II SA/Wr 112/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Fundacji C. z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 31 grudnia 2025 r., nr SKO.EA/41/22/25 w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. Fundacji C. z siedzibą w J. (dalej: skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 31 grudnia 2025 r. (nr SKO.EA/41/22/25) w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd zawsze bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że zaskarżone postanowienie organu – wydane na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) - nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 p.p.s.a., a w szczególności nie stanowi postanowienia określonego w § 2 pkt 2 powołanego artykułu. Aktualnie nie budzi już wątpliwości, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). W art. 101 § 3 k.p.a. użyto określenia postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, więc tak samo należy przyjąć, że postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15.10.2025 r., sygn. akt II OSK 2565/24; 17.09.2025 r., sygn. akt II OSK 1671/23; 5.06.2019 r., sygn. akt I OSK 1501/17; 6.03.2019 r., sygn. akt II OSK 987/17; 18.06.2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12; 12.02.2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12; 22.03.2016 r., sygn. akt I OSK 339/16; 3.03.2015 r., sygn. akt II OSK 1542/16; 3.03.2017 r., sygn. akt II OSK 1542/17). W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na fakt, że wydane przez organ postanowienie nie podlegało zaskarżeniu w toku instancji, skarga do tut. Sądu była niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.