II SA/Wr 211/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. B., M. K. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: I. odrzucić skargę M. K. i S. K.; II. oddalić wniosek M. K. i S. K. o przyznanie prawa pomocy.

A. B., M. K. i S. K. wnieśli w dniu [...].03.2020r. (data nadania) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody [...] z [...].02.2020 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania A. B., utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z [...].12.2019 r., orzekającą o wymeldowaniu A. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu położonego w [...][...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 50 p.p.s.a. wynika zatem, że legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego. W niniejszej sprawie M. K. i S. K. nie byli stronami postępowania, w którym została wydana zaskarżona decyzja, a zatem nie posiadają oni interesu prawnego do wniesienia skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Zaskarżona decyzja nie oddziałuje w żaden sposób na sferę uprawnień czy obowiązków M. K. i S. K. W konsekwencji uznać należy, że M. K. i S. K. nie posiadają legitymacji procesowej do wniesienia skargi na decyzję Wojewody. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt I sentencji). Odnosząc się do wniosku M. K. i S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu należy wskazać, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowym panuje pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Powołany art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Przepis ten nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, wobec czego należy uznać, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnych. W rozpatrywanym przypadku oczywista bezzasadność skargi wynika z faktu wniesienia jej przez osoby, który nie są legitymowane do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. W konsekwencji, podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono, jak w punkcie II postanowienia.