II SA/Wa 863/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Z.L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję

Z. L. (zwany dalej także jako: "Strona"; "Skarżący"), wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej także jako: "Minister"; "Organ") o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723 ze zm. - zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową"). W uzasadnieniu wniosku Strona opisując przebieg swojej służby wskazała, że od dnia [...] lipca 1978 r. pełnił służbę w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w [...], początkowo na stanowisku [...] Wydziału [...], a następnie na stanowisku [...] do spraw ochrony przemysłu w Wydziale [...]. Skarżący oświadczył, że realizując zadania służbowe z zakresu gospodarki rolnej oraz nadzoru nad uzbrojonymi strażami, służył wyłącznie własnej ojczyźnie. Dodał, że swoje obowiązki wypełniał zgodnie z prawem, etyką zawodową i powszechnie obowiązującymi zasadami moralnymi oraz, że komórki, w których pełnił służbę przed 1990 r., nie zajmowały się sprawami politycznymi. Poinformował również, że będąc praktykującym katolikiem nie mógł uczestniczyć w życiu swojej parafii z racji wykonywanego zawodu, wobec powyższego wybrał parafię w [...], gdzie wraz z małżonką aktywnie pomagał w pokonywaniu wielu przeszkód i trudności tamtejszemu proboszczowi. Pozytywna opinia komisji kwalifikacyjnej umożliwiła Stronie podjęcie służby w Policji. Skarżący podkreślił, że swoje zadania i obowiązki służbowe wykonywał rzetelnie, nie szczędząc sił. Jego oddanie służbie było doceniane przez przełożonych, o czym świadczą otrzymane nagrody i wyróżnienia, a także awans na stopień [...] Policji. Podniósł też, że z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, odszedł ze służby z dniem [...] maja 2001 r., a właściwa komisja lekarska zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Mając na względzie opisane okoliczności Strona wniosła o wyłączenie stosowania wobec niej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 23 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1729/20) uchylił powyższą decyzję Ministra z dnia [...] czerwca 2020 r. Przedmiotowy wyrok wraz z aktami sprawy oraz uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności, wpłynął do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] czerwca 2021 r. Po ponownym rozpoznaniu wniosku, Minister decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, ponownie odmówił wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. W uzasadnieniu Organ wskazał, że Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2001 r., ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uznał służbę Strony za służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia [...] lipca 1978 r. do dnia 31 lipca 1990 r., tj. okres 12 lat. Natomiast całkowity okres służby Strony wyniósł 22 lata, 10 miesięcy i 27 dni. Jednocześnie Organ stwierdził, że z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby Skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Ponadto z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] wynika, że był pozytywnie opiniowany oraz mianowany na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. Wielokrotnie otrzymał zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz był wyróżniany nagrodami pieniężnymi. Komendant Główny Policji poinformował ponadto, że w 1995 r. obniżono Skarżącemu dodatek służbowy do uposażenia, z uwagi na stwierdzone niedociągnięcia w pracy. Jednocześnie w analizowanych materiałach nie odnaleziono informacji o wymierzonych wobec Strony karach dyscyplinarnych oraz prowadzonych postępowaniach karnych lub karno-skarbowych. Brak jest również dokumentów potwierdzających udział Skarżącego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny, Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. Analizując pierwszą z powyższych przesłanek Organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Organ wskazał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak opierając się na wykładni językowej należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością, co potwierdza również słownik wyrazów bliskoznacznych, w którym można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Analizując drugą z przesłanek formalnych Minister wskazał, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. W oparciu o wykładnię językową Organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Mając powyższe na uwadze, Minister uznał, że rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ani pod kątem jakościowym, ani z punktu widzenia moralności i honoru funkcjonariusza służb publicznych. W ocenie Ministra postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych. Organ zaznaczył, że zawarty w tym warunku zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Jednocześnie wskazał, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Minister