II SA/Wr 277/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B.-K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) lutego 2019 r., nr (...) w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego w zakresie wewnętrznej instalacji gazowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A. B.-K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) lutego 2019 r., nr (...) w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego w zakresie wewnętrznej instalacji gazowej. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ewentualne wykonanie decyzji narazi skarżącą na dodatkowe koszty oraz niedogodności związane z koniecznymi do wykonania pracami budowlanymi, które w świetle argumentów niniejszej skargi mogą okazać się bezcelowe. Postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wyczerpujące uzasadnienie zawarto w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 21 maja 2019 r. skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na koszty związane z odtworzeniem spornego odcinka instalacji, co wiąże się dodatkowo z ingerencją w elementy pomieszczenia kuchennego, takie jak podłoga, glazura ścienna, czy urządzenia. Nadto może doprowadzić do niebezpieczeństwa katastrofy budowlanej, w przypadku podłączenia się właścicieli lokalu nr (...) do odtworzonej instalacji, która nie będzie spełniała warunków zachowania właściwej odległości od instalacji i urządzeń elektrycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez skutki trudne do odwrócenia rozumie się skutki związane z prawnymi i faktycznymi następstwami rozstrzygnięcia o istocie sprawy, o prawach i obowiązkach stron, których rodzaj i zakres wystąpienia winien być oceniany w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znajdują się podmioty uprawione lub obciążone obowiązkami, a także kompetencji organu do ich egzekwowania w danym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2016r., I OZ 516/16, LEX nr 2108401). Z kolei, niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Sąd rozpoznając wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego utrzymującej w mocy decyzję nakazującą doprowadzenie budynku przy ul. W. we W. do stanu poprzedniego w zakresie wewnętrznej instalacji gazowej, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę okoliczność nałożenia mocą decyzji organu I instancji obowiązków na inwestora robót budowlanych, Sąd dokonując oceny tych okoliczności obowiązany jest uwzględnić zarówno interesy skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać każdego z nich. Podkreślić zarazem należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych celem doprowadzenia do stanu poprzedniego wewnętrznej instalacji gazowej, sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżących. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Ponadto Sąd przyjął, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca powołała się jedynie na okoliczności mogące potencjalnie w przyszłości wystąpić wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano przy tym na hipotetyczną możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej, w przypadku podłączenia się właścicieli nr (...) do odtworzonej instalacji. Skarżąca tego nie wykazała ani nie podniosła innych argumentów wskazujących na trudne do odwrócenia skutki, do których dojdzie w razie wykonania zaskarżonej decyzji. W żaden sposób nie wykazano też, żeby wykonanie zaskarżonej decyzji niosło za sobą ryzyko znacznej szkody po stronie skarżącej, bowiem nie podniesiono, jakich rozmiarów szkody skarżący doznają na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wypada podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie rozpoznaje merytorycznie sprawy w zakresie zarzutów przedstawionych w skardze, bada jedynie ryzyko rzeczywistego zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu. Rola sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ogranicza się tym samym do oceny realnego ryzyka zaistnienia wspomnianych okoliczności. Tymczasem skarżąca powołała się na okoliczności, które dotyczą bezpośrednio istoty sporu i same w sobie nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że podnoszone w skardze okoliczności nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.