym przez ten organ postępowaniu, jednak ewentualne wydanie decyzji czy też innego aktu niekorzystnego dla strony, ma na tym etapie postępowania charakter hipotetyczny. Taka sytuacja strony postępowania administracyjnego nie może prowadzić do powstania negatywnych dla niej następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że wydane ponownie w sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji będzie związane z prawem wniesienia środków zaskarżenia, o ile strona tak postanowi, w tym i możliwości skierowania skargi do sądu na rozstrzygnięcie organu II instancji. Zauważyć warto, że zaprezentowany pogląd, zgodnie z którym administracyjny akt kasacyjny jako mający charakter czysto procesowy - co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. - znajduje oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 I 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11, z dnia 17 I 2008 r., II GZ 220/07 czy z dnia 24 I 2014 r. II OZ 34/14 - CBOSA). W okolicznościach sprawy skarżący nie przedstawił też, na czym polegać miałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika obowiązek strony wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Przywołana przez stronę skarżącą argumentacja odnosi się natomiast w istocie do merytorycznych aspektów sprawy, które na tym etapie postępowania nie mogłyby przesądzać o zasadności rozpoznawanego wniosku. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.