II SA/Wr 293/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II skargi kasacyjnej Krzysztofa R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 293/22 w sprawie ze skargi Krzysztofa R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 12 października 2021r. nr SKO 4112/61/21 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 293/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K.R. (dalej: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 12 października 2021r. nr SKO 4112/61/21 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Odpis wyroku z dnia 11 października 2022 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie i zasadach złożenia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu w dniu 7 listopada 2022 r. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą sporządził i podpisał osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 - 3. W myśl § 2, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do § 3 cytowanego przepisu, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej. W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (k. 49 akt sądowych). Mimo powyższego pouczenia skarżący sam sporządził i wniósł do Sądu w ustawowym terminie skargę kasacyjną. Stosownie do art. 175 p.p.s.a. przy sporządzeniu skargi kasacyjnej obowiązuje przymus jej sporządzenia przez profesjonalny podmiot. Skarżący nie wykazał, a także analiza akt sprawy nie dała podstaw do przyjęcia, że jest on podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej. Nie wynika z nich bowiem, że skarżący wykonuje zawód adwokata, radcy prawnego, czy doradcy podatkowego (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Akta sprawy nie wskazują też, że skarżący jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1209/18, publ. CBOSA) Z tych przyczyn, skoro wniesiona skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez K.R., który nie jest podmiotem uprawnionym do jej sporządzenia, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.