II SA/Wr 121/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie wzrostu wartości nieruchomości oraz wysokości opłaty planistycznej postanawia umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OZ 904/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2017 r. odrzucającego skargę na wyżej oznaczone postanowienie. W dniu 26 lipca 2018 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2017 r. odrzucającego skargę na wyżej oznaczone postanowienie, walor prawomocności zyskało orzeczenie Sądu, które w sprawie zakończyło postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie zakończonej prawomocnie stało się zbędne. W sprawie nie spoczywają już bowiem na skarżącym żadne obowiązki finansowe (uiszczania kosztów postępowania sądowego), zwolnienia z których mógłby on żądać. Dlatego postępowanie wszczęte wnioskiem A.B. przedłożonym w dniu 26 lipca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy podlegało umorzeniu. Rozstrzygnięcie w tym zakresie, wydane na podstawie art. 249a i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, znalazło wyraz w sentencji postanowienia.