II SA/Wa 856/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej "Ministrem") decyzją z [...] marca 2025r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 5 72) - zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J.M. (zwany dalej "Skarżącym"), reprezentowanego przez r.pr. P.S., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji (zwany dalej "KGP") z [...] listopada 2024r. nr [...]odmawiającą uchylenia, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. rozkazu personalnego KGP z [...] lipca 2020r. nr [...] i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji (zwany dalej "K[...]P") z [...] maja 2020r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że K[...]P ww. rozkazem personalnym z [...] maja 2020r. zwolnił Skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r. poz. 360, zwana dalej "u.P.") [...] maja 2020r., ze względu na ważny interes służby. KGP ww. rozkazem personalnym z [...] lipca 2020r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego z 1 czerwca 2020r., utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 marca 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1859/20 oddalił skargę Skarżącego na ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. Niezależnie od tego pełnomocnik Skarżącego 6 maja 2024r. skierował do K[...]P wniosek o wznowienie, w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 148 § 1 k.p.a., postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji i uchylenie ww. rozkazu personalnego KGP i ww. rozkazu personalnego K[...]P z [...] maja 2020r. oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu ww. wskazał, że Skarżącego prawomocnie uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu w postępowaniu karnym czynu - tego, że [...] grudnia 2018r. na skrzyżowaniu [...] w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z (...), w związku z pełnieniem funkcji publicznych funkcjonariusza Policji, przyjął korzyść majątkową w kwocie 500 zł od (...) w zamian za odstąpienie od wystawienia mandatu karnego za popełnione wykroczenie drogowe związane z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości obowiązującej w tym miejscu, tj. o czyn z art. 228 § 3 ustawy z 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. 2024r., poz. 17, ze zm., zwanej dalej "k.k.") oraz załączył wydruki wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział Karny (zwany dalej "SR") z [...] grudnia 2023r. sygn. akt [...] i utrzymującego go w mocy wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Karny Odwoławczy (zwany dalej "SO") z [...] kwietnia 2024r., sygn. akt [...]. Pełnomocnik dostarczył uwierzytelnione odpisy ww. wyroków. KGP, po rozpatrzeniu ww. wniosku Skarżącego, postanowieniem z [...] czerwca 2024r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym KGP z [...] lipca 2020r. Minister – w wyniku zażalenia Pełnomocnika Skarżącego - postanowienie z [...] sierpnia 2024r. nr [...] uchylił w całości ww. postanowienie KGP z [...] czerwca 2024r. i wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym KGP z [...] lipca 2020r., utrzymującym w mocy ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. nr [...]. KGP decyzją z [...] listopada 2024r. nr [...] odmówił uchylenia ww. rozkazu personalnego KGP z [...] lipca 2020r. oraz utrzymanego nim w mocy ww. rozkazu personalnego K[...]P z [...] maja 2020r. Pełnomocnik Skarżącego w odwołaniu od ww. decyzji, wniósł o jej uchylenie, zarzucając błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., polegającą na przyjęciu, że samo wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa funkcjonariuszowi, mimo wydania wyroku uniewinniającego funkcjonariusza od popełnienia zarzucanego mu czynu, przesądza o utracie przez funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii; niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a w konsekwencji niezasadne odmówienie uchylenia ww. rozkazu personalnego KGP z [...] lipca 2020r. Minister, po przytoczeniu treści art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1, art. 145b § 1, art. 147, art. 148 § 1, art. 149 § 1, art. 151 k.p.a., wskazał, że bezsprzecznie wznowienie postępowania polega na tym, że sprawa, która została już zakończona przez wydanie decyzji ostatecznej, jest ponownie rozpatrywana w administracyjnym toku instancji. Celem wznowienia postępowania jest sprawdzenie, czy któraś z wad postępowania wymienionych enumeratywnie nie wpłynęła na treść decyzji (Z. Janowicz, KPA. Komentarz, 1995, s. 341). Wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza jeszcze o ostatecznej treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero treść postępowania podjętego w tym trybie pozwoli określić, czy wskazana na początku, jako podstawa wszczęcia postępowania, wada proceduralna rzeczywiście wystąpiła, oraz czy wystąpienie tej wady miało wpływ na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Wyłącznie w przypadku ustalenia tego typu okoliczności organ administracji publicznej wyda nową decyzję merytoryczną w sprawie. Ten ostatni element postępowania podjętego w wyniku wznowienia ma charakter materialnoprawny. Prowadzi bowiem do "ponownego otwarcia procesu przeprowadzenia autorytatywnej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego (...) do ustalonego ponownie stanu faktycznego sprawy" (zob. B. Adamiak, w: SPA, t. 9, 2017, s. 250). Organ odwołał się też do dwóch faz postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. oraz, czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1, art. 145a § 2, art. 145aa § 2 i art. 145b § 2 k.p.a. W toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy (por. wyrok NSA z 30 września 1999r. sygn. akt IV SA 2564/98). Zdaniem Ministra zasadnie KGP wskazał, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doporowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. KGP zobligowany był więc do rozpatrzenia wniosku Skarżącego, w którym, jako podstawę wznowienia powołano art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i przedstawiono dowody. Wznowione postępowanie toczyło się w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Decyzje kończące to postępowanie poddane były kontroli WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 15 marca 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1859/20 oddalił skargę. KGP ww. rozkazem personalnym i K[...]P poprzedzający go rozkaz personalny rozstrzygały, czy wobec okoliczności z udziałem policjanta, jego pozostawanie w służbie narusza jej ważny interes. KGP i K[...]P po przeprowadzeniu postępowania uznali, że skierowanie do Sądu Rejonowego dla [...] aktu oskarżenia przeciwko Skarżącemu oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. dowodzi, że ww. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, przez co nie spełnia jednego z podstawowych warunków określonych w art. 25 ust. 1 u.P., niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiały pozostawanie Skarżącego w służbie. Podkreślono przy tym, że Skarżący, jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Sam został oskarżony o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. pozostaje bez związku z wynikiem prowadzonego postępowania karnego. Bezsprzecznie zwolnienie ze służby w tym trybie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Uniewinnienie policjanta lub umorzenie postępowania karnego nie stanowią podstaw do przywrócenia do służby w Policji, jeśli policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Przesądza o tym art. 42 ust. 7 u.P. Organy orzekające w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji nie badały - w ramach toczących się wtenczas postępowań administracyjnych - zasadności zarzutów zawartych w treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów, ani w akcie oskarżenia, nie oceniały też okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych, a także sporządzenia aktu oskarżenia oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosiły się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności podejrzanego (oskarżonego). W sytuacji bowiem, gdyby wynik postępowania karnego miał wpływ na ocenę, czy Skarżący posiada nieposzlakowaną opinię, o której mowa w art. 25 ust. 1 u.P., organ prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji zobligowany byłby do jego zawieszenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Zdaniem Ministra nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni art. 41 ust. 1 pkt 5 u.P., polegającą na przyjęciu, że samo wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa funkcjonariuszowi, mimo wydania wyroku uniewinniającego funkcjonariusza od popełnienia zarzucanego mu czynu, przesądza o utracie przez funkcjonariusza przymiotu nieposzkalowanej opinii. Z załączonego do akt ww. wyroku SO z [...] kwietnia 2024r. sygn. akt [...]wynika, że w toku postępowania wyklarowały się dwie wersje zdarzeń nawzajem się wykluczających rodzaj zgromadzonych w sprawie dowodów poszlakowych nie stanowił dostatecznych podstaw do obalenia zasady domniemania niewinności. W sprawie pojawiły się zatem niedające się usunąć, za pomocą występujących dowodów poszlakowych wątpliwości, które zgodnie z zasadą określoną w art. 5 § 2 