II SA/Wr 147/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi J.S., A.C., A.O., A.M., B.S., B.Z., B.K., D.P., D.S., G.B., G.D., G.S., J.B., J.G., J.D., J.K., J.B.1, J.F., J.M., J.B.2, J.O., K.P., M.C., M.L., M.W., M.M., M.K., M.D., M.K.1, R.S., R.Z., R.K., S.C, W.G., W.O. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. oddala skargę w całości.

J. S., B. S., J. B., J. B.(2), M. K.(1), R. S., J. F., J. M., A. M., J. G., G. B., D. P., K. P., W. G., M. D., D. S., M. C., J. D., G. D., J. O., J. B.(1), J. K., B. C., M. M., W. O., A. O., S. C., A. C., M. K., R. K., B. Z., R. Z., G. S., M. W., M. L., działając przez pełnomocników profesjonalnych, złożyli skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]. Działając w imieniu skarżących, na podstawie art. 53 § 1 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej Prawem o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zwaną dalej Ustawą o samorządzie gminnym lub u.s.g. złożono skargę na akt prawa miejscowego -uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...], zwaną dalej uchwałą [...], zaskarżając ją w całości. Aktowi zarzucono naruszenie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej p.i.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na podjęciu przez Radę Gminy W. uchwały [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...], zwaną dalej Uchwałą [...], podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że: przyjęcie uchwały nastąpiło wyłącznie na wniosek dewelopera - spółka W. Sp. z o.o., a nie mieszkańców z tego terenu; 2) brak było podstaw do zmiany dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a jedynym podmiotem zainteresowanym zmianą planu był deweloper - spółka W. Sp. z o.o.; 3) istniejąca sieć drogowa nie jest dogodnie połączona z miastem W. za pomocą drogi [...], jak twierdził deweloper, spółka W. Sp. z o.o. we wniosku z dnia 13 maja 2019 r.; 4) w czasie głosowania w przedmiocie podjęcie Uchwały [...] członkowie Rady Gminy W. nie posiadali pełnej wiedzy na temat okoliczności związanych z jej podjęciem, a w szczególności: a) nie zapoznali się z treścią wniosku dewelopera spółki W. - Sp. z o.o. z dnia 13 maja 2019 r. i nie mieli tej możliwości przed podjęciem spornej Uchwały [...]; b) nie poinformowano ich o zakresie zmian zaproponowanych przez dewelopera spółkę W. Sp. z o.o.; 2. art. 14 ust. 5 p.i.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wykonaniu przez Wójta Gminy W. wadliwej i niewystarczającej analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, wadliwym przygotowaniu materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz zakresu prac planistycznych i przygotowania tych informacji: 1) po podjęciu uchwały [...], podczas gdy analiza powinna była być wykonana przed podjęciem przez Radę Gminy W. uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) w sposób pobieżny i bez rzetelnej analizy wszystkich elementów, które winny być przedmiotem tego dokumentu, podczas gdy Wójt Gminy W. powinien był zweryfikować wszystkie okoliczności w zakresie zasadności uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) bez oceny skutków finansowych związanych ze zmianą dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ocena ta powinna być przeprowadzona podczas analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium; 4) bez weryfikacji statusu właścicielskiego nieruchomości w księgach wieczystych nieruchomości położonych w obrębię obszaru, dla którego planowane było uchwalenie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy taka weryfikacja powinna być przeprowadzona; 3. art. 36 ust. 1 i 3 p.i.z.p. poprzez nieuwzględnienie jego treści w trakcie analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowania materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych, w sytuacji w której przepis ten powinien być wzięty pod uwagę przez Wójta Gminy W., albowiem wysoce prawdopodobne jest, że w wyniku zagospodarowania terenu przez dewelopera, spółkę W. Sp. z o.o., zgodnie z treścią Uchwałą [...] nastąpi znaczące obniżenie wartości wszystkich nieruchomości objętych uchwałą, w związku z czym skarżący uprawnieni będą do zażądania od Gminy W. odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę, albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnoszą 1. na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - o uwzględnienie niniejszej skargi w całości poprzez: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego (Uchwała nr [...]) i poprzedzającej go Uchwały [...] w całości: lub 2) stwierdzenie, że zaskarżony akt prawa miejscowego (Uchwała nr [...]) i poprzedzająca go Uchwała [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności; 2. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: 1) pismo W. sp. 2 0.0. z dnia 13 maja 2019 r.; 2) analiza Wójta Gminy W. sporządzona na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3) uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]; 4) skarga na działania Wójta Gminy W. z dnia 21 października 2020 r.; 5) nagrania 2 sesji Rady Gminy W. 2 dnia [...] listopada 2020 r. dostępnego pod linkiem: https://[...].ty/transmisja/[...]/sesja-rady-w-dniu-[...].htm; 6) uchwała nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Wójta Gminy W.; 7) skarga na działania Rady Gminy W. z dnia 14 stycznia 2021 r.; 8) zawiadomienie z dnia 18 lutego 2021 r. o sposobie załatwienia skargi wydane przez Wojewodę Dolnośląskiego; 9) uchwała nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]; - (dotyczy dowodów wymienionych w pkt 1-9) na potwierdzenie faktu prac uzasadniających podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie K., treści wniosku dewelopera, spółki W. Sp. z o.o., o uchwalenie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zastrzeżeń skarżących w przedmiocie sposobu procedowania uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wątpliwości przedstawianych przez radnych Gminy W. w zakresie zasadności uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie K., stwierdzonych przez pełnomocnika skarżących zastrzeżeń, nieuwzględnienia zastrzeżeń pełnomocnika skarżących przez Radę Gminy W. i Wójta Gminy W., zasadności niniejszej skargi i konieczności wszczynania postępowania przed sądem administracyjnym. Na uzasadnienie strona skarżąca wskazała, że Rada Gminy W. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K., a w szczególności zgodnie z treścią załącznika nr 1 do niej niemal cały teren położony w obrębie K. został zakwalifikowany jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (M) i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkiwania zbiorowego (MN). MPZP K. [...]. Uchwały nie sposób zaakceptować, albowiem została podjęta z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością i nieważnością poprzedzającej ją uchwały [...]. W ocenie skarżących uchwała narusza przysługujące im, jako właścicielom prawa własności nieruchomości objętych zakresem planu. Zdaniem pełnomocnika, w tej sytuacji skarżący mają interes prawny w złożeniu niniejszej skargi i jej dalszemu popieraniu w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Powyższe, jak wskazuje skarga, potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2239/15, zgodnie z którym: ...Tym samym, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, zawartym w skarżonym wyroku, skarżący mają interes prawny w skarżeniu uchwały, dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przedmiotowej, skoro ustalenia tego prawa miejscowego dotyczące rejonu tzw. dworca obejmują przecież teren nieruchomości skarżących, posiadających prawo użytkowania wieczystego. Poza tym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - patrz wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1102/14, opublikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – "jeśli w obszarze objętym kwestionowanym planem 2016 r. skarżący ma nieruchomości położone na obszarze objętym kwestionowanym planem i jego ustalenia dokonują zmian w ich przeznaczeniu, to już to wystarczy do uznania, że jego interes prawny został naruszony, to już to wystarczy do uznania, że interes prawny został naruszony". Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie. Od początku wszczęcia procedury w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...], Wójt i Rada Gminy W. dopuścili się poważnych naruszeń powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Otóż, procedura w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej MPZP, została wszczęta na skutek wniosku jednego spośród właścicieli nieruchomości położonych na spornym terenie, czyli W. Sp. z o.o. złożonego w drodze pisma z dnia 13 maja 2019 r. Z wniosku Wójta Rada Gminy W., jako organ do tego uprawniony, podjęła Uchwałę [...]. Z treści uchwały wynika jednak, że została ona podjęta z inicjatywy własnej rady gminy co nie jest prawdą. Wątpliwości w tym zakresie potwierdził jeden z Radnych Gminy W., J. P. Radny Rady Gminy publicznie odniósł się do sposobu procedowania MPZP podczas sesji Rady Gminy, która odbyła się w dniu [...] listopada 2020 r. (link do nagrania: hftps://[...]