II SA/Wr 209/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2020r. sprawy ze skargi Ł. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona oddala skargę w całości.

Pismem opatrzonym datą [...] maja 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] wypowiedział Ł. K., (dalej skarżący) wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] jako działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, oferując jednocześnie przyjęcie nowej wysokości tej opłaty w kwocie 20.100,00 zł, z utrzymaniem dotychczasowej stawki procentowej wynoszącej 3% wartości gruntu. Jednocześnie w treści przedmiotowego wypowiedzenia organ zawarł pouczenie dotyczące możliwości złożenia w wyznaczonym terminie liczonym od dnia otrzymania wypowiedzenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona, albo jest uzasadniona w innej wysokości. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. działający przez pełnomocnika skarżący wniósł o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona i przeprowadzona bez ustalenia stanu faktycznego nieruchomości oraz uznanie za zachowany terminu określonego w art. 78 pkt 2 na złożenie wniosku. W treści pisma podano, że aktualizacja opłaty rocznej określona w piśmie [...] z dnia [...] maja 2019 r. nie została właściwie doręczona dla użytkownika wieczystego. Pismo z wypowiedzeniem dotychczasowej opłaty rocznej i oferta nowej opłaty, zostało odebrane przez osobę nieupoważnioną i nie zostało przekazane wnioskodawcy. Po wskazaniu na wypowiedzenie jako jednostronny akt oświadczenia woli zaznaczono, że przy doręczaniu wypowiedzenia, najpóźniej do 31 grudnia r. poprzedzającego, powinno się stosować regułę wyrażoną w art. 61 k.c., zgodnie z którą oświadczenie woli jest złożone z chwilą, gdy doszło do danej osoby w taki sposób, że mogła się zapoznać z jego treścią. Od drugiej strony do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że właściciel zmieści się w wymaganym terminie wypowiedzenia jeżeli użytkownik odebrał pismo do dnia 31 grudnia bądź też na tą datę wypadł ostatni dzień fikcji doręczenia, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Zdaniem autora wniosku aktualizacja opłaty rocznej określona w piśmie [...] została doręczona w dniu [...] grudnia 2019 r. łącznie z pismem [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., co pozbawia wnioskodawcę terminu 30 dniowego na analizę i ustosunkowanie się do nowej wysokości opłaty rocznej. W dalszej części zamieszczono zarzuty i twierdzenia odnoszące się do merytorycznych zagadnień dotyczących aktualizacji opłaty rocznej. W dniu [...] lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO albo Kolegium) wydało postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej – k.p.a.), w związku z art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 65, dalej - u.g.n.) stwierdzono, że wniosek Ł. K., reprezentowanego przez K. K., o ustalenie, że dokonana przez Prezydenta Miasta [...], pismem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] jako działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, jest nieuzasadniona - został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 78 ust. 2 u.g.n. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], zostało doręczone za pokwitowaniem w dniu [...] maja 2019 r. Odbiór przesyłki podpisała M. K. - żona użytkownika wieczystego (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). Według zwrotnego potwierdzenia odbioru (co potwierdza adnotacja na stronie internetowej śledzenia przesyłek https://emonitoring.poczta- polska.pl), przesyłkę, po jej awizowaniu, w dniu [...] maja 2019 r. odebrano w placówce pocztowej. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia wniosku upłynął z dniem [...] czerwca 2019 r. Według SKO wniosek kwestionujący aktualizację opłaty rocznej został sporządzony w dniu [...] grudnia 2019 r. i w dniu [...] grudnia 2019 r. wpłynął do Urzędu Miasta [...] (data prezentaty). Stwierdzono zatem, że wnioskodawca uchybił, określonemu w art. 78 ust. 2 u.g.n. 30-dniowemu terminowi do złożenia wniosku. Wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości można złożyć w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia. Zdaniem Kolegium termin określony w art. 78 ust. 2 u.g.n. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, że jego przekroczenie skutkuje utratą prawa kwestionowania zaproponowanej nowej opłaty za użytkowanie wieczyste i jej aktualizację do kwoty wskazanej w wypowiedzeniu. Termin ten ma charakter procesowy, a nie materialnoprawny, gdyż dotyczy on dokonania określonej czynności procesowej, podejmowanej w postępowaniu mającym na celu poddanie weryfikacji wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej. Końcowo SKO podkreśliło, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie, liczonego od dnia doręczenia, ustawowego terminu przewidzianego do jego dokonania. Zatem przekroczenie przez użytkownika wieczystego określonego ustawą terminu skutkuje bezskutecznością czynności procesowej strony. Zgodnie z art. 79 ust. 7 u.g.n. do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. m.in. o terminach. Wobec stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku organ orzekł na podstawie art. 134 k.p.a., w związku z art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 7 u.g.n. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika skarżący wywiódł na nie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie jego wykonania i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia: - przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów art. 134 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 u.g.n. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, podczas gdy termin ten w stosunku do skarżącego nie rozpoczął biegu z uwagi na nieprawidłowe doręczenie, - przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa, nienależyte zbadanie stanu faktycznego i prawnego sprawy, oraz niewłaściwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, skutkujące wydaniem postanowienia z dnia [...] lutego 2020 r. - przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów art. 58 k.p.a. poprzez nierozpoznanie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, podczas gdy pełnomocnik skarżącego sformułował taki wniosek w treści pisma z dnia [...] grudnia 2019 r., a zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne i materialne. W uzasadnieniu pisma procesowego zaznaczono, że wobec powzięcia informacji o piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r., w dniu [...] grudnia 2019 r. skarżący za pośrednictwem pełnomocnika złożył wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona. Zdaniem skarżącego bieg terminu określonego w art. 78 ust. 2 u.g.n. w ogóle się nie rozpoczął. Skarżący od dnia [...] listopada 2018 r. przebywa w izolacji penitencjarnej i nie miał żadnej wiedzy na temat wypowiedzenia wysokości obowiązującej dotychczas opłaty rocznej. Przedmiotową korespondencję odebrała jego małżonka, która nie przekazała mu żadnej informacji. Podniesiono, że skarżący pozostaje z małżonką w separacji, zaś małżonka jest osobą nieuprawnioną do odbioru korespondencji. Z tej przyczyny termin do wniesienia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona rozpoczął bieg dopiero w dniu otrzymania informacji o rzeczonym wypowiedzeniu. Z tego względu pismo wniesione w dniu [...] grudnia 2019 r. należy uznać za wniesione w terminie i podlegające rozpoznaniu. Dopiero po doręczeniu korespondencji z dnia [...] grudnia 2019 r. do ojca skarżącego, rodzina powzięła informację o wypowiedzeniu wysokości opłaty i skontaktowała się ze skarżącym. Według autora skargi organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Błędnie uznano, iż wniesienie przedmiotowego wniosku nastąpiło z uchybieniem terminu. Niedokładnie wyjaśniono sprawę, pominięto przy tym badanie okoliczności dotyczących samego doręczenia i sprawdzenia, czy odbioru korespondencji dokonała osoba uprawniona. Żona skarżącego była osobą nieuprawnioną i należyte zbadanie stanu faktycznego doprowadziłoby do prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów. Takie działania organu Państwa powoduje utratę zaufania obywateli. W skardze podniesiono, że z treści pisma z dnia [...] grudnia 2019 r. wynika, iż pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu. Taką intencję można wywnioskować z brzmienia wniosków zawartych w tym piśmie. Skarżący wniósł o uznanie za zachowany terminu określonego w art. 78 ust. 2 u.g.n.. Z uwagi na niefachowy charakter sporządzonego pisma, stanowisko skarżącego należy odczytywać w oparciu o wolę strony. Aktualizacja opłaty rocznej nie została skutecznie doręczona do dnia dzisiejszego, jednak informację o tym postępowaniu skarżący podjął dopiero łącznie z pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. Pełnomocnik skarżącego spełnił wszelkie przesłanki formalne, bowiem wniosek został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. od przekazania mu tej informacji przez byłą żonę, z którą wspólnie zamieszkuje. Organ pominął przedmiotowy wniosek, w ogóle go nie rozpoznając. Wraz ze złożeniem tego wniosku dopełniono czynności, dla której określony był termin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując na stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej: "p.p.s.a.". Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie SKO w [...] stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że regulacja ustanowiona w art. 134 k.p.a. wyznacza zakres postępowania organu odwoławczego, określanego mianem wstępnego, rozpoczynającego działania organu wyższego stopnia od badania zaistnienia formalnych przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia. Na tym etapie postępowania organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy dany środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak wystąpienia formalnych przesłanek odwołania, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Akt ten nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie dwuinstancyjne. Dopiero pozytywny rezultat wskazanych czynności rodzi automatycznie prawo i jednocześnie obowiązek organu odwoławczego zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ten etap nazywany jest w literaturze przedmiotu postępowaniem rozpoznawczym, podczas którego przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające, co do merytorycznych aspektów sprawy. Oznacza to, że jedynie po ustaleniu przez organ wyższego stopnia, że środek zaskarżenia został skutecznie wniesiony, może on badać kwestie materialnoprawne sprawy (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 738/19, LEX nr 2748549). Na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania musi być przy tym jednoznaczne i mieć pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy. Warunkiem wydania takiego postanowienia jest w pierwszej kolejności bezsporne ustalenie daty, w której organ skutecznie doręczył stronie decyzję wydaną w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy doręczenie było prawidłowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 18 marca 2020 r., I SA/Gd 141/19, Lex numer 2945446). Art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania administracyjnego. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej wystąpienia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania, lecz ma obowiązek stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Nadto rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż prowadzi do niedopuszczalnej weryfikacji w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a. W realiach badanej sprawy zebrane przez organy akta administracyjne potwierdzają, że wypowiedzenie wysokości opłaty z dnia [...] maja 2019 r. zostało odebrane przez żonę skarżącego w dniu [...] maja 2019 r., z kolei sporządzony przez pełnomocnika organu wniosek opatrzony datą [...] grudnia 2019 r. wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2019 r.. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 78 ust. 2 u.g.n. ,,Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej "kolegium", wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek składa się za pośrednictwem właściwego organu.". Natomiast art. 79 ust. 7 statuuje zasadę, że ,,Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.". Zatem w oparciu o wskazane przepisy k.p.a. i u.g.n., w sytuacji gdy wypowiedzenie wysokości opłaty zostało doręczone w maju 2019 r., zaś wniosek pełnomocnika skarżącego datowany jest na grudzień tego samego roku, mamy do czynienia z uchybieniem terminu do skutecznego wniesienia środka odwoławczego sięgającego kilku miesięcy, co uzasadniało wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Zauważyć jednak należy, mając w szczególności na uwadze zarzuty i twierdzenia skargi, że z art. 58 § 1 k.p.a. wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W judykaturze podkreśla się, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową opartą na zasadzie skargowości, a zatem przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Samo wniesienie spóźnionego instancyjnego środka zaskarżenia nie może być rozumiane jako automatyczna prośba o przywrócenie terminu, jeżeli z treści tego środka nie wynika, że strona domaga się przywrócenia terminu. Ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić jedynie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 278/18, LEX nr 2754149). W realiach badanej sprawy we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o ,,uznanie za zachowany terminu określonego w art. 78 pkt 2 na złożenie w/w wniosku". Podał nadto, że aktualizacja nie została właściwie doręczona, gdyż została odebrana przez osobę nieuprawnioną i nie została przekazana wnioskodawcy. W skardze zasadniczo wszystkie zarzuty sprowadzają się do nierozpoznania przez organ wniosku o przywrócenie terminu, który rzekomo został zawarty w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska skargi, gdyż zasadnie organ stwierdził wniesienie wniosku z uchybieniem terminu nie podejmując wcześniej rozstrzygnięcia w zakresie przywrócenia terminu. Jak już wcześniej sygnalizowano, wniosek o przywrócenie terminu musi być wyraźny. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 3 sierpnia 2017 r., (sygn. akt III SA/Gd 1064/16), ,,Z przepisu art. 58 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony, przy czym przyjmuje się, że prośba ta nie może być prośbą dorozumianą. Instytucja przywrócenia terminu oparta jest bowiem na zasadzie skargowości co oznacza, że wnoszący podanie musi w sposób nie budzący wątpliwości domagać się przywrócenia uchybionego terminu." - LEX nr 2370472. Co prawda we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uznanie, że termin został zachowany, jednak nie może być mowy o wniosku o przywrócenie terminu. Autor wniosku podał, że korespondencja została odebrana przez osobę nieuprawnioną jednak nie oczekiwał od organu aby ten przywrócił uchybiony termin do złożenia wniosku lecz aby uznał, że termin został zachowany. Świadczy o tym wprost zamieszczone uzasadnienie, w którym odwołując się do doktryny podano, że ,,wypowiedzenie jest jednostronnym aktem oświadczenia woli. W związku z powyższym przy doręczaniu wypowiedzenia, najpóźniej do 31 grudnia roku poprzedzającego, powinno się stosować regułę wyrażoną w art. 61 k.c., zgodnie z którą oświadczenie woli jest złożone z chwilą, gdy doszło do danej osoby w taki sposób, że mogła się zapoznać z jego treścią. Od drugiej strony do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że właściciel zmieści się w wymaganym terminie wypowiedzenia jeżeli użytkownik odebrał pismo do dnia 31 grudnia bądź też na tą datę wypadł ostatni dzień fikcji doręczenia, o którym mowa w art. 44 k.p.a.". Treść pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] grudnia 2019 r. nie stanowi bynajmniej, jak podaje się w skardze, wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, lecz dotyczy wykazywania, że wniosek złożono w terminie do dnia 31 grudnia, zatem ,,właściciel zmieścił się w wymaganym terminie wypowiedzenia". Przy takim stanowisku zaprezentowanym we wniosku zdecydowanie należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie domagał się przywrócenia terminu lecz uznania, że dochował on terminu w jakim można było skutecznie kwestionować wypowiedzenie wysokości opłaty. W rzeczonym wniosku mowa jest wyłącznie o złożeniu wniosku do końca roku, co uprawnia do kwestionowania wysokości opłaty, a nie o przywróceniu uchybionego terminu na złożenia instancyjnego środka odwoławczego. W istocie są to zdecydowanie odmienne kwestie, stąd też twierdzenia skargi nie znajdują oparcia w samym wniosku. Zdaniem Sądu organ nie naruszył art. 58 k.p.a. nie rozpoznając wniosku, bowiem wniosek taki nie został złożony. Podobnie nie miały miejsca naruszenia art. 7, art. 8 czy art. 77 i 80 k.p.a. Stanowisko to wynika z faktu, że nie został naruszony art. 134 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 u.g.n.. Końcowo zauważyć przyjdzie, że zamieszczenie w skardze twierdzeń dotyczących istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie istnieje bowiem możliwość badania okoliczności związanych z przywróceniem niedochowanego terminu, w sytuacji gdy w toku postępowania instancyjnego taki wniosek formalnie nie został złożony. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.