k.p.k. należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonych. Wobec tego KGP w zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2024r. uznał, że wyrok nie dowodzi, że Skarżący nigdy nie utracił atrybutu nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 u.P., co także nie sprawia, że ww. na powrót się nią cieszy. Wyrok ten nie usuwa bowiem wątpliwości co do postawy etyczno-moralnej byłego funkcjonariusza. Bezsprzecznie Sąd karny zobligowany był na zasadzie z art. 5 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2025r., poz. 46, zwanej dalej "k.p.k."), do rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości na korzyść oskarżonego, niemniej jednak samo istnienie tych wątpliwości sprawia, że Skarżący nie cieszy się na powrót nieposzlakowaną opinią, niezbędną do pełnienia służby w Policji. Policjant traci przymiot "nieposzkalowanej opinii", znajdując się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji (por. wyrok NSA z 21 lutego 2024r. sygn. akt III OSK 663/23). Uniewinnienie w procesie karnym nie musi automatycznie usuwać zastrzeżeń, co do wysokich walorów etycznych lub nieposzlakowanej opinii sprawcy. Wyrok uniewinniający w sprawie karnej dowodzi niepopełnienia czynu z art. 228 § 3 k.k., nie stanowi jednak dowodu posiadania przymiotu nieposzlakowanej opinii. Zdaniem Ministra KGP w sposób uprawniony uznał w zaskarżonej decyzji, że uniewinnienie opiera się na ocenie danej osoby w świetle obowiązujących przepisów prawnych, co nie oznacza, aby jej zachowanie było obojętne w sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, ale również etyczno-moralna danej osoby. Gdy istnieją wątpliwości, co do właściwego postępowania danej osoby w wymiarze etyczno-moralnym, nie można przyjąć, że taka osoba posiada nieposzlakowaną opinię. Art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. ogranicza przesłankę wznowienia wyłącznie do wydania decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania uchylenie (zmiana) postanowienia, które wchodziło w zakres ustaleń stanu faktycznego sprawy (np. postanowień wydawanych w trybie współdziałania przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy). Wzruszenie orzeczenia sądowego lub innej decyzji organu administracji publicznej nie wywołuje skutku automatycznie, a daje jedynie podstawę do rozpoznania znaczenia dla mocy decyzji zależnej (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski Wyd. 19, Warszawa 2024). Zawarty w tym przepisie zwrot "w oparciu" wskazuje, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Chodzi o sytuację, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji, od nich zależnej (pochodnej). Taka sekwencja prawna działań organu administracji nie wyczerpuje jeszcze ww. przesłanki wznowieniowej. Bezsprzecznie musi ponadto dojść do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana ostateczna decyzja zależna. Skoro wykładnia przesłanek wznowieniowych musi mieć charakter zawężający, a art. 145 § 1 8 k.p.a. stanowi o uchyleniu lub zmianie decyzji czy orzeczenia, to oczywistym jest, że inne sytuacje w tym zakresie nie mogą być brane pod uwagę (por wyroki NSA z: 29 stycznia 2021r. sygn. akt II OSK 2049/20, 4 lipca 2022r. sygn. akt II OSK 1977/19). Zdaniem Ministra KGP dowiódł w zaskarżonej decyzji, że postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] (zwany dalej "Prokuratorem") z [...] listopada 2019r. w przedmiocie przedstawienia Skarżącemu ww. zarzutu o czyn z art. 228 § 3 k.k., nie było decyzją, na podstawie której został wydany ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. oraz utrzymujący go w mocy ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. oraz nie stanowiło podstawy prawnej wydanych przez organy Policji obu instancji ww. rozstrzygnięć. Bezsprzecznie związek taki zachodziłby, gdyby stosunek służbowy policjanta uległ rozwiązaniu w związku z przedstawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Stosunek służbowy Skarżącego uległ rozwiązaniu - po przeprowadzonym postępowaniu - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., gdzie organy dokonały oceny, czy za zwolnieniem policjanta przemawia ważny interes służby. Była to decyzja uznaniowa i niezależna od innej decyzji, czy orzeczenia. Nie bez znaczenia pozostaje to, że zarówno SR, jak i SO zobligowane były do zastosowania dwóch fundamentalnych zasad procedury karnej - domniemania niewinności i in dubio pro reo (art. 5 k.p.k.). Meritum domniemania niewinności, jako jednego z elementów rzetelnego procesu karnego, sprowadza się do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a wina musi mu być udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem karnym, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo, określona w art. 5 § 2 k.p.k. nakazuje rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne i wolne od wątpliwości. Domniemanie niewinności nie wymaga dowodzenia. Wyrok uniewinniający nie uchyla wydanego uprzednio postanowienia o przedstawieniu zarzutów, znosi jedynie jego skutki procesowe. Minister podniósł też, że skoro wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a k.p.a. opiera się na koncepcji wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowieniowych, uregulowanych w sposób zamknięty w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b § 1 k.p.a., brak jest podstaw do uznania, aby wskazane podstawy interpretować rozszerzająco, czy domniemywać. Istotą wznowionego postępowania jest ustalenie, czy rzeczywiście zaszły powoływane przez stronę przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa), a jeśli tak, to czy stanowią one podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczenia co do istoty sprawy, względnie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. W sprawie powoływane przez pełnomocnika Skarżącego przyczyny nie zaistniały, a zatem brak jest podstaw do uchylenia prawomocnych decyzji dotyczących zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji. Uwzględniając stan faktyczny i prawny, brak jest podstaw do uznania, że postanowienie ww. Prokuratora z [...] listopada 2019r. w przedmiocie przedstawienia Skarżącemu ww. zarzutu o czyn z art. 228 § 3 k.k., jest decyzją, na podstawie której został wydany ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. oraz utrzymujący go w mocy ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. oraz że to postanowienie uchylił SR ww. wyrokiem, który SO utrzymał w mocy ww. wyrokiem z [...] kwietnia 2024r. sygn. akt [...], a tym samym, że zaszła kwalifikowana wada postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.), która uzasadniałaby eliminację decyzji zwolnieniowych z obrotu prawnego we wnioskowanym przez pełnomocnika Skarżącego trybie nadzwyczajnym. Minister - w ślad za KGP - stwierdził, że podejrzenie (a następnie oskarżenie) Skarżącego o popełnienie danego przestępstwa spowodowało utratę przez Niego nieposzlakowanej opinii, a wydane w sprawie wyroki SR i SO, biorąc pod uwagę przedstawione w nich motywy, nie sprawiają, że Skarżący nigdy nie utracił nieposzlakowanej opinii lub na powrót się nią cieszy, a także nie sposób uznać, że wydanie prawomocnych wyroków prowadzi w tym aspekcie do uchylenia lub zmiany postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a więc, że została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzuty pełnomocnika Skarżącego należy uznać za nieuzasadnione, gdyż jak wynika z akt sprawy, strona nie dowiodła wadliwości zaskarżonej decyzji KGP z [...] listopada 2024r. Minister uznał, że KGP zasadnie odmówił, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. uchylenia ww. rozkazu personalnego KGP z [...] lipca 2020r., utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego K[...]P z [...] maja 2020r. w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie, z uwagi na naruszenie: a) art. 77 § 1 k.p.a. - przez nierozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest podstaw do uznania, że ww. postanowienie Prokuratora z [...] listopada 2019r. w przedmiocie przedstawienia Skarżącemu zarzutu (...) jest decyzją, na podstawie której wydano ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. oraz utrzymujący go w mocy ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. oraz, że ww. postanowienie uchylił SR wyrokiem z [...] grudnia 2023r. sygn. akt [...], utrzymanym w mocy ww. wyrokiem SO z [...] kwietnia 2024r. sygn. akt [...], a tym samym, ze istniała kwalifikowana wada (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.), która uzasadniałaby eliminację decyzji z obrotu prawnego we wnioskowanym prycz pełnomocnika Skarżącego trybie nadzwyczajny, gdy z ww. rozkazu personalnego K[...]P z [...] maja 2020r. wynika expressis verbis, że wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów stanowiło przesłankę zwolnienia ze służby Skarżącego; b) błędną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 5 u.P., polegającą na przyjęciu, że samo wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa funkcjonariuszowi a następnie oskarżenie go, mimo wydania wyroku uniewinniającego funkcjonariusza od popełnienia zarzucanego mu czynu przesądza o utracie przez funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii, c) art. 43 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 