stwierdził również, że obok dwóch ww. przesłanek w ustawie znalazł się "szczególnie uzasadniony przypadek", co oznacza, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Przechodząc do analizy sprawy Minister wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1729/20, zobligował Organ do ponownego rozpatrzenia sprawy Skarżącego, z uwzględnieniem dokonania wyczerpującej oceny co do tego, czy sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Minister podał, że całkowity okres służby Skarżącego wynosi 22 lata, 10 miesięcy i 27 dni. W ocenie Ministra, w sytuacji, w której Strona pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 12 lat i 1 miesiąca, co stanowi około 53% ogółu jego służby, nie może być mowy o krótkotrwałości, ani w ujęciu bezwzględnym, ani proporcjonalnym. Wobec powyższego uznał, iż przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej nie została spełniona. W kontekście drugiej przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej Minister wskazał, że Komendant Główny Policji nie zajął stanowiska w kwestii dotyczącej rzetelności wykonywania przez Stronę zadań i obowiązków służbowych po dniu 12 września 1989 r., co spowodowane było faktem, iż w 1995 r. Skarżącemu obniżono dodatek służbowy, w związku ze stwierdzonymi niedociągnięciami w pracy. W ocenie Organu powyższe nie daje podstaw do kwestionowania rzetelności wykonywania przez Stronę zadań i obowiązków w całym okresie jej służby w Policji. Zgromadzony w sprawie materiał zawierający m.in.: pozytywne opinie służbowe, wnioski o mianowanie na kolejne, wyższe stopnie i stanowiska służbowe oraz informacje o przyznanych nagrodach pieniężnych i wyróżnieniach świadczą o tym, iż Skarżący powierzone obowiązki służbowe realizował rzetelnie i z pełnym zaangażowaniem. Mając na względzie powyższe Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Jednakże Minister podkreślił, że w sytuacji formułowania ostatecznej opinii organu co do tego, czy sprawę Skarżącego można zaliczyć do szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, znaczenie ma fakt, iż Skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera m.in. wniosek o nadanie stopnia [...] (strona 0107 akt IPN), z którego wynika, że Skarżący od dnia [...] lipca 1987 r. pełnił obowiązki [...] Wydziału [...] SB KWMO w [...], następnie z dniem [...] maja 1982 r. został mianowany na stanowisko [...] Wydziału [...] SB wskazanej wyżej jednostki, natomiast od dnia [...] maja 1982 r. zajmował stanowisko [...] Wydziału [...] KWMO w [...]. Ze szczegółowej opinii bezpośredniego przełożonego wynika, że: "[...] Z. L. jest oficerem inteligentnym, zdolnym i pracowitym. Z obowiązków służbowych wywiązuje się dobrze. Wykazuje zaangażowanie i inicjatywę w realizacji zadań służbowych. Systematycznie dokonuje kontroli pełnienia służby przez pracowników Straży Przemysłowej, przyczyniając się do podniesienia efektów ich pracy." Ponadto zapisy opinii służbowej za okres od dnia [...] czerwca 1983 r. do dnia [...] kwietnia 1988 r. zawierają następujące sformułowania: "Właściwie realizuje powierzone zadania służbowe, co znajduje odbicie w ocenach pokontrolnych oficerów Głównego Inspektoratu Ochrony Przemysłu MSW. Prowadzi pracę operacyjną z TW." Powyższe, zdaniem Organu, świadczy o tym, że Skarżący wykonywał tam zadania operacyjne, stąd też do realizowanych przez niego obowiązków służbowych nie należały czynności biurowe, administracyjne czy też kancelaryjne. Zdaniem Ministra przywołane okoliczności jednoznacznie wskazują, że służba Skarżącego na rzecz totalitarnego państwa nie była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie wówczas były podejmowane w ramach służby publicznej. Minister podkreślił również, iż pomimo posiadania przez Skarżącego tego rodzaju wiedzy, odnośnie represyjnego charakteru wykonywanych przez SB zadań w panującym wówczas ustroju totalitarnym, zdecydował się w dalszym ciągu zasilać szeregi ww. formacji. Ponadto Organ zwrócił uwagę, że z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że Skarżący był długoletnim i aktywnym członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W opinii służbowej z dnia [...] kwietnia 1988 r. zawarto informację, iż pełnił funkcję sekretarza OPP. Minister zwrócił również uwagę, iż zakończenie okresu pełnienia przez' Skarżącego służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z pobudek etyczno-moralnych, lecz z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Pozostając zatem w strukturach Służby Bezpieczeństwa, wnioskodawca był częścią wskazanej formacji i czerpał z niej określone, wymierne korzyści. Z informacji dotyczącej przebiegu służby sporządzonej w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] wynika, iż Skarżącemu w toku pełnionej służby nie zostały nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe. Powyższe zdaniem Organu świadczy o tym, iż służba