II SA/Wr 324/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Sędzia WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi K. O. i P. O. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2026 r. nr 273/2026 w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia niekompletności i nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach legalizacyjnych oddala skargę w całości.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 marca 2026 r. Nr 273/2026, podjętym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej "K.p.a.") w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.; dalej "Pr.bud."), po rozpatrzeniu zażalenia Państwa P. i K. O. (dalej zwani "inwestorzy", "skarżący"), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia 22 stycznia 2026 r. Nr 130/2026, którym nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia niekompletności i nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach legalizacyjnych dla budowy przydomowego ogrodu zimowego (oranżerii) przy ul. [...] we W. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy, opisując przebieg postępowania oraz powołując się na treść przepisów art. 49, art. 48b Pr.bud., wskazał, że postanowieniem z dnia 13 lutego 2023 r. nr 296/2023 wydanym na podstawie art. 48b ust. 1 i ust. 3 Pr.bud. PINB nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia, następujących dokumentów legalizacyjnych: 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 3) projekt zagospodarowania działki lub terenu. W dniu 11 marca 2024 r. wpłynęła wymagana dokumentacja. Następnie oceniając przedłożenie dokumenty, organ pierwszej instancji stwierdził, że zawierają one braki i nieprawidłowości polegające na: nieprzedłożeniu oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie projektu zagospodarowania terenu oraz zgodności z obowiązującymi przepisami w sprawie warunków technicznych. Dodatkowo PINB wskazał, że w projekcie należy wskazać roboty budowlane do wykonania, po zatwierdzeniu przez PINB projektu zagospodarowania terenu i udzieleniu zezwolenia na wznowienie robót budowlanych – mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, a także inne, jeśli są przewidywane. W takiej sytuacji faktycznej – w ocenie DWINB – koniecznym stało się wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia, o jakim mowa w art. 49 ust. 1a Pr.bud., w celu uzupełnienia złożonych dokumentów, gdyż wystąpiła przesłanka, o jakiej mowa w tym przepisie, po sprawdzeniu ich kompletności (art. 49 ust. 1 pkt 1 Pr.bud.). Dalej organ drugiej instancji wskazał, że posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenie odpowiedniego oświadczenia na przewidzianym do tego wzorze jest jedyną sporną okolicznością, którą podnoszą skarżący. Złożenie tego oświadczenia co do zasady zwalnia organy administracji z konieczności badania prawdziwości tego oświadczenia, jednakże takie oświadczenie jest skuteczne tylko, gdy z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo nie zachodzą wątpliwości, co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Zgoda udzielona w czasie dokonywania samowoli budowlanej nie zwalnia z konieczności dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu legalizacyjnym. Jak wskazał DWINB, z akt sprawy wynika, że takiego prawa określonego w art. 4 Pr.bud. skarżący nie posiadali i aktualnie nie posiadają, w związku z czym nie można przyjąć przedłożonego oświadczenia Pani Z. K. (dalej "współwłaścicielka obiektu") z dnia 16 czerwca 2018 r. Sytuacja powyższa wynika z uzasadnionych wątpliwości co do udzielonej zgody przed wykonanymi samowolnie robotami budowlanymi związanymi z budową ogrodu zimowego (oranżerii) około grudnia 2019 r., natomiast nie ma wątpliwości co do braku zgody Pani A. S. (dalej "uczestniczka") na wykonanie takiej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, powstał spór co do udzielonej zgody, nadto skarżący wnieśli wniosek dowodowy w celu wyjaśnienia, czy ewentualne pismo, pod którym podpisana jest poprzednia współwłaścicielka obiektu, zostało właściwie przez nią podpisane. Nie jest rolą organu nadzoru budowlanego prowadzenie analizy, czy podpis na takim oświadczeniu został sfałszowany, czy też nie, chyba że wynika to bezpośrednio z