II SA/Wa 955/24

5 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu 5 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w [...] od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić sprzeciw.

Prezes Sądu Rejonowego dla [...] w [...] (dalej: PSR) wniósł [...] maja 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) pismo zatytułowane "skarga" na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] (dalej: PSO) z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] r. uchylające decyzję PSR z [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzję wraz z aktami sprawy doręczono PSR 22 kwietnia 2024 r., co potwierdza elektroniczne potwierdzenie odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd uznał pismo wszczynające niniejsze postępowanie za sprzeciw od decyzji PSO, a nie za skargę, do czego obligowała go norma wynikająca z art. 134 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 64a, wedle którego sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami sprzeciwu oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego należy wywieść, że sąd administracyjny powinien uznać skargę wniesioną przez stronę za sprzeciw w sytuacji, w której skarga na decyzję nie przysługuje, a jedynym dopuszczonym przez prawo środkiem jej zaskarżenia jest sprzeciw właśnie. Taka wykładnia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego zapobiega odrzuceniu przez sąd a limine pisma wszczynającego postępowanie tylko z powodu błędnego oznaczenia rodzaju pisma (por. wyrok WSA w Szczecinie z 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 18/22). Abstrahując od powyższego, strona musi jednakże dochować stosownego terminu do wniesienia sprzeciwu, a jego uchybienie stanowi brak niepodlegający konwalidacji przez sąd administracyjny. W myśl art. 64c p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia, a może to uczynić postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą przedmiotowy sprzeciw nadano 22 maja 2024 r., tymczasem 14-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał 6 maja 2024 r. Co prawda można by odnieść wrażenie, że Sąd, uznając skargę wniesioną przez PSR za sprzeciw, niejako "pogorszył" sytuację procesową PSR względem hipotetycznej sytuacji, w której rozpoznawałby pismo inicjujące postępowanie jako skargę, ponieważ konsekwencją decyzji Sądu było przyjęcie krótszego terminu do wniesienia pisma wszczynającego niniejsze postępowanie. Jest to jednak wrażenie mylne: po pierwsze, uznanie skargi za sprzeciw miało jedynie charakter deklaratoryjny, ponieważ materialnie pismo PSR z [...] maja 2024 r. stanowiło ab initio sprzeciw, a więc należało doń stosować przepisy dotyczące sprzeciwu - także dotyczące terminu do jego wniesienia. Po drugie, PSR jest reprezentowany przez radcę prawnego, który jako profesjonalny pełnomocnik winien dołożyć szczególnej staranności w sporządzaniu pism procesowych, zwłaszcza tych, których wniesienie jest obwarowane terminem zawitym. Sąd uznał natomiast za przedwczesne rozstrzyganie kwestii, czy PSR jako organ I instancji w ogóle posiada legitymację do wniesienia sprzeciwu na decyzję kasatoryjną organu II instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b p.p.s.a. jak w sentencji.