II SA/Wr 310/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

P. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywodząc, że wykonanie obowiązków, o których mowa w ww. decyzji doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków związanych z ingerencję w budynek, który wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków oraz objęty ochronę konserwatorska w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie strony skarżącej realizacja nałożonych obowiązków, w szczególności skucie tynków z elewacji frontowej oraz gzymsów, usunięcie dachówek z attyki budynku, założenie plomb kontrolnych będzie łączyło się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Doprowadzą bowiem do zniszczenia i znacznego uszczerbku dla wartości zabytku, jak również jest zagrożone karą pozbawienia wolności, zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków. Nadto wskazano na niebezpieczeństwo wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji czy postanowienia, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek strony skarżącej w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie uzasadnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono jakichkolwiek skonkretyzowanych argumentów oczy okoliczności w tym zakresie poprzestając wyłącznie na lakonicznym stwierdzeniu, że wykonanie obowiązków, o których mowa ww. decyzji doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków i znacznej szkody związanej z ingerencją w budynek, który wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków oraz objęty został ochroną konserwatorską w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Nadto również twierdzenia, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia objęcie budynku ochroną konserwatorską samo w sobie nie stanowi wystarczającej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej skoro w treści decyzji nakazano aby prace zostały wykonane pod nadzorem i według wskazań osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.