II SA/Wa 90/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia - odrzucić skargę.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, działając na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 154, art. 155, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2, art. 161, art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku dr J. T. z dnia [...] września 2016 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] odmówiła wszczęcia postępowania. W pouczeniu do ww. orzeczenia organ wskazał, że od przedmiotowego postanowienia przysługuje zażalenie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia. J. T. otrzymał ww. postanowienie w dniu 09 grudnia 2016 r. J. T. nie wniósł zażalenia na ww. postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, natomiast pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. (17 grudnia 2016 r. – data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowe pismo) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podnosząc, że skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] listopada 2016 r. nr [...], natomiast wniósł na ww. postanowienie skargę do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 2 ww. art., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 1 i § 2 ww. ustawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę jest dopuszczalna. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W świetle niniejszej sprawy wskazać należy, iż rozpatrywana skarga dotyczy postanowienia wydanego w pierwszej instancji, od którego stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący takie zażalenia nie złożył. Skarżący natomiast zaskarżył postanowienie do Sądu. W związku z tym skargę, jako niedopuszczalną należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2