II SA/Wr 171/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Starosty Kłodzkiego z dnia 22 stycznia 2025 r., nr GK.6620.205.2024.GK8 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 24 lutego 2025 r. R. G. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Starosty Kłodzkiego (dalej: organ) z dnia 22 stycznia 2025 r. (nr GK.6620.205.2024.GK8) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu braku wyczerpania środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie, niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 58.). Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. Tymczasem przedmiotem niniejszej skargi skarżąca uczyniła postanowienie organu pierwszej instancji, które podlega zaskarżeniu zażaleniem. W świetle powyższego uznać należy, że skarga na postanowienie organu pierwszej instancji, od którego przysługuje zażalenie, jest niedopuszczalna. Dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Wskazać jednocześnie należy, że zaskarżone postanowienie organu zawierało wymagane przepisem art. 124 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dale: k.p.a.) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Co prawda w wyodrębnionej części postanowienia organu zawierającej pouczenie zawarto jedynie informację o prawie do zrzeczenia się odwołania i jego skutkach, jednakże właściwe pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia umieszczono w końcowej części uzasadnienia, bezpośrednio zresztą poprzedzającej wyodrębnioną na pouczenie część postanowienia (s. 11). Biorąc jednakże pod uwagę układ stron zaskarżonego aktu organu, a w konsekwencji umieszczenie całości pouczenia co do sposobu zaskarżenia postanowienia na odrębnej stronie postanowienia (s. 11), nie sposób było przyjąć, jakoby zaskarżone postanowienie nie zawierało tego elementu aktu wymaganego art. 124 § 1 k.p.a. W tej sytuacji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym rozstrzygnął w pkt. I postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w pkt. II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącym, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.