II SA/Wr 232/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2025 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 stycznia 2025 r., nr IF-O.7840.1.387.2023.BL w przedmiocie uchylenia z urzędu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.

W dniu 7 marca 2025 r. (data doręczenia do Sądu) I. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona skarżąca, Spółka) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu z KRS, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej nadesłał pełnomocnictwo do działania w imieniu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny, jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu z KRS, nie usunął w terminie wskazanego braku. Pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie Sądu przesłał pełnomocnictwo udzielone przez – jak zostało podane pod podpisem widniejącym na pełnomocnictwie – prezesa zarządu Spółki. Wskazać jednak należy, że Sąd bez dokumentów określonych w wezwaniu – odpisu z KRS – nie może ustalić sposobu reprezentacji strony skarżącej, a więc również ocenić, czy pełnomocnictwo zostało udzielone przez uprawnione do tego osoby. Tym samym niemożliwa jest ocena, czy skarga została wystosowana przez podmiot uprawniony do reprezentacji strony skarżącej. Ponieważ zaistniałe braki dotyczące kwestii reprezentacji strony skarżącej uniemożliwiły nadanie skardze dalszego biegu, należało ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).