/transmisja/[...]/sesia-radv-w-dniu-[...].htm, początek wystąpienia: [...]). Podczas swojego wystąpienia Radny Gminy zgłosił szereg wątpliwości dotyczących zasadności zmiany MPZP, m.in. w zakresie umożliwienia radnym zapoznanie się z treścią wniosku dewelopera, proponowanych przez niego zmian, dostępności do dróg publicznych, utrudnień w komunikacji dla mieszkańców Gminy W. i brak szczegółowych danych dotyczących planowanej przez dewelopera inwestycji. Z wypowiedzi J. P. wynika, że przed podjęciem uchwały [...], radnym nie przedstawiono wniosku dewelopera, a w szczególności nie poinformowano ich o proponowanych przez dewelopera zmianach umożliwiających budowanie ogromnych osiedli mieszkaniowych. Radny wskazał też, że istniejąca sieć komunikacyjna nie jest tak doskonała, jak informował deweloper a obszar objęty nowym MPZP nie jest dogodnie połączonym z miastem drogą [...]. Na marginesie radny potwierdził stanowisko mieszkańców, że w wyniku ewentualnej realizacji inwestycji Gmina W. przestanie być tak atrakcyjna dla osób poszukujących ciszy, spokoju i większego kontaktu ze środowiskiem naturalnym. Wspomniana uchwała [...] nie została podjęta z własnej inicjatywy tut Rady Gminy do czego upoważnia dyspozycja art. 14 ust 4 p.i.z.p., lecz na wniosek Wójta Gminy W. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jeżeli podstawą podjęcia tej uchwały przez radę gminy ma być wniosek wójta, to organ ten powinien przeprowadzić analizy przewidziane w komentowanym przepisie jeszcze przed złożeniem wniosku, albowiem uzyskane na ich podstawie informacje mogą w zasadniczy sposób wpłynąć na treść wniosku i sposób głosowania przez radnych (vide: T. Bąkowski [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, art. 14). Podsumowując, wysoce prawdopodobne jest, że oprócz J. P. w błąd zostali wprowadzeni również inni radni Gminy W. Radni ci być może nie głosowaliby za przyjęciem Uchwały [...], w sytuacji w której okoliczności te byłyby im znane. U podstaw niniejszej skargi leży również wadliwe procedowanie wójta poprzedzające zgłoszenie tej inicjatywy uchwałodawczej. Stosownie bowiem do art. 14 ust. 5 p.i.z.p., przed podjęciem uchwały, o której mowa powyżej "wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych". W tej sprawie nie został dochowany ten wymóg. O ile wójt przygotował krótkie pismo zatytułowane "analiza sporządzona na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy, to nie sposób uznać, że jest to analiza, o której mowa w tym przepisie. W treści tego pisma wójt jedynie "zdawkowo" i w sposób "szablonowy" podjął się analizy potencjalnej zmiany MPZP bez rzetelnej analizy wszystkich elementów, które winny być przedmiotem tego dokumentu. W tym zakresie należy również przytoczyć następujące stanowisko. Jako pierwsze z zadań, dla realizacji których konieczne jest podjęcie określonych czynności, art. 14 ust. 5 wymienia "wykonanie analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu. Dopiero w następnej kolejności wymienia się "analizę stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium "przygotowanie materiałów geodezyjnych do opracowania planu", czy też "ustalenie niezbędnego zakresu prac planistycznych". Kolejność taka nie jest przypadkowa, lecz cechuje ją pełna konsekwencja i racjonalne podejście. Zbędne jest bowiem podejmowanie przez organ wykonawczy gminy kolejnych czynności, jeżeli zlecona do wykonania pracownikom urzędu gminy lub też na zewnątrz analiza dotycząca zasadności przystąpienia do sporządzenia planu prowadzi wprost do wniosku, że jest to w istocie całkowicie zbędne bądź też może byłoby przydatne, lecz koszty do poniesienia przez gminę z jej budżetu (art. 21 u.p.z.p.) znacznie przewyższają korzyści spodziewane z uchwalenia planu (vide: A. Plucińska-Filipowicz, A.Kosicki [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. M.Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 14. Oprócz powyższego przyjmuje się również, że "organ wykonawczy, dokonując analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu, powinien mieć na względzie wystąpienie realnych i racjonalnych potrzeb uchwalenia planu. Za przekraczające władztwo planistyczne uznaje się takie działania, które są całkowicie oderwane od stanu prawnego i faktycznego nieruchomości położonych w obszarze planu. Powyższe stanowisko potwierdza również fakt, że analiza Wójta Gminy W. nie jest opatrzona datą w związku z czym niemożliwa jest weryfikacja, czy sporządzono ją po podjęciu uchwały [...] czy przed tym dniem. Wójt nie dokonał też jakiejkolwiek analizy ewentualnego wpływu nowych postanowień MPZP na pozostałych współwłaścicieli. W szczególności wójt nie zweryfikował w jakim zakresie nowy MPZP wpłynie na jakość życia w sąsiedztwie, ale też czy funkcjonująca w Gminie W. jest przygotowana na ewentualne wybudowanie osiedli mieszkaniowych przez dewelopera i wynikający z tego natychmiastowy napływ nowych mieszkańców. Brak wymogów formalnych analiz, o których mowa w art. 14 ust. 5 ustawy, nie pozwala na ich dowolne przeprowadzenie. Zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami wszystkie analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium powinny być poparte stosowanymi dokumentami i w szczególności materiałami geodezyjnymi. Żadne z tego rodzaju dokumentów nie załączono do analizy wójta, w związku z czym należy przyjąć, że nigdy ich nie sporządzono. Sama analiza składa się jedynie z oświadczeń Wójta dotyczące w jego ocenie zasadności nowego MPZP. Jest to częsta i niedopuszczalna praktyka, co potwierdza doktryna: ,,Należy wskazać, że często nie są wykonywane analizy oraz gromadzone materiały wymagane omawianym przepisem, nie są także przedstawiane radzie gminy w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pisemne dokumenty, lecz jedynie ustne oświadczenia organu wykonawczego gminy, względnie jego przedstawiciela, zapisane nastanie w sposób ogólny w protokole z posiedzenia rady gminy, na którym zostaje podjęta uchwala o przestąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchybienia w tym zakresie powodują, iż rada gminy nie może podjąć stosownej uchwały, ponieważ naraża gminę na sankcję nadzorczą przez wojewodę, albo też przez sąd administracyjny zostanie stwierdzona nieważność danej uchwały. Jest to bowiem istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 (por. A. Plucińska-Filipowicz. T. Filipowicz, Przystąpienie do sporządzenia...):' (A. Plucińska-Filipowicz, A. Kosicki [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 14.) W tej sytuacji uchybienia poczynione przez Wójta i nieuchylone przez Radę Gminy powinny skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały przez wojewodę. Wbrew twierdzeniom rady gminy brak wymogów formalnych analiz, o których mowa w art. 14 ust. 5 ustawy, nie pozwala na ich dowolne przeprowadzenie. Zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami wszystkie analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium powinny być poparte stosowanymi dokumentami i wyliczeniami, a w szczególności materiałami geodezyjnymi. Żadnego z tego rodzaju dokumentów nie załączono do analizy wójta, w związku z czym należy przyjąć, że nigdy ich nie sporządzono. Sama analiza składa się jedynie z oświadczeń wójta dotyczące w jego ocenie zasadności nowego MPZP. Jest to częsta i niedopuszczalna praktyka, co potwierdza doktryna: "Należy zauważyć, iż dość często nie są wykonywane analizy oraz gromadzone materiały wymagane omawianym przepisem, nie są także przedstawiane radzie gminy przed podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pisemne dokumenty, lecz jedynie ustne oświadczenia organu wykonawczego gminy, względnie jego przedstawiciela, zapisane następnie w sposób ogólny w protokole z posiedzenia rady gminy, na którym zostaje podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchybienia w tym zakresie powodują, iż rada gminy nie może podjąć stosownej uchwały, ponieważ naraża gminę na to, że albo w ramach funkcji nadzorczej przez wojewodę, albo też przez sąd administracyjny zostanie stwierdzana nieważność danej uchwały. Jest to bowiem istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego (por. A. Plucińska-Filipowicz. T. Filipowicz. Przystąpienie do sporządzenia...):' (A. Plucińska-Filipowicz, A. Kosicki [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 14.) W tej sytuacji uchybienia poczynione przez Wójta i nieuchylone przez Radę Gminy powinny skutkować stwierdzeniem nieważności w rozumieniu art. 28 uchwały przez wojewodę. Zasadne jest też zwrócenie uwagi, że opisana analiza powinna zawierać ocenę skutków finansowych związanych ze zmianą tego planu, w szczególności dotyczących ewentualnej konieczności poniesienia przez gminę kosztów przeprowadzenia procedury planistycznej (m.in. zlecenia odpłatnego sporządzenia wymaganych dokumentów, kosztów wiążących się z odszkodowaniami i zamianą gruntów), powinna być wstępnie dokonana już na etapie przygotowania dokumentacji wymaganej