II SA/Wa 971/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi G.J. na orzeczenie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę

Komendant Główny Straży Granicznej, dalej: "Komendant Główny SG", "organ", orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 136bze ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 915, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] o uznaniu [...] SG G. J. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Komendant Główny SG postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec [...] SG G.J., zarzucając mu, że ww. naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 134 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, tj. w dniu 13 czerwca 2024 r., w czasie wolnym od służby, podczas delegowania do pełnienia służby w Placówce Straży Granicznej, dalej: "PSG", w [...] Oddziału Straży Granicznej, przebywając w agroturystyce "[...]" w [...] postąpił w sposób godzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy, tj. próbował pocałować kpr. SG D. K w momencie, gdy zostali sami w jednym z domków, uczestniczył w szarpaninie ze st. [...] SG A. S., a ponadto zakomunikował [...] SG A. S. oraz [...] SG D.K., że ich zniszczy i zwolni ze służby, czym naruszył zasady etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej określone w § 3 oraz w § 21 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 90 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 10 listopada 2023 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG, poz. 97). Komendant Główny SG, uznając [...] SG G. J. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, orzeczeniem z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydane orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]. W niniejszej sprawie, jak wynika z orzeczenia dyscyplinarnego, w toku postępowania ustalono, że w dniu [...] czerwca 2024 r. około godziny 12.00 na terenie agroturystyki "[...]" w m. [...] spotkali się funkcjonariusze Straży Granicznej oddelegowani do pełnienia służby w [...] Oddziale Straży Granicznej, dalej: "POSG". W spotkaniu uczestniczyli: [...] SG A. S., [...] SG K. K., [...] SG E. G., [...] SG M. M. oraz [...] SG D. K.. Był to ich czas wolny, a spotkanie miało charakter nieformalny. Około godziny 14.00 dołączył do nich [...] SG D. O., a następnie po chwili [...] SG G. J. – funkcjonariusz Zarządu [...] Komendy Głównej SG, który jak zeznało trzech świadków: [...] SG A. S., [...] SG K. K. i [...] SG D. O., w ręku trzymał piwo i zachowywał się tak, jakby był pod wpływem alkoholu. W trakcie spotkania około godziny 15.00 [...] SG A. S., [...] SG K. K., plut. SG E. G. oraz [...] SG D.O.z udali się na obiad do m. [...]. Na miejscu spotkania zostały trzy osoby: [...] SG M. M. - funkcjonariuszka [...] OSG, [...] SG D. K.- funkcjonariuszka [...] OSG oraz [...] SG G. J.. Po ok. 10 minutach plut. SG M. M. zmęczona zachowaniem [...] SG G. J., który ciągle rozpytywał o ich życie prywatne, jak zeznała do protokołu, udała się do swojego pokoju na piętrze domku na odpoczynek. [...] SG D. K. oraz [...] SG G. J. zostali sami. Po chwili [...] SG D. . weszła do domku, gdzie znajdował się kominek, który chciała rozpalić. Pomocy usiłował jej udzielić obwiniony, który zaczął zbliżać się do [...] SG D. K., obejmować i próbował pocałować funkcjonariuszkę. [...] SG D. K. natychmiast zareagowała, odepchnęła obwinionego i kazała mu wyjść z domku. Nie czekając na reakcję obwinionego udała się do koleżanki [...] SG M. M. przebywającej w swoim pokoju. [...] SG D. K. w trakcie przesłuchania w dniu [...] września 2024 r. (protokół przesłuchania karta 64-65) oświadczyła, że w trakcie zdarzenia nie dawała sygnałów [...] SG G. J. przyzwalających na opisane zachowanie. Ucieczkę do pokoju koleżanki potwierdza [...] SG M. M., którą [...] SG D. K. obudziła, wbiegając roztrzęsiona do pokoju. Następnie, jak zeznała [...] SG D. K., po ucieczce od [...] SG G. J., podczas rozmowy z [...] SG M. M. w pokoju na piętrze, zorientowała się, że nie ma swojego telefonu komórkowego. Po przeszukaniu pomieszczeń, w których przebywała [...] SG D. K. i nieodnalezieniu telefonu, funkcjonariuszki skontaktowały się z kolegami przebywającymi w m. [...] na obiedzie. Poprosiły o sprawdzenie, czy przypadkiem ktoś nie zabrał tego telefonu. Po sprawdzeniu rzeczy osobistych oraz samochodu, telefon nie został przez nich odnaleziony. W związku z tym funkcjonariuszki powzięły przypuszczenie, że telefon może być w posiadaniu [...] SG G. J.. Jednocześnie funkcjonariusze przebywający poza miejscem zakwaterowania postanowili wrócić do agroturystyki. Jak zeznali, nie chcieli dopuścić do konfrontacji samych funkcjonariuszek z obwinionym. Po powrocie, [...] SG A. S., [...] SG K. K. oraz [...] SG E. G. udali się do [...] SG D. K. oraz [...] SG M. M., gdzie po raz kolejny usłyszeli przebieg wydarzeń i zaczęli szukać jeszcze raz telefonu w domu kpr. SG D. K. oraz wokół niego. W związku z nieodnalezieniem zagubionego urządzenia, [...] SG A. S. i [...] SG K. K., około godziny 17:00 udali się do domku obwinionego w celu sprawdzenia, czy [...] SG G. J. posiada poszukiwany telefon. W czasie, gdy st. sierż. SG K.K. wykonywał cały czas połączenia na telefon [...] SG D. K., pozostali sprawdzali pomieszczenia domku obwinionego. W jednym z pomieszczeń [...] SG A. S. zauważył obwinionego i usłyszał dźwięk wibrującego telefonu. W ocenie [...] SG A. S., odgłos dochodził z szafki stojącej w pobliżu obwinionego. [...] SG A. S. zeznał, że dobiegający dźwięk wibrującego telefonu powodował, że [...] SG G. J.stawał się coraz bardziej agresywny i próbował go zaatakować w ten sposób, że próbował go przytrzymać i zranił go w twarz, co zostało potwierdzone zeznaniami [...] SG K. K. (protokół przesłuchania świadka karta 68). W wyniku agresywnego zachowania obwinionego, jak zeznali obecni na miejscu funkcjonariusze, [...] SG A. . zmuszony był kilkukrotnie odepchnąć obwinionego, a w końcu w związku z próbą kolejnego ataku obwinionego, obezwładnił go stosując siłę fizyczną. Po czym [...] SG A.S. i [...] SG K. K. a odstąpili od dalszego poszukiwania telefonu i opuścili domek obwinionego. Pod domkiem spotkali [...] SG D. O., który podjął kolejną próbę odzyskania telefonu kpr. SG D. K., umawiając się ze [...] SG A.S. i [...] SG K. K., że w tym czasie będą stale wykonywać połączenia na numer funkcjonariuszki. [...] SG D.O. wszedł do domku i zobaczył obwinionego, który stwierdził, że nie wie co się dzieje. W tym momencie usłyszał wibrację i zobaczył na stoliku wibrujący aparat telefoniczny. [...] SG D. O. podniósł go i odebrał. W słuchawce usłyszał głos jednego z funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej [...] SG A. S. lub [...] SG K. K., stojących pod domkiem obwinionego. Z telefonem w dłoni [...] SG D. O. wyszedł z domku obwinionego. Telefon został przekazany [...] SG D. K., która potwierdziła, że to jej telefon. Następnie [...] SG A. S. telefonicznie powiadomił dyżurnego operacyjnego o zaistniałym incydencie, uszkodzonej dłoni i konieczności udania się do szpitala. Jednocześnie [...] SG D. K. wyszła ze swojego domku do kolegów z Oddziału. Na zewnątrz znajdował się również [...] SG G. J., który zaczął formułować groźby w kierunku [...] SG D. K.z, [...] SG A. S. oraz [...] SG K. K.. [...]. SG D. K. zeznała cyt.: "usłyszałam groźby, że Pan [...] jest na wysokim stanowisku i może przyczynić się do naszego zwolnienia" (protokół przesłuchania świadka karta 64). [...] SG A. S. stwierdził cyt.: "na co on (obwiniony) odpowiedział, że wszystkich nas zniszczy i pozwalnia" (protokół przesłuchania świadka karta 108). W międzyczasie na teren agroturystyki przybył Komendant [...] w [...] [...] SG D. Z., powiadomiony o zdarzeniu przez Dyżurnego Operacyjnego. Komendant [...] polecił wezwać Policję. Po przybyciu Policji [...] SG A. S. oraz [...] SG D.K. zostali przebadani na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Oba wyniki były negatywne (kopie protokołów z przeprowadzonych badań znajdują się w materiale dowodowym postępowania karty nr 136-137), [...] SG G. J. odmówił poddania się badaniu. Obwiniony zażądał wezwania pogotowia ratunkowego, po czym został przewieziony do szpitala w m. [...]. Zdaniem Komendanta Głównego SG, w niniejszej sprawie udowodniono, że [...] SG G. J. w dniu [...] czerwca 2024 r., w czasie wolnym od służby, podczas delegowania do pełnienia służby w [...] w [...] [...], przebywając w agroturystyce "[...]" w m. [...] dopuścił się przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że: próbował pocałować [...] SG D. K., wbrew jej woli, w momencie, gdy zostali sami w jednym z domków, uczestniczył w szarpaninie ze [...] SG A.S., zakomunikował [...] SG A. S. oraz [...] SG D. K., że ich zniszczy i zwolni ze służby. Powyższe potwierdzają zeznania świadków [...] SG D. K. oraz [...] SG A. S. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oraz wyjaśnienia obwinionego. Organ podkreślił, że do powyżej opisanych zachowań doszło w czasie wolnym od służby, jednakże wszystkie osoby biorące w nich udział to funkcjonariusze oddelegowani do pełnienia służby w [...]. Do tych zachowań doszło w miejscu ich zakwaterowania podczas oddelegowania, co ważne oddelegowywani funkcjonariusze każdorazowo byli kwaterowani w agroturystyce "[...]". Ma to znaczenie, gdyż opinii publicznej i lokalnemu społeczeństwu oraz innym funkcjonariuszom wiadomym było, że sytuacje mające miejsce na terenie agroturystyki dotyczą funkcjonariuszy Straży Granicznej. A co za tym idzie zachowania funkcjonariuszy tam przebywających wydatnie wpływały na wizerunek Straży Granicznej. Tym bardziej, że w tym czasie opinia publiczna była szczególnie zainteresowana sytuacją związaną z ochroną granicy RP z [...] i postępowaniem funkcjonariuszy tam przebywających. Organ wskazał, że w myśl § 3 zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej określonych w Załączniku nr [...] do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 10 listopada 2023 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, funkcjonariusz w czasie służby i poza nią powinien postępować w sposób niegodzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Ponadto w przypadkach nieuregulowanych przepisami prawa lub zasadami etyki zawodowej, funkcjonariusz jest obowiązany kierować się zasadami współżycia społecznego oraz postępować w sposób nienaganny, tak by jego działania prowadziły do pogłębiania zaufania społecznego do Straży Granicznej, a także nie narażały na uszczerbek jej dobrego imienia oraz dobrego imienia jej funkcjonariuszy (§ 21 ww. zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej). Zdaniem organu prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy skutkujący uznaniem winy [...] SG G. J. w zakresie stawianego mu zarzutu, a wymierzona kara nagany jest proporcjonalna do wagi popełnionego czynu i odniesie właściwe skutki prewencji indywidualnej. Organ wskazał, że wymierzając obwinionemu karę nagany uwzględnił rodzaj i wagę czynu, jego skutki, okoliczności popełnienia, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, w tym przebieg służby funkcjonariusza - brak wymierzonych kar, pozytywną opinię służbową, a także bierną postawę obwinionego w toku postępowania - obwiniony w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego 3-krotnie wzywany był w celu przesłuchania, na które się nie stawił, dopiero w dniu [...] stycznia 2025 r., za pośrednictwem obrońcy przesłał wyjaśnienia dotyczące postępowania dyscyplinarnego. Organ nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż zachowanie obwinionego wobec funkcjonariuszki, polegające na próbie pocałowania jej wbrew woli, nie przekracza ogólnie przyjętych reguł zachowania miedzy osobami na płaszczyźnie relacji prywatnych w sytuacji pożegnania się po zakończeniu spotkania towarzyskiego, albowiem nie są to zachowania przyjęte i umocowane w relacjach służbowych. Przy czym zaznaczono, że próba ta ze strony obwinionego jednoznacznie nie została odebrana przez drugą stronę, jako formę pożegnania po zakończeniu spotkania towarzyskiego. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż obwiniony nie używał żadnych realnych gróźb pod adresem innych funkcjonariuszy stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie oparto na materiale zebranym w toku postępowania dyscyplinarnego, który uznano za wyczerpujący, a w szczególności na zeznaniach świadków: [...] SG D.K., [...] SG K. K., [...] SG A. S. oraz [...] SG D. O.. Organ nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż zachowanie obwinionego nie naruszało zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Straży Granicznej, albowiem próba naruszenia nietykalności cielesnej kobiety wbrew jej woli niewątpliwie nie mieści się w kanonach powszechnie unormowanych i akceptowalnych zachowań międzyludzkich, szczególnie w formacji mundurowej opartej na ściśle określonych zasadach dyscypliny i etyki. Ustalenia poczynione w toku postępowania potwierdziły, że odwołujący podczas zdarzenia był w stanie nietrzeźwości. W badaniu krwi przeprowadzonym tego samego dnia w szpitalu w m. [...] stwierdzono obecność etanolu (ICD - 9, P31) (%o) 2,38 H. Wynik badania wskazuje jednoznacznie, że obwiniony był w stanie nietrzeźwości, co mogło spowodować u niego określone zaburzenia osobowości i zachowania. W odniesieniu do dotychczasowego przebiegu służby obwinionego, pozytywnych opinii służbowych, otrzymywanych premii i nagród uznaniowych, w kontekście dyrektyw wymiaru kary, organ przyjął, że w sprawie zasadnie oceniono okoliczności obciążające i łagodzące. Co do zajścia pomiędzy obwinionym, a innym funkcjonariuszem wskazał, że kwestia ta została wyjaśniona w toku postępowania. Zdaniem organu, w sprawie brak jest jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać zachowanie [...] SG G. J. i miałyby wpływ na zmianę wymierzonej mu kary. Każdy funkcjonariusz jest w pełni odpowiedzialny za swoje zachowanie zarówno w służbie, jak i poza nią i nie powinien uchylać się od odpowiedzialności za swoje postępowanie. Pismem z dnia 17 marca 2025 r. G. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie tegoż organu z dnia [...] marca 2025 r. nr [...]. Skarżący, w związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia, zarzucił organowi naruszenie przepisu: art. 136bze ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy orzeczenia dyscyplinarnego o uznaniu skarżącego winnym zarzucanego mu deliktu dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, w sytuacji, kiedy skarżący nie dopuścił się zarzucanego mu czynu, a postępowanie dyscyplinarne poprzedzające wydane w sprawie orzeczenie zostało przeprowadzone z pominięciem części materiału dowodowego oraz z naruszeniem zasady domniemania niewinności; art. 134 ustawy w związku z § 3 i § 21 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr [..] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2023 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, poprzez ich zastosowanie i uznanie, że skarżący poprzez to, że usiłował podczas delegowanie do pełnienia służby w [...] w [...] [...], przebywając w czasie wolnym od służby na terenie agroturystyki "[...]" pocałować funkcjonariuszkę Straży Granicznej, dopuścił się naruszenia zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Straży Granicznej, albowiem postąpił w sposób godzący w dobre imię Straży Granicznej, podczas gdy jego zachowanie wobec funkcjonariuszki nie przekraczało ogólnie przyjętych reguł zachowania między osobami na płaszczyźnie relacji prywatnych, ze strony obwinionego nie padły żadne realne groźby pod adresem innych funkcjonariuszy, a także w sytuacji, kiedy to skarżący został podczas zdarzenia objętego postępowaniem pobity przez innego funkcjonariusza; art. 136bu ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 136 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z § 3 i § 21 Zarządzenia nr 90 w zw. z art. 136bb ust. 1 ustawy, poprzez uznanie skarżącego winnym zarzucanego mu deliktu dyscyplinarnego w postaci naruszenia zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy SG i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, podczas gdy zachowanie skarżącego nie wyczerpywało znamion naruszenia zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy SG przypisanych mu w orzeczeniu dyscyplinarnym, a zatem brak było podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego; art. 136aa ust. 1 i 2 ustawy poprzez ich wadliwe zastosowanie, polegające na dokonaniu przez rzecznika dyscyplinarnego ustaleń faktycznych w sprawie: - w oparciu o jedynie tę część materiału dowodowego, która przemawiała na niekorzyść skarżącego, - z pominięciem materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego, w tym dokumentacji medycznej potwierdzającej jego pobicie przez innego funkcjonariusza w związku ze zdarzeniem objętym postępowaniem dyscyplinarnym (szarpaniem) oraz zakres obrażeń, co miało znaczenie również w kontekście zarzutu rzekomego grożenia przez skarżącego, po tym zdarzeniu, innym funkcjonariuszom, - uznaniu za niewiarygodne, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego zeznań skarżącego, z uwagi na to, że stwierdzono u niego, podczas badania w szpitalu, po pobiciu, obecność alkoholu we krwi, co w ocenie rzecznika dyscyplinarnego mogło wywołać senność, zaburzenia mowy i błędy w postrzeganiu rzeczywistości, przy jednoczesnym uznaniu przez niego za wiarygodne i realne, mimo takiej rzekomo percepcji skarżącego i poważnych obrażeń głowy licznych krwiaków, złamania stropu P zatoki szczękowej i silnych dolegliwości bólowych, że formułował on, w tym stanie, pod adresem innych funkcjonariuszy groźby zwolnienia ich ze służby, - z pominięciem faktu, iż funkcjonariusz, który pobił skarżącego wraz z funkcjonariuszką, którą miał usiłować pocałować, próbowali wpłynąć na niego, aby nie składał zawiadomienia w związku z pobiciem, - w sytuacji kiedy rzecznik dyscyplinarny oraz przełożony dyscyplinarny winni kształtować swoje przekonanie w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, dokonując ich oceny w sposób swobodny, co nie oznacza dowolny, z uwzględnieniem logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego, art. 136bx ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy poprzez ich wadliwe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego, jak i poprzedzającego go orzeczenia, w sposób nieodpowiadający dyspozycji wskazanych przepisów, tj. w szczególności bez: - odniesienia się do wszystkich z podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzutów, w tym dotyczących pominięcia wyjaśnień skarżącego, złożonego przez niego materiału dowodowego, a także odstąpienia przez organ od zasady interpretacji wątpliwości niedających się wyjaśnić w toku postępowania na korzyść skarżącego, - odniesienia się do pisma Zastępcy Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] pt.: "Sprawozdanie z czynności wyjaśniających" z dnia [...] lipca 2024 r. w zakresie podstawy dokonania ustaleń faktycznych związanych z przebiegiem zdarzenia objętego postępowaniem dyscyplinarnym (brak bezpośrednich świadków), a także faktu, iż zdarzenie miało miejsce poza służbą, - odniesienia się do materiału dowodowego złożonego przez skarżącego, jak również niewyjaśnienia w oparciu o jakie normy czy badania przyjęto, iż ilość alkoholu stwierdzona u niego w szpitalu wyłączyła postrzeganie rzeczywistości, a co z kolei wpłynęło na uznanie za niewiarygodne jego zeznań, - odniesienia się na czym polegało naruszenie etyki zawody funkcjonariusza SG w zakresie zarzutu szarpania się skarżącego z innym funkcjonariuszem, w sytuacji, kiedy to ten funkcjonariusz wtargnął do pomieszczenia zajmowanego przez skarżącego, pobił go, o czym świadczy dokumentacja medyczna. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta SG z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]oraz orzeczenia poprzedzającego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w całości, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że zasadniczy element stawianego skarżącemu zarzutu, polegający na usiłowaniu pocałowania funkcjonariuszki Straży Granicznej D, K, wbrew jej woli, znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zeznaniach tego świadka. Nikt nie może lepiej stwierdzić, iż funkcjonariuszka nie dawała mężczyźnie sygnałów, czy zachęty, uprawniających go do określonego zachowania, jak sama uczestnicząca w zdarzeniu funkcjonariuszka, która to oświadczyła. Przy czym, zeznania funkcjonariuszki korespondują z zeznaniami pozostałych świadków, co do agresywnego zachowania skarżącego. Dlatego też twierdzeniu skarżącego, iż jego zachowanie nie stanowiło naruszenia zasad etyki zawodowej, albowiem nie przekraczało przyjętych reguł zachowania, na płaszczyźnie relacji prywatnych, nie można dać wiary. Groźby wypowiadane pod adresem [...] SG D. K. oraz [...] SG A. S. znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków uczestniczących w zdarzeniu. Natomiast obrażenia ciała skarżącego mogły powstać w wyniku szarpaniny ze [...] SG A. S.. Biorąc pod uwagę przebieg zdarzenia, jego charakter i okoliczności, potwierdzone zeznaniami kilku świadków, brak jest podstaw do przyjęcia, iż to wyłącznie skarżący był osobą pokrzywdzoną w wyniku szarpaniny, która była związana z uprzednim zachowaniem skarżącego. Okoliczność, iż zdarzenie miało miejsce poza służbą nie ma istotnego znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego, albowiem zarzucono mu popełnienie czynu kwalifikowanego z zasad etyki funkcjonariusza Straży Granicznej, zaś funkcjonariusz obowiązany jest zachowywać się w sposób etyczny, także poza służbą. Poza tym w zdarzeniu uczestniczyli inni funkcjonariusze Straży Granicznej, zaś pokrzywdzoną jest funkcjonariuszka Straży Granicznej. Jeśli chodzi o zarzut braku odniesienia się do sprawozdania z czynności wyjaśniających, organ podkreślił, iż dokument ten nie ma waloru dowodowego, a czynności wyjaśniające nie mieszczą się w ramach postępowania dyscyplinarnego, ponieważ służą rozstrzygnięciu wątpliwości dotyczących zasadności wszczynania postępowania dyscyplinarnego i ustalenia jego zakresu podmiotowego i przedmiotowego. Nie było zatem podstaw i obowiązku odnoszenia się w orzeczeniu dyscyplinarnym do sprawozdania z czynności wyjaśniających. Uznanie wyjaśnień obwinionego za niewiarygodne, z uwagi na utrudnione, czy ograniczone postrzeganie rzeczywistości, ze względu na stwierdzoną zawartość alkoholu w jego organizmie (2,38 promila) opiera się na doświadczeniu życiowym oceny stanu osoby, w organizmie której ujawniono obecność alkoholu i w ocenie organu nie wymaga komentarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (orzeczenie, rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowane orzeczenie Komendanta Głównego SG z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Funkcjonariusz Straży Granicznej podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, na zasadach określonych w rozdziale 14 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. poz. 914 z późn. zm.). Zgodnie z art. 134 tej ustawy, funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl § 3 zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, określonych w Załączniku nr [...] do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2023 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, funkcjonariusz w czasie służby i poza nią powinien postępować w sposób niegodzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Ponadto w przypadkach nieuregulowanych przepisami prawa lub zasadami etyki zawodowej, funkcjonariusz jest obowiązany kierować się zasadami współżycia społecznego oraz postępować w sposób nienaganny, tak by jego działania prowadziły do pogłębiania zaufania społecznego do Straży Granicznej, a także nie narażały na uszczerbek jej dobrego imienia oraz dobrego imienia jej funkcjonariuszy (§ 21 ww. zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej). Stosownie zaś do art. 136bu ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uznaniu winnym popełnienia czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Zdaniem Sądu, zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy oraz poczynione ustalenia stanu faktycznego i prawnego są kompletne i pozwalają na przypisanie obwinionemu funkcjonariuszowi winy za popełnienie zarzucanego mu czynu. Wobec szerokiego zreferowania argumentacji organu w części wstępnej niniejszego uzasadnienia jej powtarzanie jest bezzasadne. Sąd przyjmuje tę argumentację, uznając ją za prawidłową. W przedmiotowej sprawie udowodniono, że [...] SG G. J. w dniu [...] czerwca 2024 r., w czasie wolnym od służby, podczas delegowania do pełnienia służby w [...] w [...] [...], przebywając w agroturystyce "[...]" w m. [...] dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego dawała organowi podstawę do przyjęcia, że zachowanie [...] SG G. J. w dniu [...] czerwca 2024 r., polegające na próbie pocałowania [...] SG D. K. wbrew jej woli, naruszało zasady etyki zawodowej funkcjonariusza Straży Granicznej. Przy czym nie ma wątpliwości, że doszło do próby pocałowania funkcjonariuszki przez obwinionego. Zarówno [...] SG G. J., jak i [...] SG D. K. potwierdzili, że sytuacja miała miejsce. [...] SG D. K. zeznała, że wbrew jej woli [...] SG G. J. próbował ją pocałować. Zasadniczy element stawianego skarżącemu zarzutu, polegający na usiłowaniu pocałowania funkcjonariuszki Straży Granicznej D. K. wbrew jej woli, znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zeznaniach świadka. Dlatego też twierdzenie skarżącego, iż jego zachowanie nie stanowiło naruszenia zasad etyki zawodowej, albowiem nie przekraczało przyjętych reguł zachowania na płaszczyźnie relacji prywatnych, nie jest przekonywujące. Również groźby wypowiadane pod adresem [...] SG D. K. oraz [...] SG A. S. znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków uczestniczących w zdarzeniu. Zakres obrażeń doznanych w szarpaninie, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie miał znaczenia dla oceny zarzutów dyscyplinarnych, w tym w szczególności grożenia przez obwinionego, po zdarzeniu innym funkcjonariuszom. Z dokonanych w sprawie ustaleń potwierdzonych zeznaniami świadków wynika bowiem, że szarpanina, w efekcie której skarżący doznał obrażeń, nie była skutkiem napaści na niego, lecz była związana z jego wcześniejszym, zawinionym zachowaniem. Biorąc pod uwagę przebieg zdarzenia, jego charakter i okoliczności, potwierdzone zeznaniami świadków, organ nie miał podstaw do przyjęcia, iż to wyłącznie skarżący, z racji obrażeń ciała doznanych w wyniku szarpaniny ze [...] SG A. S. wywołanej uprzednim jego zachowaniem, był jedyną osobą pokrzywdzoną. Okoliczność, iż zdarzenie miało miejsce poza służbą nie ma istotnego znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego, albowiem zarzucono mu popełnienie czynu kwalifikowanego z zasad etyki funkcjonariusza Straży Granicznej, zaś funkcjonariusz obowiązany jest zachowywać się w sposób etyczny, także poza służbą. Poza tym, w zdarzeniu uczestniczyli inni funkcjonariusze Straży Granicznej, zaś pokrzywdzoną jest funkcjonariuszka Straży Granicznej. W oparciu o art. 136bw ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się rodzaj i wagę czynu, skutki i okoliczności jego popełnienia, pobudki działania obwinionego, następstwa negatywne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, okres pozostawania w służbie oraz zachowanie się obwinionego przed popełnieniem i po popełnieniu zarzuconego mu czynu, a także okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające, istotne w sprawie. Zdaniem Sądu, wymierzona skarżącemu kara nagany jest karą adekwatną do popełnionego czynu, jego wagi i skutków dla służby. Jest to jedna z najniższych kar. Wymierzając karę nagany wzięto pod uwagę charakter czynu, opinię skarżącego oraz prewencję ogólną. Postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Stan faktyczny sprawy został szczegółowo przedstawiony w aktach sprawy i znajduje odzwierciedlenie w wydanych w sprawie orzeczeniach. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest logiczny i spójny. Wynika z niego jednoznacznie, że [...] SG G. J., w sposób zawiniony swoim zachowaniem, dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu zasad etyki zawodowej, o którym mowa w art. 134 ustawy o Straży Granicznej. Wina funkcjonariusza nie budzi żadnych wątpliwości. Nie było zatem potrzeby rozszerzania materiału dowodowego, szczególnie, iż jest on wyczerpujący. Organ miał prawo dokonywać oceny zachowań i wyjaśnień obwinionego z uwzględnieniem, stwierdzonego u niego w dniu zdarzenia, stanu nietrzeźwości (zawartość alkoholu w jego organizmie - 2,38 promila). Ocena tego stanu rzeczy zawarta w zaskarżonym orzeczeniu nie przekracza zasad doświadczenia życiowego. Brak odniesienia się organu w zaskarżonym rozstrzygnięciu do sprawozdania z czynności wyjaśniających nie miało wpływu na ocenę wydanego orzeczenia dyscyplinarnego, ponieważ czynności wyjaśniające nie mieszczą się w ramach postępowania dyscyplinarnego (por. art. 136ba ust. 1 ustawy o Straży Granicznej). Czynności wyjaśniające zmierzały bowiem do rozstrzygnięcia wątpliwości, co do zasadności wszczynania postępowania dyscyplinarnego i ustalenia jego zakresu podmiotowego i przedmiotowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.