pełniona przez Skarżącego nie charakteryzowała się ponadprzeciętnymi osiągnięciami wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zdaniem Ministra rzetelne wykonywanie obowiązków przez stronę oraz brak kar dyscyplinarnych, nie stanowią wystarczającego powodu do zastosowania przez organ przysługującego mu uprawnienia. W ocenie Ministra, zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej. Odnosząc się do podnoszonej przez Stronę kwestii, dotyczącej orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego, że Skarżący doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wykonywaniem czynności służbowych oraz że zaliczono go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji Organ stwierdził, iż służba w Policji zwykle wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy oraz ewentualnymi urazami. Jednakże Komisja Lekarska uznając, że Skarżący jest całkowicie niezdolny do służby stwierdziła związek inwalidztwa ze służbą, ale brak związku z wypadkiem w służbie oraz chorobą powstałą wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby. Ponadto Organ stwierdził, iż orzeczenie komisji lekarskiej zaliczające stronę do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą, nie jest tożsame z posiadaniem zaświadczenia, iż służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia uprawniającego do podwyższenia procentowego wysługi emerytalnej. W związku z powyższym, e ocenie Organu, ustalenia komisji lekarskiej z punktu widzenia przesłanek art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie znalazły zastosowania w przedmiotowej sprawie. Minister podkreślił, że uprawnienie przewidziane w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko przy łącznym spełnieniu tych warunków można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Długotrwała służba na rzecz totalitarnego państwa oraz jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., ukierunkowany na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji sprawiają, że w ocenie Ministra przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy. Skarżący, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. wnosząc o: 1) uchylenie ww. decyzji Ministra; 2) dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 §3 P.p.s.a., dowodów uzupełniających z dokumentów w celu udowodnienia okoliczności pominiętych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie; 3) zobowiązanie Ministra do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art.8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie wobec Skarżącego art. 15c, art.22 a i art.24 a ustawy zaopatrzeniowej; 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że Organ w badaniu przebiegu jego służby wykazał się stronniczością, starając się znaleźć potwierdzenie, że Skarżący, pełniąc służbę przed 1990 r. działał na rzecz państwa totalitarnego. Skarżący zwrócił uwagę, że Organ nie doszukał się w jego aktach z okresu od VII. 1978 – V.1982 r., kiedy to Skarżący sprawował obowiązki [...] w Wydziale [...], a następnie [...] SB, dowodów potwierdzających przyjęte powyżej założenie, gdyż nie zajmował się sprawami politycznymi. Wskazał, że do jego obowiązków należały zadania logistyczne i kontrolne. Skarżący wskazał, że od dnia [...] maja 1982 r. do dnia [...] października 1989 r. pełnił służbę na stanowisku [...] do spraw ochrony przemysłu w wydziale Inspekcji, a po likwidacji Wydziału [...] te same zadania wykonywał do dnia 31 lipca 1990 r. w Wydziale [...]. Łączny czas służby 8 lat i 3 miesiące dotyczył spraw ochrony przemysłu i nadzoru nad uzbrojonymi strażami (Strażą Przemysłową, Strażą Bankową, Strażą Pocztową, Strażą Leśną, Służbą Ochrony Kolei). Skarżący stwierdził, że Organowi określenie praca operacyjna jednoznacznie kojarzy się z działaniami pejoratywnymi, represyjnymi. Zdaniem Skarżącego takie stanowisko jest błędne, gdyż faktycznie realizacja zadań związanych z ochroną przemysłu i nadzorem nad uzbrojonymi strażami nie była pracą biurową ale terenową polegającą na kontroli stanu ochrony fizycznej oraz zabezpieczenia technicznego zakładów i instytucji. Wymagała także podejmowania działań przygotowujących straże do odpowiednich zachowań w przypadkach działań przestępczych (napad, rabunek, kradzież, rozbój) poprzez szkolenia i ćwiczenia. Strażnicy muszą umieć posługiwać się bronią oraz posiadać wiedzę w zakresie ochrony mienia zakładów i instytucji, a także umiejętności zachowania się w sytuacjach ekstremalnych kiedy może być również zagrożone życie pracowników i ewentualnych klientów. Skarżący stwierdził, że dokładnie takie same zadania powierzano mu do realizacji po 1990 r w demokratycznej Polsce i pełniłem je przez kilka lat. Skarżący stwierdził, że wydana przez Ministra decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. jest dla niego krzywdząca. Podkreślił, że swoje obowiązki wypełniał zgodnie z prawem, etyką zawodową i powszechnie