do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc w ramach procedury wiążącej się z wydaniem przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie. Tymczasem, analiza skutków finansowych nie jest w ogóle ujęta, ani wykonana w przygotowanym przez wójta dokumencie. Jedynie na sesji, która miała miejsce w dniu 26.06.2019 r. pracownik urzędu powołuje się, że "Gmina nie ponosi, że z tego tytułu żadnych nakładów finansowych"'. Niestety, wbrew tym twierdzeniom istnieje duże prawdopodobieństwo, że zmiana MPZP będzie rodzić konsekwencje finansowe skoro dojdzie do istotnej zmiany rodzaju, charakteru i parametrów zagospodarowania terenu objętego zmianą. Ta okoliczność została jednak niejako "przemilczana" w treści zaoferowanej przez wójta analizy i ogólnikowo omówiona przez Radę Gminy. Zasadne jest też zwrócenie uwagi, że opisana analiza powinna zawierać ocenę skutków finansowych związanych ze zmianą tego planu, w szczególności dotyczących ewentualnej konieczności poniesienia przez gminę kosztów przeprowadzenia procedury planistycznej (m.in. zlecenia odpłatnego sporządzenia wymaganych dokumentów, kosztów wiążących się z odszkodowaniami i zamianą gruntów), powinna być wstępnie dokonana już na etapie przygotowania dokumentacji wymaganej do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc w ramach procedury wiążącej się z wydaniem przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie. Tymczasem, analiza skutków finansowych nie jest w ogóle ujęta, ani wykonana w przygotowanym przez wójta dokumencie. Niestety, wbrew tym twierdzeniom, zdaniem strony skarżącej, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zmiana MPZP będzie rodzić konsekwencje finansowe, skoro dojdzie do istotnej zmiany rodzaju, charakteru i parametrów zagospodarowania terenu objętego zmianą. Ta okoliczność została jednak niejako "przemilczana" w treści zaoferowanej przez wójta analizy i ogólnikowo omówiona przez Radę Gminy. Rada Gminy w rażąco niskim stopniu odniosła się do kwestii konsekwencji finansowych wynikających z nowego MPZP. W szczególności Rada Gminy nie odniosła się do zgłoszonego w piśmie z dnia 21 października 2020 r. zastrzeżenia, iż już sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 36 ust. 1 - 3 określa ryzyko powstania zobowiązań finansowych po stronie gminy, albowiem w jego treści przewiduje się, że: w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z uwzględnieniem ust. 2 i art. 37 ust. 1, żądać od gminy albo od władającego terenem zamkniętym, jeżeli uchwalenie planu lub jego zmiana spowodowane były potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Dodatkowo, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i skorzystał z praw, o których mowa powyżej, może on żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. W ocenie skarżących, w realiach tej sprawy zmiana planu bez wątpienia doprowadzi do obniżenia wartości nieruchomości i tym samym powstania roszczeń po stronie mieszkańców. W konsekwencji tego wobec Gminy W. mogą zostać zgłoszone nawet wielomilionowe roszczenia w związku ze zmianą przeznaczenia lub obniżeniem wartości nieruchomości znajdujących się na terenie objętym MPZP. W tej sytuacji za nieprawdziwe należy uznać twierdzenie Rady Gminy W. jakoby zmiana MPZP spowoduje obowiązek poniesienia żadnych nakładów finansowych dotyczy wyłącznie braku obowiązku uzbrojenia terenu w infrastrukturę techniczną, budowę dróg, czy podłączenie do sieci Internet. Powyższe potwierdza, że konsekwencje finansowe nowego MPZP będą dla Gminy W. o wiele poważniejsze. Oprócz tego, nawet pobieżna analiza projektu uchwały pozwala założyć powstanie potencjalnych innych roszczeń wobec gminy a wynikających chociażby z tytułu odszkodowania za przeznaczenie nieruchomości pod drogi w planie zagospodarowania przestrzennego, czy w związku z uregulowaniem sytuacji formalno-prawnej infrastruktury technicznej, czy "przyłączeniowej" znajdującej się na terenie objętym zmianą planu. Skarżący podjęli próby rozwiązania zaistniałej sytuacji na drodze przedsądowej, składając odpowiednio skargi na działania Wójta Gminy W. z dnia 21 października 2020 r., a następnie skargę na działania Rady Gminy W. z dnia 14 stycznia 2021 r. W treści skarg skarżący wskazali szereg uchybień Wójta i Rady Gminy W. w zakresie podjęcia uchwały [...] oraz dalszego procedowania sprawy MPZP. W piśmie wskazano, że wójt gminy naruszył przepisy procedury planistycznej określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) oraz wprowadził w błąd radnych, co do okoliczności mających znaczenie faktyczne i prawne przy głosowaniu nad uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]. W związku z pismem strony skarżącej, w odpowiedzi na rozpatrzenie skargi -na wójta gminy, Rada Gminy W. podjęła uchwałę z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie działania Wójta Gminy W., zwaną dalej uchwałą, [...], gdzie w § 1 ust. 1 uznano ją za bezzasadną. Rada Gminy W. w uzasadnieniu uchwały wskazała, że cała procedura została przeprowadzona zgodnie z prawem, a wójt dokonał wyważenia interesu stron oraz gminy (s. 3 uzasadnienia). Przypomnieć należy, że w zakresie zmiany MPZP współwłaścicieli tych terenów, tj. spółki W. sp. z o.o. Tymczasem, nie jest to jedyny właściciel terenów na tym obrębie. Głównymi podmiotami zainteresowanymi regulacjami MPZP obowiązującymi na terenie tego osiedla są bowiem przede wszystkim jego mieszkańcy, którzy ostatecznie zostali pominięci przez wójta przy procedowaniu w zakresie planowania przestrzennego. Za całkowicie niezrozumiałe należy przyjąć procedowanie przyjęte przez wójta, który opierając się w sposób całkowicie bezrefleksyjny dał wiarę wyłącznie twierdzeniom jednego dewelopera i podjął działania zmierzające do wszczęcia procedury planistycznej. Kwestie te zostały całkowicie pominięte przez radę gminy, która dokonała jedynie pobieżnego przetoczenia art. 17 i 18 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.). Do gminy wpłynął wyłącznie wniosek jednego podmiotu. Żaden fragment uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie potwierdza jednoznacznie jakoby Wójt Gminy W. dokonał wyważenia interesu pozostałych współwłaścicieli, ponieważ przed wystąpieniem do rady gminy z wnioskiem o podjęcie powołanej uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]. Wójt nie zweryfikował statusu właścicielskiego nieruchomości w księgach wieczystych, które mają przecież charakter jawny i dostępny dla wszystkich. Tym samym, całkowicie zlekceważono interes wszystkich pozostałych właścicieli terenów objętych zmianą planu zagospodarowania a wójt skupił się wyłącznie na zaspokojeniu interesu dewelopera, a nie interesu mieszkańców gminy. W związku z podjęciem Uchwały nr [...] skarżący złożyli skargę na działania Rady Gminy W. z dnia 14 stycznia 2021 r. Wskazując szereg uchybień i nieścisłości, związanych z podjęciem Uchwały nr [...]. W ocenie skarżących uzasadnienie samej uchwały nie odzwierciedla wątpliwości zgłoszonych w toku sesji przez radnego gminy J. P. Uzasadnienie w ogóle nie zawiera informacji w przedmiocie tego, czy wszyscy radni gminy jednogłośnie ocenili skargę za bezzasadną i czy wszyscy głosowali za jej przyjęciem. Jak wynika z nagrania sesji z dnia [...] listopada 2020 r. J. P. zgłosił argumentację przedstawioną w skardze, natomiast po przeprowadzeniu głosowania okazało się, że przeciw przyjęciu uchwały [...] głosowali J. P. i A. D. Okoliczność ta nie wynika z treści uzasadnienia uchwały. Wojewoda Dolnośląski w zawiadomieniu z dnia 18 lutego 2021 r. o sposobie załatwienia skargi stwierdził, że nie posiada kompetencji do kwestionowania stanowiska Rady Gminy W. wyrażonego w uzasadnieniu uchwały [...] i nie może polemizować ze stanowiskiem wyrażonym przez Rady Gminy W. W tej sytuacji Wojewoda Dolnośląski niejako odmówił merytorycznego rozpoznania skargi na działania Rady Gminy W. z dnia 14 stycznia 2021 r. argumentując brak uprawnień w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe w niniejszej sprawie jedynym sposobem skutecznego unieważnienia zaskarżonej uchwały [...] jest złożenie skargi do sądu. Wszystkie wskazane okoliczności jasno dowodzą, że zarówno Wójt, jak i Rada Gminy W. dopuścili się naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...], czyli art. 14 ust. 4 i 5 p.i.z.p. oraz art. 36 ust. 1 i 3 p.i.z.p. W tej sytuacji uchwałę [...] i poprzedzającą ją uchwałę [...] należy uznać za sprzeczne z prawem, co skutkuje ich nieważnością w świetle art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Waga stwierdzonego naruszenia jest istotna, albowiem jak wynika z załączonych do skargi dokumentów i wypowiedzi J. P., sposób procedowania podjęcia uchwały przez wójta, jak i Radę Gminy W. jest nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym jakim jest Rzeczpospolita Polska. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 398/18, zgodnie z którym :"za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane: w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por, M. StahL Z. Kmieciak, akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102)P Dodatkowo też naruszenie dotyczy naruszenia procedury podejmowania uchwały co również potwierdzają wyrok sądów administracyjnych. W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące uwzględnienie niniejszej skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. i nieważności zaskarżonych uchwał. Konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego aktu uzależniona jest wyłącznie od stwierdzenia istotnego naruszenia prawa. A contrario nieistotne naruszenie prawa ograniczy do stwierdzenia wydania aktu z naruszeniem prawa. Sąd ograniczy się do stwierdzenia w wyroku kończącym postępowanie, że dany akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę, działając w imieniu Rady Gminy W., profesjonalna pełnomocnik wniosła o odrzucenie skargi w całości - ewentualnie -o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 17 września 2021 r. (złożonym w Urzędzie Gminy W. w dniu 22 września 2021 r.) Rada Gminy W., odnosząc się do treści skargi, wnosi o jej odrzucenie, z uwagi na niewykazanie przez skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, ewentualnie – w wypadku nie podzielenia przez sąd powyższego wniosku - wnosi o oddalenie skargi jakobezzasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, Rada Gminy zwraca uwagę na treść art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 - dalej jako: u.s.g.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny: Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt lI SA 1486/01). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać ponadto (dodatkowo) naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (wyroki NSA: z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 oraz z dnia 14 marca 2002.r., sygn. akt II SA 2503/01). Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołująca negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, stąd też interes ten musi być bezpośredni i realny, a nie przyszły i przypuszczalny, w tym znaczeniu, że można go skutecznie wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Podsumowując - w rozpatrywanej sprawie skarżący powinni byli wykazać, że zaskarżoną uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...] został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to powinno mieć charakter bezpośredni i realny. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01: Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnosząca skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Skarżący twierdzą, że mają interes prawny w zaskarżeniu uchwały, bowiem - ich zdaniem - ten akt prawny (cyt.): narusza przysługujące im, jako właścicielom, prawa własności do nieruchomości objętych zakresem uchwały. Zdaniem organu, to twierdzenie skarżących nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Należy zwrócić uwagę, iż sposób zagospodarowania oraz przeznaczenie terenu działek, które stanowią własność skarżących nie zmieniły się w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. (publikacja: Dz. U. Woj. Doi. z dnia 26 maja 2021 r. poz. [...]). Zarówno bowiem MPZP K. [...], jak i poprzednio obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego o nazwie MPZP P. [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy W. z dnia 1 lutego 2006 r. (Dz. U. Woj. Doi. z 2006 r. nr 48 poz. [...] - dalej "MPZP P. [...]"), ustalają dla terenu działek stanowiących własność skarżących tożsame przeznaczenie: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (w załączeniu mapki z lokalizacją działek skarżących na rysunkach planów MPZP P. [...] oraz MPZP K. [...] (załącznik nr 1 oraz nr 2 do niniejszego pisma). Ponadto potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...].02.2006 r. (uchwała planu MPZP P. [...]) stanowi załącznik nr 3 do pisma. Skarżący dla uzasadnienia posiadania interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia uchwały powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2239/15. Należy zauważyć, że przywołane orzeczenie dotyczy odmiennego stanu faktycznego – w powyższym wyroku mowa jest wyraźnie o ustaleniach planu miejscowego, które obejmują teren nieruchomości skarżących i ingerują w ich prawo własności. Ponieważ taka sytuacja w tym konkretnym przypadku nie występuje, bowiem w wyniku uchwalenia MPZP K. [...] nie nastąpiła żadna zmiana odnośnie warunków zagospodarowania przedmiotowych działek gruntowych, gdyż plan ten nie ingeruje w prawo własności skarżących, tym samym interes prawny ani uprawnienie wnoszących niniejszą skargę w rozumieniu art. 58 p.p.s.a. nie zostały naruszone ustaleniami planu, co oznacza, iż wniosek o odrzucenie skargi jest zasadny. Konkludując rozważania odnoszące się do wniosku o odrzucenie skargi organ podkreśla, iż miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego co do zasady wpływają na możliwość korzystania z prawa własności, ponieważ określają przeznaczenie terenu i wyznaczają sposób jego zagospodarowania. Jednakże z uwagi na fakt iż - co wykazano wyżej - ustalenia MPZP K. [...] nie ograniczają uprawnień właścicielskich w zakresie możliwości korzystania z nieruchomości gruntowych będących przedmiotem własności skarżących, to interes prawny ani uprawnienie skarżących nie zostały naruszone. Na marginesie organ zwraca uwagę, iż w skardze brak jest przykładów jakichkolwiek ograniczeń praw skarżących w korzystaniu ze swoich nieruchomości. Natomiast z ostrożności procesowej - w przypadku, jeśli sąd nie podzieli stanowiska organu, co do zaistnienia przesłanek odrzucenia skargi-Rada Gminy W. wnosi o jej oddalenie. Rada Gminy wskazuje, iż przesłanki zaskarżenia planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym: Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości łub części. W ocenie organu żadna z tych przesłanek nie została spełniona, co również znalazło potwierdzenie Wojewody Dolnośląskiego, który po przeprowadzonej obligatoryjnej procedurze nadzorczej uchwały, wynikającej z art. 20 ust. 2 u.p.z.p., nie dopatrzył się naruszeń zasad oraz trybu sporządzania planu. Potwierdzenie tego stanowi załączona do niniejszej odpowiedzi na skargę dokumentacja prac planistycznych. Rada gminy wskazuje, że argumentacja zawarta w skardze była już przez część skarżących podnoszona w skardze na działania Wójta, którą złożył w ich imieniu dnia 21 października 2020 r. pełnomocnik, w związku z działaniami podejmowanymi przez Gminę W. i w związku z przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]. Zarzuty skarżących wobec organu wykonawczego gminy dotyczyły wtedy podjęcia przez wójta decyzji o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w oparciu o wniosek tylko jednego właściciela terenu - dewelopera, bez skonsultowania tego wniosku z pozostałymi właścicielami terenów objętych zmianą planu zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenia przepisów procedury planistycznej określonej u.p.z.p., a w rezultacie wprowadzenia w błąd Radnych Gminy W. co do okoliczności mających znaczenie faktyczne i prawne przy głosowaniu nad uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]. Skarga została przez Radę Gminy W. uznana za niezasadną dnia [...] listopada 2020 r. (Uchwała nr [...] oraz skarga z dnia 21 października 2020 roku stanowią załącznik nr 4 i nr 5 do niniejszego pisma) - argumenty przemawiające za stanowiskiem Rady Gminy znajdują się w uzasadnieniu do uchwały. Niemniej, odnosząc się do treści zarzutów podnoszonych przez skarżących Rada Gminy wskazuje, na poniższe. Zarzut 1: naruszenie art. 14 ust 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na podjęciu przez Radę Gminy W. uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...] (dalej: "uchwała o przystąpieniu do MPZP K. [...], podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że: 1) podjęcie uchwały nastąpiło wyłącznie na wniosek dewelopera - spółka W. Sp. z o.o. (dalej: "spółka") a nie mieszkańców z tego terenu; 2) brak było podstaw do zmiany dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a jedynym podmiotem zainteresowanym zmianą planu był deweloper; 3) istniejąca sieć drogowa nie jest dogodnie połączona z miastem W. za pomocą drogi [...], jak twierdził deweloper we wniosku z dnia 13 maja 2019 r.; 4) w czasie głosowania w przedmiocie podjęcie uchwały o przystąpieniu do planu MPZP K. [...] członkowie Rady Gminy W. nie posiadali pełnej wiedzy na temat okoliczności związanych z podjęciem uchwały, gdyż nie zapoznali się z treścią wniosku dewelopera i nie mieli tej możliwości przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do planu MPZP K. [...], jak również nie poinformowano ich o zakresie zmian zaproponowanych przez dewelopera. Niezrozumiałe są zastrzeżenia skarżących sformułowane w p. 1 i 2 zarzutu. Inicjowanie procedury planistycznej przez właścicieli terenu jest normalną praktyką prowadzącą do aktualizacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak również z treści art. 14 ust. 4, w związku z ust. 1 u.p.z.p. wynika, że uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Z brzmienia przywołanego przepisu wyraźnie należy wnioskować, że procedowanie przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu na wniosek wójta jest trybem przewidzianym w przepisach u.p.z.p. Jednocześnie organ zauważa, że przed wejściem w życie planu MPZP K. [...] teren objęty skarżoną uchwałą znajdował się w granicach części obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego MPZP P. [...]