II SA/Wr 192/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku N. Cz. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi N.Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie usunięcia odpadów z nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Postanowieniem z dnia 16 VI 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 192/20), doręczonym dnia 10 VII 2020 r., tutejszy Sąd odrzucił skargę N. C. (dalej jako "wnioskodawczyni") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] 2019 r. (SKO [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie usunięcia odpadów z nieruchomości. Przyczyną odrzucenia było nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi w zakresie podania numeru PESEL oraz nieuiszczenie w terminie wpisu. Wnioskiem, nadanym dnia 17 VII 2019 r. w placówce operatora wyznaczonego, wnioskodawczyni zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wnioskodawczyni przyznała, że otrzymała stosowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu dnia 26 V 2020 r., zaś wykonała je dopiero w dniu 3 VI 2020 r. Wyjaśniła jednak, że taki stan rzeczy był konsekwencją pisma otrzymanego z "innego Sądu" w "innej sprawie", które zawierało pouczenie, że w stanie pandemii nie biegną żadne terminy sądowe (pouczenie dołączono do wniosku). W konsekwencji wnioskodawczyni przekonana była, że do zakończenia pandemii (trwającej do chwili obecnej) nie biegną żadne terminy. O fakcie uchylenia przepisu wstrzymującego bieg terminów wnioskodawczyni dowiedziała się zaś dopiero dnia 3 VI 2020 r., przy czym przekonana była, że od tego właśnie dnia obowiązuje nowy stan prawny. Wnioskodawczyni podniosła, że w tym samym dniu zastosowała się do wezwania, jednak z treści postanowienia tutejszego Sądu z dnia 16 VI 2020 r. odrzucającego skargę dowiedziała się o nieterminowym dokonaniu czynności. W takich okolicznościach – zdaniem wnioskodawczyni – uprawdopodobnione zostało, że nieterminowe dokonanie czynności nastąpiło bez jej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z art. 86 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej jako "ppsa" - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie, w myśl art. 87 § 1, 2 i 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Rozpatrywany wniosek należało uznać za wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Skoro bowiem skarżąca powołuje się na brak rozeznania w kwestii biegu terminów sądowych w związku ze stanem epidemii, zaś pełną świadomość w tej kwestii uzyskała dopiero z chwilą doręczenia jej postanowienia odrzucającego skargę (tj. z dniem 10 VII 2020 r.), uznać należy, że z tym momentem ustała przyczyna uchybienia terminu. Wniosek nadany w dniu 17 VII 2020 r. w placówce operatora wyznaczonego mieścił się więc w ustawowym terminie. Wniosek spełnia także wymagania formalne. W myśl art. 87 § 4 ppsa, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jakkolwiek wnioskodawczyni wraz z wnioskiem nie dokonała czynności, dla których termin był wyznaczony, to jednak należy podkreślić, że czynności te zostały dokonane już wcześniej. Sąd stoi na stanowisku, że stosując art. 87 § 4 ppsa należy unikać irracjonalnych czynności, takich jak wzywanie strony do złożenia czegoś, co sąd już posiada w aktach sprawy (zob. postanowienie NSA z 14 I 2011 r., II OZ 1344/10, publ. CBOSA). Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy zaznaczyć, że warunkiem przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest brak winy. Innymi słowy uchybienie ustawowemu terminowi musi być przez stronę niezawinione, w przeciwnym wypadku nie będzie podstaw do jego przywrócenia. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i nieprzewidywalne (por. postanowienia NSA z 29 IX 2011 r., II GZ 441/11; z 17 II 2015 r., I OZ 104/15, czy z 12 II 2015 r., I OZ 91/15 - CBOSA). Powoływane przez wnioskodawczynię okoliczności nie wskazują na brak winy w podanym wyżej rozumieniu. Wnioskodawczyni powołuje się tu na otrzymanie błędnego pouczenia z "innego Sądu" w "innej sprawie". To jednak, że "inny Sąd" w "innej sprawie" błędnie pouczył wnioskodawczynię w kwestii biegu terminów może stanowić podstawę do ubiegania się o przywrócenie terminu przed sądem, który takiego błędnego pouczenia udzielił. Tutejszy Sąd sformułował zaś wezwanie w sposób jednoznaczny, udzielając przy tym prawidłowych pouczeń, w tym w kwestii terminu, w jakim należy wykonać wezwanie (akta sądowe, k. 10-13). Strona, dochowując należytej staranności, sugerować powinna się w konkretnej sprawie treścią pouczeń otrzymanych przez sąd, przed którym ta konkretna sprawa jest prowadzona. W konsekwencji fakt, że wnioskodawczyni uznała pouczenie otrzymane przez inny sąd w innej sprawie za miarodajne dla sprawy prowadzonej przez tutejszym Sądem stanowi przejaw braku należytej staranności. Nie można zatem uznać, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn przez wnioskodawczynię niezawinionych. Wobec powyższego należało odmówić przywrócenia terminu na zasadzie art. 86 § 1 ppsa.