II SA/Wr 124/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę.

Z przekazanych sądowi akt administracyjnych wynika, że przedmiotem skargi G. S. jest postanowienie SKO we [...] z [...].12.2018 r., nr [...], którym organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (skarżący błędnie w skardze oznaczył przedmiot zaskarżenia, wskazując, że jest nim: "decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2018 roku, znak [...], dalej dec SKO"). SKO we [...] w zaskarżonym postanowieniu z [...].12.2018 r., pouczyło skarżącego o przysługującym prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia. Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu [...].12.2018 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc brak wyczerpania środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu na drodze postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zagadnienie zaskarżenia orzeczeń wydanych przez organ wyższego stopnia, jako organ pierwszej instancji, uregulowane zostało w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej zwanej "k.p.a.", zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże w strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. W tym wypadku zastosowanie znajduje art. 144 k.p.a., który stanowi, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 11 Zażalenia k.p.a. Przytoczone regulacje mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem wydanie postanowienia przez SKO we [...], powoduje że od tego orzeczenia, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy składany w terminie jak dla zażalenia, czyli siedmiu dni (art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a.). Oznacza to, że wniosek ten należało złożyć do SKO we [...], który w wyniku jego rozpoznania wyda postanowienie, na które będzie dopiero przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Innymi słowy, na postanowienie wydane przez SKO we [...] z [...].12.2018 r. przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dopiero po rozpoznaniu tego wniosku i wydaniu postanowienia w tym zakresie, skarżącemu będzie przysługiwało prawo do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W obowiązującym stanie prawnym, przed wniesieniem skargi należy bowiem wyczerpać środki zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a."). Powyższa argumentacja znajduje potwierdzenie w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z treści tego artykułu wynika jednoznacznie, że dotyczy on przypadku w którym organ wydał decyzję, a nie postanowienie. Nie uprawnia on zatem do wniesienia skargi na postanowienie, od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, regulacje p.p.s.a. nie zawierają norm umożliwiających stosowanie przepisów o zaskarżeniu decyzji odpowiednio do postanowień. Tym samym nie istnieją przepisy, które umożliwiają w opisanej sytuacji rezygnację z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia WSA w Warszawie z 12.02.2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 130/19). Powyższego poglądu nie zmienia także błędne oznaczenie w skardze przedmiotu zaskarżenia, w postaci decyzji administracyjnej. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Burmistrza [...] z [...].12.1994 r. w sprawie ustalenia lokalizacji dla inwestycji polegającej na remoncie linii energetycznej niskiego napięcia oraz budowy stacji słupowej z powiązaniami liniowymi niskiego i średniego napięcia, SKO w [...] wydało na podstawie art. 61a § 1 oraz art 123 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 k.p.a., postanowienie z [...].12.2018 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji. Należało zatem uznać, że skarżący wnosząc niniejszą skargę naruszył wymóg przewidziany w powołanym wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a., bowiem prawo do wniesienie skargi będzie mu przysługiwało dopiero po wydaniu przez Kolegium postanowienia podjętego w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.