obowiązującymi zasadami moralnymi. Stwierdził, że służył wyłącznie własnej Ojczyźnie, nikogo nie prześladował. Skarżący podniósł również, że odbywając służbę doznał uszczerbku na zdrowiu, czego dowodem jest orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej stwierdzające schorzenie kwalifikujące go do trzeciej grupy inwalidzkiej na trwale w związku ze służbą w Policji, co świadczy o wykonywaniu zadań i obowiązków z narażeniem zdrowia i życia. Skarżący podał, że stan jego zdrowia nadal się pogarsza, jest osobą niepełnosprawną. Reasumując Skarżący stwierdził, że Organ ocenił jego służbę odbywaną przed 1990 r. nierzetelnie. Zdaniem Skarżącego zaistniały warunki do zastosowania przez Sąd w jego sprawie art. 145 § 1 lit. a P.p.s. a, tj. uchylenia decyzji Ministra Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. z powodu naruszenia prawa materialnego tj. art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy. Uzasadnionym jest także zobowiązanie Ministra, na podstawie art. 145a P.p.s.a. do wydania decyzji, w określonym przez Sąd terminie, zgodnej z wnioskiem, tj. o wyłączeniu stosowania wobec Skarżącego art,15c, art.22a, art.24a ustawy zaopatrzeniowej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwanej dalej jako: "ustawa covidowa"), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wskazanej wyżej regulacji, nin. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie zdalnej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II (k. 47 akt sądowych). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwaną dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem Organ wydając decyzję naruszył zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy procesowe w stopniu, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W punkcie wyjścia rozważań podkreślenia wymaga, że sprawa była już bowiem przedmiotem sądowej kontroli przez tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1729/20, uchylił zaskarżoną decyzję MSWiA z dnia [...] czerwca nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia przepisów ustawy zaopatrzeniowej. W świetle powyższego, rozstrzygając nin. sprawę, Sąd działa, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., w warunkach związania poglądem prawnym wyrażonym w przywołanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1729/20. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że myśl przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Odstępstwo od zasady wyrażonej we wskazanym przepisie może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma więc wynik sądowej kontroli i treść poglądu prawnego wyrażonego w wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Wa 1729/20. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Z przepisu tego (w zw. z art. 153) wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Sądu, zaś wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą. Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15). Ponadto podkreślić należy, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15). Reasumując powyższe, jak ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2014r., w sprawie o sygn. akt I GSK 534/12 "(...) Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Powyższe oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko tut. Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku II SA/Wa 1729/20 oraz, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie albowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienia od wyrażonego wcześniej, w toku sądowej kontroli, poglądu prawnego. Jednocześnie istotą sądowej kontroli w rozstrzyganej sprawie jest, w pierwszej kolejności, swoistego rodzaju "weryfikacja" czy zaskarżony organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie w II SA/Wa 1729/20 oraz czy Skarżącemu zasadnie odmówiono wyłączenia stosowania ustawy przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku" o którym mowa w art. 8a tejże ustawy. W tym miejscu Sąd porządkowo przypomina, że wyżej wymienionym wyrokiem Sąd uznał, że rozpoznając wniosek Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, w szczególności, "(...) niepoprawnie przyjął, że do zastosowania dobrodziejstwa art.8a ustawy zaopatrzeniowej konieczne jest łączne zaistnienie okoliczności opisanych w pkt.1 i 2 w/w przepisu" oraz "(...) Nie ustalił również tego, czy służba funkcjonariusza na rzecz tzw. państwa totalitarnego, była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - konotacji pejoratywnych". Sąd wskazał też, że Organ winien "(...) przede wszystkim pamiętać o tym, że nawet stwierdzenie braku krótkotrwałego pełnienia służby, nie uniemożliwia pozytywnego rozpoznania wniosku. Powinien też mieć na względzie, że rzetelne pełnienie służby możliwe jest także w sytuacji, gdy funkcjonariusz nie narażał w jej trakcie życia i zdrowia". W ocenie Sądu, Minister ponownie rozstrzygając sprawę nie tylko nie wywiązał się w sposób prawidłowy z zaleceń wynikających z oceny prawnej dokonanej w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1729/29, czym naruszył przepis art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a, ale wydając zaskarżoną decyzję naruszył również granice uznania administracyjnego. Na wstępie zauważenia wymaga, że w świetle oceny prawnej oraz opisanych wyżej wytycznych Sądu, stwierdzenie braku krótkotrwałego pełnienia służby samo w sobie nie uniemożliwia zastosowanie "dobrodziejstwa" wynikającego z przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W rozstrzyganej sprawie Organ przyjął, że w sytuacji, w której Skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 12 lat i 1 miesiąca, co stanowi około 53% ogółu jego służby, nie może być mowy o krótkotrwałości, ani w ujęciu bezwzględnym, ani proporcjonalnym i dlatego przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej nie została spełniona. Podzielając powyższe stanowisko Organu co do baraku "krótkotrwałości" służby, zadaniem Organu była więc konieczność wnikliwego i rzetelnego ustalenia czy służba Skarżącego na rzecz tzw. totalitarnego państwa, a więc w okresie przed 31 lipca 1990r., była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru. Organ, dokonując takiej oceny przyjął, że skoro Skarżący w tym okresie z obowiązków służbowych wywiązywał się dobrze, wykazując zaangażowanie i inicjatywę w realizacji zadań służbowych, w tym "(...) systematycznie dokonywał kontroli pełnienia służby przez pracowników Straży Przemysłowej, przyczyniając się do podniesienia efektów ich pracy, a w szczególności, że z zapisów opinii służbowej za okres od dnia [...] czerwca 1983 r. do dnia [...] kwietnia 1988 r. wynika, że "(...) Właściwie realizuje powierzone zadania służbowe, co znajduje odbicie w ocenach pokontrolnych oficerów Głównego Inspektoratu Ochrony Przemysłu MSW. Prowadzi pracę operacyjną z TW", to tym samym świadczy o tym, że "Skarżący wykonywał tam zadania operacyjne", a w konsekwencji wywiódł, że "(...) do realizowanych przez niego obowiązków służbowych nie należały czynności biurowe, administracyjne czy też kancelaryjne". W ocenie Sądu, stanowisko takie uznać należy za dowolne i niemające odpowiedniego oparcia dowodowego. Jak się wydaje (Sąd może tylko w tej kwestii przyjąć hipotezę, a to z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia na tę okoliczność) Organ poprzez stwierdzenie w aktach osobowych Skarżącego wzmianki, iż "prowadził pracę operacyjną z TW", ipso facto tylko na tej podstawie przesądził, że tym samym służba Skarżącego miała charakter działalności na rzecz totalitarnego państwa, gdyż nie była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie wówczas były podejmowane w ramach służby publicznej. Dokonując takiej oceny, Organ pomija jednak okoliczność – z punktu widzenia prawidłowej wykładni art. 8a i właściwego odkodowania pojęcia służby "na rzecz" państwa totalitarnego - o fundamentalnym znaczeniu, a mianowicie czy w istocie sam fakt wykonywania "pracy operacyjnej z TW’ był ukierunkowany w realiach sprawy na realizowanie zadań i funkcji charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego, które nie dają się pogodzić z aksjologią zasad państwa demokratycznego. Oczywiście Sąd dostrzega, że w ujęciu potocznym sam fakt "pracy operacyjnej" ma wydźwięk pejoratywny represyjny. Tym niemniej zwrócić trzeba uwagę, że – jak to argumentował Skarżący, a do której Organ w ogóle nie odniósł się – że praca operacyjna Strony odnosiła się do zadań związanych z ochroną przemysłu i nadzorem nad uzbrojonymi strażami i dotyczyła, w szczególności, kontroli stanu ochrony fizycznej oraz zabezpieczenia technicznego zakładów i instytucji. Wymagała przez to nie tylko podejmowania działań przygotowujących straże do odpowiednich zachowań w przypadkach działań przestępczych (napad, rabunek, kradzież, rozbój) poprzez szkolenia i ćwiczenia ukierunkowane choćby na umiejętności posługiwania się bronią, wiedzy w zakresie ochrony mienia zakładów i instytucji, ale także "monitorowania" zagrożeń życia pracowników, ewentualnych klientów (np. banków) czy – jak należy też przyjąć z punktu widzenia wiedzy i doświadczenia zawodowego oraz uregulowań prawnych – pracy operacyjnej nakierowanej na zwalczanie przestępczości wśród samych funkcjonariuszy straży przemysłowej, ochrony kolei, banków etc. Jak podnosi sam Skarżący "dokładnie takie same zadania powierzano mu do realizacji po 1990 r. w demokratycznej Polsce". Dlatego też, ujawniwszy w aktach IPN, takiej wzmianki, zadaniem Organu było jednoznaczne ustalenie, tj. w sposób nie budzący wątpliwości, czy "praca operacyjna z TW" Skarżącego, była bezpośrednio ukierunkowana na realizowanie funkcji i zadań represyjnych, charakterystycznych dla państwa totalitarnego, skierowanych np. przeciwko opozycji demokratycznej, instytucji kościoła etc., czy też