II SA/Wa 915/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] nr [...] z [...] stycznia 2017 r.

Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.M. – prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: A.M., jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuratorze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.), został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że A.M. z dniem [...] kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych – powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...], zaszeregowanym do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia [...], został wyznaczony decyzją Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Następnie Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726) oraz § 4 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w związku ze zmianą wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznał A.M. dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym, zgodnie z pouczeniem, za pośrednictwem Prokuratora Okręgowego w [...] do Prokuratora Generalnego, A.M. wniósł o jej uchylenie i przyznanie dodatku wyrównawczego. Zarzucił błąd polegający na nieuwzględnieniu w niej, że w związku z przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] zachował prawo do wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku, a więc do wynagrodzenia obejmującego także dodatek funkcyjny w wysokości [...] mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, jak również nieuwzględnienie nabycia od dnia [...] czerwca 2016 r. prawa do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej. Prokurator Generalny, w wyniku rozpoznania odwołania A.M., decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, które jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia. Zachowanie prawa do wynagrodzenia oznacza (poza wprowadzeniem zasady waloryzacji), że prokuratorowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe, ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze – nie przyznała wprost wynagrodzenia zasadniczego. Brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że zachowanie prawa do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na dotychczas zajmowanym i nieistniejącym już stanowisku oznacza, że wynagrodzenie to przysługuje w stawce wynagrodzenia zasadniczego nabytej pod rządem nieobowiązującej już ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.). Wobec tego wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku prokuratora zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, określonej w poprzednio obowiązujących przepisach. Zgodnie z obecnie, jak i poprzednio obowiązującą ustawą – Prawo o prokuraturze, prokurator ma prawo do: wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnią pracę, świadczeń odszkodowawczych, z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją. Ustawa – Prawo o prokuraturze stanowi w sposób uniwersalny o uprawnieniu do dodatku funkcyjnego, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2016 r., poz. 271) określa jego wysokość ze względu na miejsce i rodzaj pełnionej funkcji, wypłacanego wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Zatem otrzymywanie dodatku funkcyjnego będzie wiązało się zawsze z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem ani też ze stanowiskiem służbowym żołnierza zawodowego. W związku ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury określono właściwość rzeczową komórek organizacyjnych do spraw wojskowych, jak również nastąpiła zmiana zakresu zadań prokuratorów do spraw wojskowych, pełniących czynności w tych komórkach organizacyjnych. W przypadku A.M. nie można uznać za możliwe i prawidłowe określenie, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio – do dnia [...] kwietnia 2016 r. – funkcji wizytatora wojskowej prokuratury okręgowej, która na mocy art. 31 w związku z art. 75 pkt 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze został zniesiona z dniem [...] kwietnia 2016 r. wraz ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. W ocenie organu w tej kwestii, wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego, jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach wymienionych w art. 53 tej ustawy. W kwestii ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi ustawa – Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w tym zakresie. W związku z tym – zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy – stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa składniki uposażenia żołnierzy zawodowych, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z takich dodatków jest dodatek wyrównawczy. Zgodnie natomiast z normą zawartą w art. 80 ust. 2 tej ustawy w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Szczegółowe warunki otrzymywania dodatku wyrównawczego, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu tego dodatku, określa rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2017 r. przepis § 4 ust. 3 w pkt 4-6 tego rozporządzenia określa podmioty, które decyzją ustalają wysokość dodatku wyrównawczego: - asesorowi i prokuratorowi wojskowej prokuratury garnizonowej - wojskowy prokurator garnizonowy, - prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy - wojskowy prokurator okręgowy, - prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowemu prokuratorowi okręgowemu i jego zastępcy - Naczelny Prokurator Wojskowy. Akt przeniesienia prokuratora na inne stanowisko w trybie art. 41 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, jest co do zasadniczego skutku równoznaczny z aktem powołania na nowe (niższe hierarchicznie) stanowisko prokuratorskie. W rezultacie prokurator przeniesiony zajmuje stanowisko określone w akcie przeniesienia, a jedynie jego status jest uzupełniony zachowaniem dawnego tytułu nieużywanego w stosunkach służbowych oraz zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Zachowanie tytułu przekonuje, że nie zajmuje on stanowiska dotychczasowego (już nieistniejącego), lecz stanowisko wynikające z aktu przeniesienia. Wskazał, że wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, określonej w poprzednio obowiązujących przepisach. Zasada waloryzacji, w wysokości i