II SA/Wr 331/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 6 maja 2025 r., nr 323/2025 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę.

E. K. (dalej: skarżący) wniósł 27 kwietnia 2026 r. skargę na opisaną w sentencji decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej: Starosta) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że w ustawowym terminie skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji, wobec czego organ wnosi o uznanie skargi za niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Starosty w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Bez wątpienia w niniejszym postepowaniu Starosta działał jako organ I instancji. Co więcej wskazać należy, że w treści decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej prawo wniesienia odwołania do Wojewody Dolnośląskiego, za pośrednictwem organu, który wydał niniejszą decyzję, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji lub po upływie wywieszenia obwieszczenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie, niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 58.). W świetle powyższego uznać należy, że skarga na decyzję organu I instancji, od której przysługuje odwołanie, jest niedopuszczalna. Dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, wobec zarzutów skarżącego o braku stosownego pouczenia o przysługującym prawie do wniesienia odwołania, że w zawiadomieniu, które otrzymał znajdowała się informacja, że może zapoznać się z treścią decyzji w siedzibie organu. W decyzji zaś, zawarto pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia i terminie do jego wniesienia. Nie sposób więc zgodzić się ze stwierdzeniem, że organ nie wywiązał się z obowiązku pouczenia o możliwości wywiedzenia odwołania od decyzji Starosty. Mając powyższe na uwadze, ponieważ skarga została wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia, dlatego jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.