posiadanych dokumentów. Nie mniej jednak kluczowe jest to, że zgoda, na którą powołują się inwestorzy robót, z której miałoby wynikać ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie obejmuje dokonanej przez nich budowy ogrodu zimowego (oranżerii). Znajdujące się w tej zgodzie precyzyjne określenia wskazują, co obejmowała zgoda, tj. "prace adaptacyjne strychu", "przebudowa/remont ganku (ogrodu zimowego)". Nie ma w tym oświadczeniu mowy o możliwości budowy nowej substancji dołączonej do budynku przy ul. [...], rozumianej zgodnie z art. 3 pkt 6 Pr.bud., ogrodu zimowego (oranżerii) wykonanej w grudniu 2019 r. Jak wynika z map, wskazana zgoda na przebudowę/remont ganku (ogrodu zimowego) dotyczyła prawdopodobnie istniejącej części obiektu (ganku, na którym wykonano ogród zimowy), a nie budowy nowego ogrodu zimowego w sposób określony w protokole z kontroli w grudniu 2019 r. Jak podkreślił dalej organ, czym innym jest budowa a czym innym przebudowa/remont określone odpowiednio w art. 3 pkt 7a Pr.bud. i art. 3 pkt 8 Pr.bud. Dodatkowo DWINB wskazał, że w księgach wieczystych dotyczących budynku i nieruchomości nie ma żadnej wzmianki o tym, że dokonano podziału współwłasności, w związku z czym nawet przyjmując, że zgoda na przebudowę/remont ganku dotyczyła ogrodu zimowego, to nie obejmowała ona zgody na zajęcie części nieruchomości pod ogród zimowy i jej użytkowanie, tj. zajęcie części terenu dotychczas niezabudowanej nieruchomości. W ocenie organu, dowody zgromadzone w sprawie oraz powyższe okoliczności spowodowały, że nie mógł uwzględnić wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia 18 lutego 2026 r. (przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego zgodnie z art. 136 § 1 K.p.a.), gdyż z akt sprawy okoliczność dysponowania nieruchomością na cele budowlane i prawidłowości złożonego przez inwestorów oświadczenia nie wymagała szerszego udowadniania poprzez poszerzenie zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto DWINB wskazał, że przedłożony projekt zagospodarowania działki/terenu nie został sporządzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej "rozp.proj.bud."), co uzasadniało również wydanie przez PINB postanowienia. Zgodnie z § 14 pkt 1 rozp.proj.bud., projekt winien określać przedmiot zamierzenia budowlanego, a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany - zakres całego zamierzenia, przedmiotem zamierzenia była budowa ogrodu zimowego, natomiast wpisanie przedmiotu prowadzonego postępowania tj. legalizacji tego obiektu nie jest tożsame z określeniem przedmiotu zamierzenia budowlanego. Dalej idąc, cześć rysunkowa nie jest zgodna z § 10 rozp.proj.bd. dotyczącego metryk rysunków, z § 12 ust. 1, gdzie część rysunkową sporządzoną na mapie zasadniczej, a nie na mapie do celów projektowych. Dodatkowo nie zawiera właściwego opisu zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie odnosi się do obszaru oddziaływania obiektu, mając na uwadze ograniczenia wynikające ze zbliżenia do sąsiedniej nieruchomości na odległość mniejszą niż 4 m. Po trzecie, w sytuacji gdy dany legalizowany obiekt narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej "rozp.war.tech."), w tym wypadku § 12 ust. 1 pkt 1, inwestor i projektant sporządzający dokumenty legalizacyjne mają możliwość wskazania takich rozwiązań, które mogą to naruszenie wyeliminować, a które powinny być odpowiednio opisane w zakresie np. robót pozostałych do wykonania, czy też dostosowujących obiekt do wymagań przepisów. Przedłożony projekt takich rozwiązań nie zawiera. Powyższe nieprawidłowości i nieścisłości mogą zostać wyeliminowane, a zaskarżone postanowienie zostaje wydane właśnie po to, aby umożliwić legalizację obiektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie DWINB wskazane okoliczności uprawniały do wydania zaskarżonego postanowienia, gdyż przedłożona do tej pory dokumentacja legalizacyjna zawiera braki oraz jest niekompletna. Mając to na względzie, organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy postanowienia PINB w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. z uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 49 ust. 1a w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucili naruszenie przepisów: 1) postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 136 § 1 K.p.a. poprzez niedopełnienie przez organy obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny niekompletnego materiału dowodowego oraz: a) błędne uznanie za udowodnioną okoliczności braku dysponowania przez skarżących zgodą na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane i rzekomej nieprawidłowości złożonego oświadczenia, podczas gdy wnioskowany przez skarżących pismem z dnia 17 lutego 2026 r. materiał dowodowy wskazywał, że oświadczenie współwłaścicielki obiektu o braku wyrażenia zgody nie mogło zostać złożone świadomie, a co potwierdza m.in. oświadczenie uczestniczki załączone do wniosku dowodowego skarżących, b) zaniechanie przez DWINB rozpoznania sprawy w jej całokształcie na podstawie pełnego, uzupełnionego materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienie przedłożonej przez skarżących w toku postępowania odwoławczego dokumentacji legalizacyjnej (pismo z dnia 4 marca 2026 r.), pomimo że dokumenty te miały istotne znaczenie dla oceny spełnienia nałożonych obowiązków w zakresie nieobjętym zaskarżeniem, co doprowadziło do sytuacji, w której organ odwoławczy dokonał oceny sprawy w oparciu o stan faktyczny sprzed uzupełnienia materiału dowodowego, całkowicie pomijając okoliczność wykonania przez skarżących obowiązków oraz aktualny stan sprawy, a w konsekwencji wydal rozstrzygnięcie nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi faktycznemu i prawnemu; 2) prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt. 2 Pr.bud. w zw. z art. 199 w zw. art. 60 w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez ich niezastosowanie albo wadliwe zastosowanie i w konsekwencji błędną wykładnię zachowań oraz oświadczeń woli współwłaścicielki obiektu polegającą na pominięciu rzeczywistego sensu zgody wyrażonej w dniu 16 czerwca 2018 r. oraz jej zachowania następczego, w szczególności akceptowania prowadzonych prac remontowych polegających na budowie przydomowego ogrodu zimowego i braku zgłaszania sprzeciwu, co doprowadziło do błędnego wniosku, że współwłaścicielka obiektu nie wyraziła zgody na budowę ogrodu zimowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego oświadczenia i następczych zachowań prowadzi do wniosku przeciwnego; 3) postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 2 w zw. z art. 136 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji w zaskarżonej części, pomimo że organ odwoławczy uznając, iż nie zachodzą podstawy do przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżących postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a., był zobowiązany do uchylenia postanowienia w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem rozstrzygnięcie sprawy bez uzupełnienia istotnych braków postępowania dowodowego doprowadziło do utrzymania rozstrzygnięcia opartego na niepełnym materiale dowodowym i wadliwie ustalonym stanie faktycznym, b) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, co doprowadziło do pozbawienia ich możliwości ustosunkowania się do aktualnego materiału dowodowego, w tym wskazania wykonania postanowienia PINB w części niezaskarżonej poprzez przedłożenie dokumentacji legalizacyjnej, a w konsekwencji skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o nieaktualny stan faktyczny i błędnym odniesieniem się przez DWINB do całego postanowienia organu pierwszej instancji, mimo że zostało ono w części wykonane. Zważywszy na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia DWINB w całości i postanowienia PINB w części, a to w zakresie punktu pierwszego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanych wyżej przepisach P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem legalizacyjnym. W dniu 16 marca 2022 r. PINB poinformował bowiem o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na budowie przydomowego ogrodu zimowego wykonanego bez wymaganego zgłoszenia, w dniu 17 października 2022 r. wydał postanowienie nr 2107/2022, którym wstrzymano roboty budowlane polegające na budowie przydomowego ogrodu zimowego (oranżerii) bez wymaganego zgłoszenia, zaś w dniu 16 listopada 2022 r. do PINB wpłynął wniosek skarżących o legalizację przydomowego ogrodu zimowego. Dnia 13 lutego 2023 r. PINB wydał postanowienie nr 296/2023, którym nałożył na inwestorów ww. budowy obowiązek przedłożenia w terminie 90 dni od dnia doręczenia tego postanowienia określonych dokumentów legalizacyjnych, wśród których znalazło się m.in. oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ jednak przedłożone w dniu 11 marca 2024 r. dokumenty legalizacyjne zawierały określone braki, PINB wydał w dniu 22 stycznia 2026 r. PINB kolejne postanowienie nr 130/2026 (utrzymane następnie w mocy przez DWINB), którym nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach legalizacyjnych ww. obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia poprzez m.in. przedłożenie dokumentu, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy art. 49 ust. 1a Pr.bud. Zgodnie z art. 48b ust. 1 Pr.bud., w przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. W przypadku przedłożenia przez inwestora dokumentów legalizacyjnych, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, organ nadzoru budowlanego sprawdza (art. 49 ust. 1 Pr.bud.): 1) kompletność dokumentów legalizacyjnych, w tym kompletność projektu budowlanego; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie (art. 49 ust. 1a Pr.bud.). Nieusunięcie nieprawidłowości w terminie skutkuje nakazem rozbiórki (art. 49e pkt 4 Pr.bud.). Tylko w przypadku braku nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych możliwa jest kontynuacja procesu legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. W przypadku budowy innej niż budowa wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy innej niż budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą (art. 48b ust. 3 Pr.bud.): 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, tj. oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) projekt zagospodarowania działki lub terenu. W tym miejscu należy podkreślić, że organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 Pr.bud., ma obowiązek zweryfikować to, czy inwestor w zakresie prowadzonych robót budowlanych posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy czym, to, czy inwestor spełnia wymóg w postaci posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oceniane jest zgodnie z zasadą orzekania reformatoryjnego (art. 138 § 1 i § 2 K.p.a.) na chwilę wydania decyzji ostatecznej. Zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy są zarówno rozważania organu dotyczące oświadczeń woli współwłaścicielki obiektu i innych braków w dokumentacji legalizacyjnej jak i zarzuty skarżących odnoszące się do wadliwej oceny tych oświadczeń oraz oceny spełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem PINB w zakresie nieobjętym zaskarżeniem. Inwestor w przypadku samowoli budowlanej musi legitymować się zgodą współwłaścicieli nieruchomości na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu legalizacyjnym. Kwestia tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji współwłasności jest kluczowa i ma charakter pierwotny w stosunku do ewentualnych następczych ustaleń rodzaju i zakresu samowolnie przeprowadzonych prac, to bowiem determinuje w ogóle możliwość pozytywnego zakończenia postępowania legalizacyjnego. Ponieważ zaś uczestniczka będąca obecnie współwłaścicielką nieruchomości takiej zgody nie wyraża, organy nie mogą przyjąć przedłożonego oświadczenia skarżących o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy czym, organ nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia 18 lutego 2026 r., słusznie wskazując, że z akt sprawy okoliczność dysponowania nieruchomością na cele budowlane i prawidłowości złożonego przez inwestorów oświadczenia nie wymagała szerszego udowadniania poprzez poszerzenie zgromadzonego materiału dowodowego. Wszelkie spory – jak słusznie wskazał DWINB – związane ze stosunkiem cywilnoprawnym, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powinien rozstrzygać sąd cywilny. Tym samym wszystkie zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Uwzględniając powyższe rozważania – w ocenie Sądu – zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, co obligowało do jej oddalenia w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w sentencji wyroku.