terminach odpowiadających zmianom wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury okręgowej oznacza, że w przypadku podwyższenia tego wynagrodzenia w drodze normatywnej wynagrodzenie zasadnicze prokuratora, o którym mowa, ulega podwyższeniu do kwoty przysługującej według stawki wynagrodzenia zasadniczego analogicznej do ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia, określonej w poprzednim stanie prawnym. Przepisy wprowadzające, posługując się pojęciem waloryzowania wynagrodzenia, nie zdefiniowały bezpośrednio znaczenia tego zwrotu normatywnego. Niemniej posługując się regułami wykładni językowej oraz systemowej należy przyjmować, że zwrot ten oznacza zrównywanie kwoty wynagrodzenia ustabilizowanego na określonej wysokości do porównywalnego wynagrodzenia kształtowanego na takich samych zasadach jak wynagrodzenie objęte waloryzowaniem. W rezultacie uznanie dopuszczalności wykładni przepisów dotyczących waloryzacji wynagrodzenia A.M., jako obejmującej prawo uzyskania kolejnej stawki (w przypadku przeniesienia prokuratora zniesionej wojskowej prokuratury okręgowej do prokuratury rejonowej) nie znajduje podstawy prawnej. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.M. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, tj.: a) art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. wydanie decyzji przez Prokuratora Okręgowego w [...] jako organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy organem właściwym do rozpoznania sprawy był Prokurator Generalny, jako organ właściwy do wydania decyzji i do ponownego rozpoznania sprawy, a także poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Generalnego jako organu drugiej instancji, gdy organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...] jest Prokurator Regionalny w [...], a nie Prokurator Generalny, b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez dokonania ustaleń faktycznych co do zajmowanego stanowiska służbowego przed dniem 4 kwietnia 2016 r. , c) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedokonanie w uzasadnieniu decyzji wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze co do przepisów rozdziału 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych regulujących składniki uposażenia żołnierzy – prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, d) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niepoinformowanie go o wszczęciu postępowania w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, niepouczenie o przysługujących mu w toku postępowania uprawnieniach, w tym możliwości czynnego udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do niego oraz przedstawienie środków dowodowych potwierdzających, że pełniąc służbę wojskową w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] zajmował stanowisko "wizytator – prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]" a nie pełnił funkcję wizytatora w tej wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, jak również niepoinformowanie o zakończeniu postępowania dowodowego, e) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przedsięwzięcia wszystkich niezbędnych działań w celu uzyskania dowodów i ustalenia okoliczności faktycznych, f) art. 41 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niezastosowaniu i w konsekwencji ustaleniu wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie tych przepisów powinno skutkować przyznaniem dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...], bądź uchylenie decyzji Prokuratora Generalnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., ewentualnie o uchylenie obu decyzji i zobowiązanie Prokuratora Generalnego, jako organu I instancji, do wydania decyzji przyznającej mu dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł od dnia [...] stycznia 2017 r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z treścią art. 119 pkt 1 w zw. z art. 120 ustawy P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 K.pa., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przywołanych wyżej kryteriów należy zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) z dniem [...] kwietnia 2016 r. zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 powołanej ustawy obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przejął Prokurator Generalny. A.M., jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], będący żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Prokurator Generalny wyznaczył go na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] w dziale do spraw wojskowych, zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia [...]. Organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był zatem, stosownie do przywołanego wyżej art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego. Tymczasem decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...]. Uprawnienia organu pierwszej instancji do wydania decyzji w imieniu Prokuratora Generalnego nie można wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Z przepisu art. 13 § 3 powołanej ustawy wynika, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Z powyższej normy prawnej wynika ponadto, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Jednakże nie oznacza to, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a K.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu. Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do art. 127 § 3 K.p.a., przysługuje natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...], jako organ pierwszej instancji, natomiast Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji jako organ drugiej instancji. Nie było jednak podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych. W ocenie Sądu, w świetle regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach w jego imieniu. Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...] z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam zaś rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W świetle powyższych ustaleń merytoryczną ocenę pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należało uznać za przedwczesną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz z art. 119 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.