II SA/Wa 930/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. nr [.. w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia odrzucić skargę

W piśmie z dnia 2 kwietnia 2023 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] odmawiające uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w żądanym zakresie, tj. o sprostowanie pouczenia. W zaskarżonym postanowieniu organ pouczył stronę, że jest ono ostateczne i nie przysługuje na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skarga do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Jak wynika jednoznacznie z treści skargi K. J. w niniejszej sprawie, została ona wniesiona na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. odmawiające uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2022 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 111 § 1 i § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.). W myśl przywołanych przepisów, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Co istotne, zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem w przypadku postanowień o odmowie uzupełnienia decyzji wydanych na podstawie art. 111 § 1b k.p.a. kodeks nie stanowi, by przysługiwało na nie zażalenie. W konsekwencji takie postanowienie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07 i z dnia 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2955/18, a także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1537/22; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), postanowienie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Ponadto z uwagi na to, że postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia odrębnego środka zaskarżenia (zażalenia) na postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. Brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji, powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z decyzją, której dotyczyło uzupełnienie. Kontrola legalności takiego postanowienia może zostać przeprowadzona – jak już wskazano – na podstawie art. 142 k.p.a. wraz z kontrolą decyzji, której dotyczył wniosek o uzupełnienie. Skoro więc zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego mogą zostać skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego jedynie, gdy służy na nie zażalenie albo gdy są to postanowienia kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, a takim postanowieniem nie jest zaskarżone w tej sprawie postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. odmawiające uzupełnienia postanowienia, to oznacza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.