miała charakter działań "standardowych" i to mimo posługiwania się metodami pracy operacyjnej, uzasadnionymi właściwym zabezpieczeniem i ochroną państwa jako takiego, w ramach służby publicznej. W ocenie Sądu, Organ tych kwestii nie wyjaśnił a ma to istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowego rozumienia i wykładni "szczególnie uzasadnionego przypadku", co podkreślił w swoim uzasadnieniu Sąd w sprawie II SA/Wa 1729/20. Jednocześnie Sąd wskazuje, że takich relewantnych prawnie ustaleń, z punktu widzenia przepisu art. 8a w zw. z przepisem art. 13b ustawy, nie mogą "zastępować" opisane przez Organ okoliczności, że wnioskodawca "w sposób świadomy rozpoczął służbę w SB" oraz "nie podjął później decyzji o ewentualnym zwolnieniu z tej służby", gdyż dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle powołanych wyżej przepisów istotne znaczenie ma kwestia charakteru służby pełnionej na rzecz totalitarnego Państwa przez funkcjonariusza w okresie tzw. państwa totalitarnego. Jeszcze raz przypomnieć bowiem trzeba, że unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa" jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i których prawa – z tego właśnie względu – zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego. Na konieczność precyzyjnego i indywidualnego oceniania czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka w ramach kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa" zwrócił również uwagę Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2020 r. sygn. akt III UZP 1/20. Dodać można, że w analogiczny sposób wypowiedział się NSA w wyrokach: z dnia 5 listopada 2019 r.: sygn. akt: I OSK 636/20, I OSK 532/20; z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt: I OSK 1411/19, I OSK 1569/19; I OSK 1464/19; z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1711/19. Taka wykładnia art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej funkcjonariuszy w świetle przywołanego orzecznictwa sądów administracyjnych ma charakter ugruntowany i nie wynika z niej, aby okoliczności związane z "utożsamianiem się przez stronę z ustrojem totalitarnym", z przynależnością partyjną, świadomością organizacji służby, w której pełnił służbę funkcjonariusz, etc. były objęte przepisem art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Inaczej mówiąc, racjonalny prawodawca nie przyjął, aby podane "pomocniczo" przez Organ w zaskarżonym uzasadnieniu okoliczności czy też kwestie światopoglądu, miały decydować o pozbawieniu funkcjonariuszy świadczeń emerytalnych w pełnej wysokości. Z powyższych względów Sąd oddalił też na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a wniosek dowodowy z zaświadczenia, iż Skarżący wraz z małżonką "okazywali Parafii [...] zrozumienie i pomoc przy załatwianiu spraw parafialnych", gdyż nie ma on z punktu widzenia przepisów materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie istotnego znaczenia oraz pozostałych "dowodów", gdyż są one zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy lub były znane z urzędu Organowi rozpoznającemu sprawę. Reasumując – wbrew ocenie prawnej Sądu dokonanej w wyroku II SA/Wa II SA/Wa 1729/20 którą był związany – Organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej i w konsekwencji w sposób nienależyty rozważył, czy w rozpatrywanej sprawie można mówić o służbie Skarżącego, która mimo iż nie była krótkotrwała, to jednak nosi cechy "szczególnie uzasadnionego przypadku" albowiem Organ opierając się tylko i wyłącznie na wzmiance z akt IPN, iż Skarżący "prowadził pracę operacyjną z TW", nie wyjaśnił charakteru tej pracy, a w szczególności, czy praca ta nosiła cechy bezpośredniego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. Takich rozważań w zaskarżonej decyzji zabrakło. Dlatego też w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, co powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Rozstrzygając sprawę ponownie, Organ jest związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną dokonaną przez Sąd w niniejszej sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę Organ podda ocenie okoliczności tej konkretnej sprawy administracyjnej w świetle przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w kontekście ujawnionej przez Skarżącego "pracy operacyjnej z TW". Wyrażając ocenę w tym zakresie, organ powinien przywołać fakty dotyczące tego właśnie aspektu służby Skarżącego i odnieść powyższe do ustawowej przesłanki. Organ uzasadni decyzję w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a., tj. m.in. wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji, stanowiące wyraz zindywidualizowanej oceny przypadku wnioskodawcy, nie powinno pozostawiać wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął sprawę strony w taki, a nie inny sposób. Reasumując, z uwagi na stwierdzone naruszenia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.