. Zgodnie z wynikami "Oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w Gminie W." zatwierdzonej uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] października 2018 r., Rada gminy stwierdziła aktualność obowiązujących planów miejscowych, wskazując jednocześnie, iż w sytuacji gdy zapisy planów kolidują z zamierzeniami inwestorów, może to być przesłanką do ich aktualizacji. Pismem z dnia 13 maja 2019 r. (stanowi załącznik nr 6 do niniejszego pisma) W. Sp. z o.o. (dalej jako: spółka) zwróciła się do Wójta Gminy W. z prośbą o zmianę zapisów MPZP P. [...], celem aktualizacji w zakresie standardów zabudowy i zagospodarowania terenu, co miałoby skutkować dopasowaniem zapisów obowiązującego od kilkunastu lat planu do współczesnych realiów projektowania osiedli mieszkaniowych. Wobec wpływu tego wniosku spółki, w świetle zapisów przytoczonej "Oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego", wójt miał obowiązek jego rozpatrzenia. Nie ma tu mowy o zaspokojeniu potrzeb dewelopera, ale jest to obowiązek wynikający z ustawy oraz wniosków/wytycznych zawartych w ocenie aktualności. Dopiero po wykonaniu analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowaniu materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustaleniu niezbędnego zakresu prac planistycznych (art. 14 ust. 5 u.p.z.p) wójt gminy podejmuje decyzję, ważąc interes stron oraz gminy, o wnioskowaniu do rady gminy w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu. Fakt wpływu wniosku spółki nie jest i nie może być przesłanką do uznania, iż uchwała o przystąpieniu do MPZP K. [...] została podjęta na wniosek inwestora, a tym bardziej stwierdzenia, iż została podjęta wyłącznie w celu realizacji tegoż wniosku. Zauważenia wymaga jednocześnie, że spółka będąc właścicielem terenu ma takie same prawa, jak skarżący do złożenia wniosku o zmianę planu, a stanowisko skarżących, którzy uznają, że jedynie im przysługują prawa do terenu nosi znamiona nierównego traktowania. Jednocześnie na marginesie organ zwraca uwagę, iż spółka w toku procedury uczestniczyła w procedurze planistycznej, natomiast skarżący, ani ich pełnomocnicy udziału w procedurze nie brali, pomimo, że wiedza o procedurze była publicznie wiadoma - nie złożyli wniosku ani uwag do planu miejscowego w terminach wskazanych w art. 17 u.p.z.p. Co do p. 3 tego zarzutu skargi, odnoszącego się do braku dogodnego połączenia sieci dróg na terenie objętym planem z W. za pomocą drogi [...], to po pierwsze sprawa dogodności (czy też jej braku) ma charakter ocenny, po wtóre jest to kwestia nie mająca związku z meritum sprawy, a nadto - co najbardziej istotne kwestia ta nie ma żadnego wpływu na poprawność procedury planistycznej, czy ustaleń planu. Ustosunkowując się do podnoszonej w skardze wypowiedzi Radnego Gminy W., J. P. podczas sesji Rady Gminy z dnia [...] listopada 2020 r., w której publicznie odniósł się do wniosku spółki z dnia 13.05.2019 r. i zarzucił Wójtowi Gminy uniemożliwienie zapoznania się radnych z treścią wniosku i proponowanymi w nim zmianami - powyższa wypowiedź nie była zgodna ze stanem faktycznym. Radni przed podjęciem każdej uchwały mają możliwość zapoznania się z uchwałą i wszelkimi zgromadzonymi materiałami, a nadto - podczas komisji rady oraz w trakcie sesji mogą zadawać pytania w celu udzielenia im wyjaśnień niejasnych dla nich treści. Nie inaczej było podczas podejmowania kwestionowanej przez skarżących uchwały - uchwała w sprawie rozpatrzenia skargi była zarówno opiniowana na posiedzeniu stałych Komisji Rady Gminy jak i na sesji przed podjęciem uchwały. Mając powyższe na uwadze strona przeciwna podkreśla, iż uchwała nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. o przystąpieniu do MPZP K. [...] została podjęta zgodnie z prawem, a wszelkie formalności wynikające z art. 14 ust. 4 u.p.z.p. związane z przystąpieniem do sporządzenia planu zostały dopełnione. Zarzut 2- naruszenie art. 14 ust. 5 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wykonaniu przez Wójta Gminy W. wadliwej i niewystarczającej analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, wadliwym przygotowaniu materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz zakresu prac planistycznych i przygotowania tych informacji: 1) po podjęciu uchwały o przystąpieniu do planu MPZP K. [...], podczas gdy analiza powinna była być wykonana przed podjęciem przez Radę Gminy W. uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) w sposób pobieżny i bez rzetelnej analizy wszystkich elementów, które winny być przedmiotem tego dokumentu, podczas gdy Wójt Gminy W. powinien był zweryfikować wszystkie okoliczności w zakresie zasadności uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) bez oceny skutków finansowych związanych ze zmianą dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ocena ta powinna być przeprowadzona podczas analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium; 4) bez weryfikacji statusu właścicielskiego nieruchomości w księgach wieczystych nieruchomości położonych w obrębię obszaru, dla którego planowane był uchwalenie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy taka weryfikacja powinna być przeprowadzona. Art. 14 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, iż przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych. Te wymagania ustawowe zostały przez Wójta Gminy W. dopełnione – w dokumencie "Analiza i wykaz czynności na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" scharakteryzowano obszar objęty analizą, opisano obecny stan zagospodarowania terenu oraz wskazano nieznaczny stopień zagospodarowania terenu, tj. nieznaczny stopień skonsumowania ustaleń obowiązującego projektu planu. Ponadto określono cel sporządzenia dokumentu planistycznego i ewentualną konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. W ramach czynności wynikających z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. wójt stwierdził zgodność przewidywanych rozwiązań w miejscowym planie z ustaleniami Studium oraz ocenił, iż odpowiednie materiały kartograficzne są dostępne i znajdują się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w T. Z przeprowadzonych analiz i czynności wynikała zasadność podjęcia prac nad uaktualnieniem wcześniejszego mpzp, gdzie zmiany zapisów obowiązującego planu miały dotyczyć weryfikacji parametrów i wskaźników zabudowy pod kątem współczesnych realiów inwestowania, w celu uatrakcyjnienia oferty mieszkaniowej w granicach osiedla oraz gminy W.. Biorąc pod uwagę wyniki tej analizy oraz wniosek inwestora wójt stwierdził zasadność przystąpienia do prac planistycznych. Wnioski z analizy znajdują się w uzasadnieniu do Uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...], a sam dokument, mimo iż nie stanowi formalnego elementu dokumentacji planistycznej jest dokumentem jawnym, dostępnym dla każdego z zainteresowanych tematem. Fakt, iż wnioski z przeprowadzonych czynności i wykonanych analiz znajdują się w uzasadnieniu do uchwały nr [...] świadczy o tym, iż wbrew temu co zarzucają skarżący, analizy i czynności zostały wykonane jeszcze przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do planu MPZP K. [...] - pomimo iż dokument ten nie został opatrzony datą, co (nota bene) nie jest argumentem świadczącym o jego ważności. Skarżący wskazują, iż analiza zasadności przystąpienia do sporządzenia planu oraz związane z nią czynności zostały sporządzone w sposób pobieżny, szablonowy, zdawkowy i bez rzetelnej analizy wszystkich elementów, które winny być przedmiotem tego dokumentu. Twierdzenia te są nieprawdziwe, gdyż wójt dopełnił warunków przewidzianych przepisami prawa, o których stanowi art. 14 ust. 5 u.p.z.p. Zauważyć należy, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego i piśmiennictwa prawniczego, określonych w art. 14 ust. 5 ustawy, w przeciwieństwie do procedury sporządzenia projektu miejscowego planu, nie została sformalizowana w przepisach prawa, a także nie nałożono obowiązku realizacji wymagań sporządzenia dokumentacji z przeprowadzenia tych czynności i ich przedstawienia wojewodzie na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tak np. Z. Niewiadomski red. - Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 5. Warszawa 2009, str. 145; NSA w wyroku z dnia 17.01.2012 r., II OSK 2232/11). Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż powołany przez skarżących fragment komentarza z 2019 r. autorstwa A. Plucińskiej Filipowicz i A. Kosickiego nie ma zastosowania w powyższej sprawie, ponieważ passus ten dotyczył innego stanu faktycznego, w którym ustne oświadczenia organu wykonawczego gminy zapisano w sposób ogólny w protokole z posiedzenia rady gminy, natomiast w rozpatrywanym przypadku analizy i konieczne czynności wynikające z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. zostały przeprowadzone przez wójta gminy, co następnie udokumentowano w odpowiednim dokumencie przed podjęciem uchwały nr [...] przez Radę Gminy W. w dniu [...] czerwca 2019 r. Odnośnie do zarzutu skarżących dotyczącego nie przeprowadzenia przez wójta oceny skutków finansowych uchwalenia planu MPZP K. [...] na etapie wykonywania analiz i czynności wynikających z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. przed podjęciem uchwały o przystąpieniu oraz nie zawarcia w tej ocenie kwestii rzekomego obniżenia wartości nieruchomości oraz przewidzenia ewentualnych roszczeń finansowych mieszkańców z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, czy innych żądań wynikających z podjętej uchwały o przystąpieniu, należy zwrócić uwagę, że ewentualne odszkodowania, roszczenia i skutki finansowe wynikające z uchwalenia planu miejscowego są analizowane na etapie procedury planistycznej - w prognozie skutków finansowych uchwalenia planu oraz na podstawie wyników ewentualnych postępowań związanych z procesem odszkodowawczym wynikającym z art. 36 ustawy u.p.z.p. -jeżeli ta szkoda rzeczywiście by nastąpiła. Natomiast zarzut braku zweryfikowania przez wójta statusu właścicielskiego nieruchomości w księgach wieczystych przed złożeniem wniosku o przystąpienie do sporządzenia planu miejscowego do rady jest po pierwsze gołosłowny, a nadto nie ma żadnego znaczenia w okolicznościach sprawy. Status właścicielski nieruchomości, także w księgach wieczystych w granicach Gminy W. jest znany wójtowi, ponieważ stanowi niezbędny element prawidłowego funkcjonowania gminy i obsługi mieszkańców. Standardem Urzędu Gminy W. jest weryfikacja własności gruntów przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, jednakże - co istotne – nie stanowi ona formalnego elementu dokumentacji planistycznej. Ponadto informacja o tym, komu przysługuje prawo własności w granicach opracowania planu nie jest także niezbędna do podjęcia przez organy gminy decyzji o zmianie przeznaczenia danej nieruchomości, gdyż decyzja ta nie jest, zgodnie z przepisami, uzależniona od woli właściciela terenu i nie wymaga jego formalnego wniosku w sprawie. Zarzut 3- naruszenie art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie jego treści w trakcie analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowania materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenia niezbędnego zakresu prac planistycznych wynikających art. 14 ust. 4 ustawy. Zdaniem skarżącego przepis art. 36 ust. 1 i 3 powinien być wzięty pod uwagę przez Wójta Gminy W., albowiem wysoce prawdopodobne jest, że w wyniku zagospodarowania terenu zgodnie z treścią planu MPZP K. [...] nastąpi znaczące obniżenia wartości wszystkich nieruchomości objętych uchwałą, w wyniku czego skarżący uprawnieni będą do zażądania od Gminy W. odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę, albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Jak wskazano wyżej ocena skutków finansowych uchwalenia planu przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu, nie jest elementem analizy i czynności stanowiących realizację wymogów art. 14 ust. 5 u.p.z.p. Ewentualne odszkodowania, roszczenia i skutki finansowe wynikające z uchwalenia planu miejscowego są analizowane na etapie procedury planistycznej – w prognozie skutków finansowych uchwalenia planu oraz na podstawie wyników ewentualnych postępowań związanych z procesem odszkodowawczym wynikającym z art. 36 ustawy -jeżeli ta szkoda rzeczywiście by nastąpiła. Znajdująca się w dokumentacji formalno-prawnej "Prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie K. o nazwie MPZP K. [...]" autorstwa R. M. i W. S. sporządzona jest zgodnie ze sztuką przez uprawnionego rzeczoznawcę. Zarzucany przez skarżących rzekomy brak rzetelności w ocenie skutków finansowych uchwalenia planu na etapie prac przez podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia mpzp nie ma pokrycia w przepisach prawa ani w stanie faktycznym sprawy. Ponadto nie stanowi podstawy do zaskarżenia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz - co najbardziej istotne - nie daje podstaw do twierdzenia, że w innym przypadku rada gminy nie podjęłaby tej uchwały. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego ewentualnych roszczeń finansowych mieszkańców terenu objętego planem w stosunku do gminy wynikających z art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p. z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, należy zwrócić uwagę, że ewentualne odszkodowania, roszczenia i skutki finansowe wynikające z uchwalenia planu miejscowego nie są badane na etapie przed przystąpieniem do sporządzenia planu miejscowego. Takie działania przeprowadzane są w trybie procedury planistycznej, w sporządzanej na potrzeby mpzp prognozie skutków finansowych uchwalenia planu oraz na podstawie wyników ewentualnych postępowań związanych z wyrokami odszkodowawczymi - oczywiście jeżeli zasadność roszczeń byłaby potwierdzona orzeczeniami sądowymi nakazującymi zapłatę odszkodowań. Co do przytoczonej w skardze wypowiedzi - podczas sesji, na której podejmowano uchwałę inicjującą prace planistyczne dla MPZP K. [...] - pracownika urzędu, iż gmina nie poniesie z tytułu sporządzenia planu "żadnych nakładów finansowych" należy zwrócić uwagę, że słowa te należy odczytywać w kontekście braku obowiązku uzbrojenia przez gminę obszaru objętego planem w infrastrukturę techniczną oraz braku obowiązku budowy dróg publicznych (zapis sesji Rady Gminy W. z dnia [...].06.2020 r. dostępny na kanale internetowym). Nie powinno umknąć uwadze sądu, iż tereny przeznaczone do zainwestowania w planie MPZP K. [...] stanowiły także tereny wskazane do zainwestowania we wcześniej obowiązującym dla tego temu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o nazwie MPZP P. [...]. Budowa osiedli mieszkaniowych przyjęta w nowouchwalonym planie była zatem możliwa na tym terenie także na mocy poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Dlatego na etapie wykonywanych analiz i czynności wynikających z realizacji art. 14 ust. 5 u.p.z.p. możliwe było uznanie, iż uchwalenie MPZP K. [...] nie będzie rodzić skutków finansowych z tytułu budowy dróg gminnych czy infrastruktury, z uwagi na fakt iż układ komunikacyjny i infrastrukturalny został już zaprojektowany w MPZP P. [...] z 2006 r. Szczegółowa analiza skutków finansowych uchwalenia planu w zaproponowanym przez skarżących kształcie przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, nie znając ustaleń projektu planu dotyczących przeznaczenia, charakterem zabudowy i parametrów zagospodarowania terenu (które ustala się w późniejszym stadium procedury planistycznej) nie jest praktycznie możliwa do przygotowania. Dopiero na etapie tworzenia projektu planu, zgodnie z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca wprowadził konieczność sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Należy tu podkreślić, iż przedstawiony w skardze zarzut skarżących, iż w wyniku uchwalenia MPZP K. [...] doszło do istotnej zmiany rodzaju, charakteru i parametrów zagospodarowania terenu objętego planem lub w wyniku uchwalenia planu korzystanie z jakiejkolwiek nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, ma charakter wyłącznie subiektywnych odczuć skarżących. Skarżący nie wskazali także co miałoby cyt. "doprowadzić do obniżenia wartości nieruchomości", których są właścicielami. Plan miejscowy MPZP K. [...] nie zmienił przeznaczenia terenu działek, których właścicielami są skarżący, które zarówno dotychczas obowiązującym jak i nowouchwalonym planie przeznaczone są pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wątpliwości skarżącego nie mogą stanowić również przesłanki do stwierdzenia nieważności czy uchylenia aktu prawa miejscowego. Należy mieć na uwadze fakt, idąc w tej kwestii za stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, iż ewentualne nieuwzględnienie odszkodowania w prognozie finansowej w żaden sposób nie wpływa na rzetelność tej oceny, a tym bardziej na poprawność i prawidłowość procedury planistycznej. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu bowiem (jak wynika choćby z definicji tego pojęcia zawartej w słowniku Języka Polskiego PWN, gdzie wskazuje się, że jest to "przewidywanie przyszłych zjawisk lub zdarzeń") nie musi uwzględniać wszystkich przychodów i wydatków, zwłaszcza, że to ewentualne odszkodowanie jest wydatkiem przyszłym i niepewnym (tak NSA w wyroku z 19.11.2015 r., II OSK 665/14).Abstrahując od powyższego należy zwrócić uwagę, że powyższa kwestia nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności aktu planistycznego w trybie art. 28 u.p.z.p. Wymaga też zauważenia, iż rada gminy, w ramach swojego władztwa planistycznego, przypisanego jej przez ustawodawcę, samodzielnie podejmuje decyzje o kształtowaniu polityki przestrzennej gminy, kierunkach jej rozwoju oraz rodzajach i sposobach zagospodarowania terenu m.in. uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Co do (notabene niemającego żadnego związku z sprawą) zarzutu, iż uchwała nr [...] w sprawie w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Wójta Gminy W. została podjęta przy dwóch głosach przeciwnych wymaga zauważenia, iż ustawodawca nie wprowadził wymogu jednomyślności głosowania, a nadto, iż Rada Gminy liczy 15 radnych, co oznacza, iż pozostałych 13 radnych opowiedziało się za przyjęciem uchwały. Nie ma również obowiązku (ani nawet praktyki) zamieszczania w uzasadnieniu uchwały wątpliwości radnych, którzy byli przeciwni uchwale. Nadto wskazać należy, iż informacja o wyniku głosowania zamieszczona jest każdorazowo w protokole sesji co miało miejsce i w tym przypadku. Mając na uwadze powyższe uznaje się, że zarzuty podnoszone w niniejszej skardze nie znajdują potwierdzenia w realiach prawnych i faktycznych niniejszej sprawy. Bezpodstawne jest oskarżanie Wójta oraz Radę Gminy o dopuszczenie się naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał nr [...] oraz poprzedzającej jej uchwały nr [...], w kontekście art. 14 ust. 4 i 5 oraz art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p., dlatego Rada Gminy wnosi wywodzi jak na wstępie. Jednocześnie odnosząc się do wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów opisanych numerami 1, 4, 5, 6, 7 i 8 (strona 5 skargi z dnia 17.09.2021 r.) zwraca uwagę, iż dokumenty te - mimo iż powiązane tematycznie z planem MPZP K. [...], nie powinny być uznane za dowody w przedmiotowej sprawie, nie stanowią bowiem dokumentacji planistycznej związanej z procedurą tego planu miejscowego MPZP K. [...] o której mowa w art. 20 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na zarzuty skargi pełnomocnik skarżących podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodając w piśmie procesowym że...... Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga podlega oddaleniu. Po pierwsze trzeba powiedzieć, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) zwanej dalej: u.s.g., wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym skarżący wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu, a dalej, że jego interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały. Istotne w sprawie dalej jest, że postanowieniem z dnia 21 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę uznając, że skarżący nie mają interesu prawnego do wniesienia skargi, bowiem sytuacja zarówno prawna jak i faktyczna należących do nich nieruchomości nie uległa zmianie. Z taką argumentacją nie zgodzi się Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 3 marca 2023 r. uchylił zaskarżone postanowienie, a w uzasadnieniu wskazał, między innymi, że "o ile prawidłowe są ustalenia Sądu pierwszej instancji co do tego, że w wyniku uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego nie doszło do zmiany przeznaczenia terenów, na których znajdują się nieruchomości skarżących, bowiem nadal – tak jak w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – są to tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to jednak postanowienia tej uchwały wprowadziły zmiany w zakresie kształtowania zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. W zaskarżonym planie miejscowym m.in.: zwiększono udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej z maksymalnych 30% bez względu na rodzaj zabudowy do 40% dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i do 50% dla zabudowy innej niż powyższa; wprowadzono wskaźnik intensywności zabudowy; wprowadzono nieprzewidziane w poprzednim planie miejscowym zapisy, zgodnie z którymi wymiar pionowy budynków gospodarczych i garażowych oraz infrastruktury technicznej, mierzony od poziomu gruntu przy głównym wejściu do budynku od najwyższej położonej krawędzi dachu lub punktu zbiegu połaci dachowych budynków nie może być większy niż 6 m; zmniejszono minimalne powierzchnie nowo wydzielanych działek budowlanych; ustalono, że udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej nie może być mniejszy niż 30% (przy braku tego typu zapisów w poprzednim planie); dopuszczono sytuowanie miejsc parkingowych na terenach dróg przyległych (poprzednio wyłącznie na posesji własnej inwestora); zmieniono dopuszczalne kąty nachylenia połaci dachowych (z "od 20˚ do 45˚" na "od 30˚ do 45˚) oraz pokrycia dachów (poprzednio dachówka lub inny materiał imitujący dachówkę, obecnie dachówka w kolorze ceglastym a inny materiał wyłącznie na 20% powierzchni dachu). Przywołane powyżej ustalenia zawarte w kwestionowanym planie miejscowym, kształtujące zabudowę oraz sposób zagospodarowania nieruchomości skarżących odmiennie od poprzedniego planu, świadczą o zmianie stanu prawno-planistycznego tych nieruchomości, a w konsekwencji o legitymacji procesowej skarżących do złożenia skargi na przedmiotową uchwałę. Z powyższych względów zasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 50 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. Ponadto pozbawienie w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżących tej legitymacji w sposób oczywisty pozostawało w opozycji do gwarancji wynikającej z art. 11 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego oraz art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej". Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba podnieść, że to skarżący winni wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni, aktualny i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Przyjmując za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zaskarżona uchwała narusza własny, indywidualny i aktualny interes prawny każdego ze skarżących trzeba wskazać, że nowy sposób zagospodarowania nieruchomości objętych uchwałą ingeruje w ich prawo własności i ogranicza przysługujące skarżącym prawo do dysponowania nieruchomościami w ten sposób, że powiększa udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej maksymalnie 40% (§ 12 ust. 3 p. 2 a), uprzednio dla terenów zabudowy jednorodzinnej 30% (§ 5 ust. 2 pkt 4 litera c); do 50% dla zabudowy nie wymienionej w pp a. Dla terenów określonych w planie jako M (i U) w § 14 ust. 6 zapisano, że wymiar pionowy budynków, mierzony od poziomu gruntu przy głównym wejściu do budynku do najwyższej położonej krawędzi dachu (kalenicy) lub punktu zbiegu połaci dachowej nie może przekraczać: a) 6 m dla budynków infrastruktury technicznej, b) dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych: 16 m w przypadku budynków z dachami płaskimi, 18 m w przypadku budynków z dachami stromymi. Z dołączonych do odpowiedzi na skargę załączników graficznych wynika, że wszystkie działki skarżących są usytułowane na terenach określonych w planie z 2006 r. jako M [...], w obecnie obowiązującym planie stanowią również tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). Dla tych terenów wprowadzono w § 12 ust. 3 p. 4 wskaźnik intensywności zabudowy na poziomie od 0 do 1,5; (p. 7) wprowadzono nieprzewidziane w poprzednim planie miejscowym zapisy, zgodnie z którymi wymiar pionowy budynków gospodarczych i garażowych oraz infrastruktury technicznej, mierzony od poziomu gruntu przy głównym wejściu do budynku od najwyższej położonej krawędzi dachu lub punktu zbiegu połaci dachowych budynków nie może być większy niż 6 m z określeniem koloru dachówki, czego poprzednio nie było; zmniejszono minimalne powierzchnie nowo wydzielanych działek budowlanych; ustalono, że udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej nie może być mniejszy niż 30% - § 12 ust. 3 p. 3, (przy braku tego typu zapisów w poprzednim planie); dopuszczono sytuowanie miejsc parkingowych na terenach dróg przyległych (poprzednio wyłącznie na posesji własnej inwestora - § 12 ust. 4 p. 2 in fine); zmieniono dopuszczalne kąty nachylenia połaci dachowych (z "od 30˚ do 45˚" na "od 20˚ do 45˚) § 12 ust. 3 p. 8 oraz pokrycia dachów (poprzednio dachówka lub inny materiał imitujący dachówkę, obecnie dachówka w kolorze ceglastym a inny materiał wyłącznie na 20% powierzchni dachu (§ 12 ust. 3 p. 9 i 10). Przyjmując zatem, że uchwała narusza konkretny, realny i aktualny interes prawny lub uprawnienie skarżących, należało przejść do merytorycznej oceny uchwały, mając na uwadze przesłanki z art. 101 usg. Zgodnie z art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Biorąc to pod uwagę, zdaniem sadu, skarga jest niezasadna, a co za tym idzie podlega oddaleniu. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwana dalej w skrócie "u.p.p.s.a." - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej. W rozpoznawanej sprawie istotne jest także i to, że gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego ma osobowość prawną; przysługuje jej prawo własności i inne prawa majątkowe (art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Ustawodawca wyposażył gminę również we władztwo planistyczne, co oznacza, że jednostka ta może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy (plan szczegółowy), bądź też postanowienia ogólne (plan ogólny) dla poszczególnych terenów. Zaskarżenie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak wszystkich uchwał podjętych w zakresie administracji publicznej jest możliwe w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do treści tego zawartego w nim unormowania, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te (tak jak w niniejszej sprawie) zostały spełnione, przystępuje do badania legitymacji skarżącej. Tak też sąd postąpił w rozpoznawanej sprawie. Według komentarza do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, s.196 i n.), w postępowaniu kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 usg nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (porównaj: wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004). Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości. Interes ten znajduje ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego (art. 140 i n – przyp. sądu). Naruszenie interesu lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności skargi i otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania (oceny). Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa. W efekcie podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie muszą być naruszone taką uchwałą. Dokonując pod tym kątem analizy sytuacji prawnej skarżących sąd, za NSA uznał, że skarżący mają interes prawny w sprawie dotyczącej obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikający z faktu bycia właścicielami nieruchomości gruntowej położonej na obszarze objętym kwestionowaną uchwałą. Jest to bowiem miejscowy plan zagospodarowania określający prawa i obowiązki właścicieli nieruchomości położonych na tym terenie. Należy jednoznacznie stwierdzić, że kwestionowany skargą MPZP w zakresie obejmującym nieruchomości skarżących, w zakresie zmiany zasad zagospodarowania teren w stosunku do unormowań zawartych w poprzednio obowiązującym planie narusza interes prawny skarżącej. Reguluje bowiem dopuszczalny sposób zabudowy i zagospodarowania nieruchomości stanowiącej własność skarżących, ingerując w wykonywanie przez nich prawa własności. Zdaniem sądu w tym składzie, wbrew odmiennym twierdzeniom skargi nie sposób uznać, aby skarżona uchwała naruszając uprawnienia (ingerując) w prawa właścicielskie strony skarżącej w sposób i w zakresie wcześniej opisanym, ukształtowanym art. 140 k.c., naruszała jednocześnie obiektywny porządek prawny. W myśl przywołanego przepisu w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Nie sposób uznać, aby ingerencja w prawo własności skarżącej naruszała prawo w sposób przekraczający władztwo planistyczne gminy. Art. 140 Kodeksu cywilnego, opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (teraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności" (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 maja 2004 r., SA/Bk 1532/03, LEX nr 173691). Przechodząc do zarzutów skargi trzeba powiedzieć, że zarzut naruszenia art. 14 ust. 4 ustawy planistycznej nie może odnieść zamierzonego skutku. Dotyczy on bowiem nie skarżonej uchwały planistycznej, a uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. W tym miejscu trzeba przypomnieć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21.06.2016 r., II OSK 2560/14, LEX nr 2106684: "Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno na gruncie u.z.p., jak i obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest jedynie uchwałą intencyjną wyrażającą w sposób procesowo uregulowany stanowczy zamiar gminy ustalenia zasad zagospodarowania przestrzennego na danym terenie w formie aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wszczynając w tym zakresie stosowne postępowanie. Konsekwencją podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej. Taka uchwała nie przesądza zatem przeznaczenia jakiejkolwiek nieruchomości położonej w objętym nią obszarze, jak również nie określa w jakikolwiek sposób kwestii możliwości zagospodarowania jakiejkolwiek nieruchomości. Z jej istoty, jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Co do zasady uchwały planistyczne o wewnętrznym charakterze nie naruszają interesów prawnych właścicieli nieruchomości i nie przesądzają o celu jaki ma być zrealizowany." Zatem zarzuty dotyczące tej uchwały (p. 1 i 2 skargi) nie mogą być badane w toku kontrolowania uchwały dotyczącej uchwalenia planu. Za niezasadny należy uznać z kolei zarzut naruszenia prawa, poprzez przyjęcie uchwały wyłącznie na wniosek dewelopera - spółki W. Sp. z o.o., a nie mieszkańców z tego terenu. Jak wynika z treści przepisu art. 14 ust. 4 uchwałę, o której mowa w ust. 1 (o przystąpieniu do sporządzenia planu- przyp. sądu), rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta i decyzja w tym zakresie należy do kompetencji gminy, a zatem ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Również kwestia dostosowania sieci drogowej do potrzeb planu należy do kompetencji organów gminy i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi podmiotów wymienionych w skardze, a skarżących uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u p i z p. Kwestia prawidłowości głosowania w przedmiocie podjęcia Uchwały [...], w szczególności posiadania przez radnych pełnej wiedzy na temat okoliczności związanych z jej podjęciem, nie stanowi podstawy do wyeliminowania kwestionowanej uchwały z obrotu prawnego. Także kwestia szczegółowości analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium nie jest ani okolicznością, którą można uznać za rażące naruszenie prawa, ani za zarzut przysługujący skarżącym in gremio. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ani organ wykonawczy, ani organ stanowiący gminy nie mają obowiązku weryfikacji statusu właścicielskiego nieruchomości w księgach wieczystych nieruchomości położonych w obrębie obszaru, dla którego planowane było uchwalenie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 15 upizp zawiera obligatoryjne i fakultatywne elementy planu i wśród nich nie ma obowiązku, o którym mowa w skardze. Jeśli chodzi o zarzucane naruszenie art. 36 ust. 1 i 3 p.i.z.p. to sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia, nadto wskazanie, że wysoce prawdopodobne jest, że nastąpi znaczące obniżenie wartości wszystkich nieruchomości objętych uchwałą, nie może być uznane za naruszanie indywidualnego, aktualnego interesu prawnego skarżących, a jest co najwyżej hipotetyczną okolicznością, którą podnoszą skarżący. Ustawa w treści przepisu art. 36 p. 1 i 4 upzp gwarantuje podmiotom, których nieruchomości obniżą wartość zażądania od Gminy W. odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę, albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Można jeszcze dodać, że nie dopatrzył się sąd w zaskarżonej uchwale naruszenia norm konstytucyjnych. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że kontrolowana uchwała nie różnicuje sytuacji poszczególnych właścicieli działek skarżących, ani innych podmiotów mających tytuł prawny do działek na terenie o tym samym przeznaczeniu (art. 32 Konstytucji RP). Treść wykonywania prawa własności została określona z zachowaniem zasady legalizmu. Na koniec nie bez kozery będzie zauważyć, że wskazanie w skardze szeregu osób fizycznych i podniesienie tych samych zarzutów dla wszystkich, zdaje się wskazywać, że mamy do czynienia ze skargą zbliżoną swym charakterem do actio popularis, a zarówno orzecznictwo sądowe, jak i piśmiennictwo jednoznacznie wskazują, że skarga w trybie art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej nie ma i nie może mieć takiego charakteru. Wskazany pogląd znalazł się również w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, opubl. w OTK-A 2008/7/121 wskazał, że legitymacja skargowa wynikająca z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie przysługuje z tytułu samej przynależności do wspólnoty samorządowej, gdyż skarga nie ma charakteru actio popularis, skarżący zaś, oprócz wskazania niezgodności z prawem uchwały lub zarządzenia organu gminy, winien wykazać naruszenie przez uchwałę lub zarządzenie konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikającego z regulacji materialnoprawnej. Stanowisko takie dominuje w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r. sygn. akt II GSK 577/17, opubl. w LEX nr 2394414; wyrok NSA z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1055/16, opubl. w LEX nr 2107221; wyrok NSA z 21 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1254/11, opubl. w LEX nr 1068977; wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1399/12, opubl. w LEX nr 1530329)". Reasumując, w zaistniałym w rozpoznawanej sprawie stanie faktycznym i prawnym, nie można mówić aby skarżąca w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały została pozbawiona pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwiono jej ich realizację w sposób przekraczający władztwo planistyczne gminy i stąd skarga podlegała oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa