II SA/Wa 958/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegiom Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania organu I instancji do zakończenia postępowania w wyznaczonym terminie postanawia: - odrzucić skargę -

Pismem z 25 maja 2024 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w komparycji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którym organ II instancji na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. zobowiązał organ I instancji do zakończenia postępowania zainicjowanego jego wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2024 r. o przyznanie pomocy finansowej na utrzymanie, wyżywienie, środki czystości, w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło ojej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 2 k.p.a.). Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (art. 52 p.p.s.a.). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 6 i 7 k.p.a. powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 k.p.a. przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i art. 37 k.p.a., a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09, postanowienie WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2016 r. II SAB/Rz 110/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), ani postanowienie podlegające kontroli sądu na podstawie przepisów szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.