II SA/Wr 189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym nałożono na skarżącego grzywnę w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków nałożonych w drodze decyzji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku w żaden sposób, a zatem Sąd został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast w toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie dokonuje się kontroli legalności zaskarżonego aktu, wobec tego bez znaczenia dla rozpoznania wniosku są merytoryczne zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia podniesione w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, iż w jej przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.