1997r. Nr 78, poz. 483, zwana dalej "Konstytucją") - przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa funkcjonariuszowi policji, a następnie oskarżenie go o czyn korupcyjny, mimo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego od dokonania zarzuconego mu czynu przesądza o utracie przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Pełnomocnik w uzasadnieniu skargi rozwinął powyższe zarzuty, wskazując m.in., że Skarżącemu brakowało 2 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, a został oskarżony o przyjęcie korzyści majątkowej przez osobę (kierowcę), która była niezadowolona z miejsca, w którym zatrzymał się, celem dokonywania kontroli drogowej kierowców naruszających przepisy prawa. Sądy obu instancji nie dały wiary zeznaniom świadka. Co więcej z uzasadnienia wyroku SO wynika (k. 4-5 in fine), że trudno nawet znaleźć poszlakę inkryminowanego zachowania. Skarżący bowiem, według ustaleń Sadów, nie zatrzymywał do kontroli świadka, a to świadek zatrzymał się przy radiowozie policji by wyrazić swoje niezadowolenie ze sposobu zaparkowania radiowozu i umieszczenia rejestratora prędkości. Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy wnioskodawca nie miał żadnego powodu do dokonywania czynności związanych z kontrolą drogową a w konsekwencji do przyjęcia jakiejkolwiek korzyści majątkowej. W demokratycznym państwie prawa nie może budzić wątpliwości, że postawienie funkcjonariuszowi publicznemu zarzutu przestępstwa przez uprawniony organ państwowy uzasadnia jego zwolnienie ze służby. Jednak w sytuacji, w której zarzuty stawiane funkcjonariuszowi nie potwierdzą się, bądź zostanie wykazane, że nie mają one oparcia w rzeczywistości, funkcjonariusz ów może liczyć na ochronę państwa i powrót do służby. W przeciwnym razie każdy zarzut osoby naruszającej prawo prowadziłby do relegacji funkcjonariusza, który należycie wykonuje swoje obowiązki ze służby. Nie taki jest cel regulacji, z art. 41 ust. 1 pkt 5 u.P. W tym stanie rzeczy skarga jest uzasadniona. 3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. 2. Sądy administracyjne, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026r. poz. 143, zwanej dalej: "P.p.s.a.") sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd - stosownie do art. 151 P.p.s.a. - w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części - oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję wskazuje, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada stabilności (trwałości) decyzji ostatecznych. Wzruszenie decyzji ostatecznych ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. Jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych jest tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym taka decyzja została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, enumeratywnie wymienioną w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Zdaniem Sądu skoro ustawodawca zdecydował się na wyliczenie przesłanek wznowieniowych, to nie ulega wątpliwości, że przesłanki te mają charakter obligatoryjny i tworzą, co do zasady katalog zamknięty. Dodatkowe przesłanki mogą być jednak wprowadzane tylko w drodze ustawowej, a nie w drodze wykładni, tym bardziej wykładni rozszerzającej. W związku z tym należy przyjąć, że wbrew argumentacji podnoszonej przez pełnomocnika Skarżącego w skardze nie można było dokonywać w sprawie wykładni rozszerzającej przesłanek wznowieniowych, z pominięciem zasady trwałości decyzji administracyjnej, a przy uwzględnieniu zasady domniemanie niewinności, przewidzianej w art. 42 ust. 3 Konstytucji (w skardze omyłkowo wskazano art. 43 ust. 3, którego nie zawiera Konstytucja). Należy bowiem podnieść, że organy administracyjne ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., ani w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznych, ww. rozkazów personalnych (KGP z [...] lipca 2020r. i utrzymanego nim w mocy ww. rozkazu personalnego K[...]P z [...] maja 2020r.), wydanych na mocy ww. przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. nie są zobowiązane do stosowania określonej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Sąd ponadto wskazuje, że w judykaturze wielokrotnie podkreślano, że wykładnia przesłanek wznowieniowych musi mieć charakter zawężający, a ich rozszerzająca interpretacja jest niedopuszczalna (por. np. wyrok NSA z 17 czerwca 2021r. sygn. akt I OSK 380/21 – dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wznowienie postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym taka decyzja została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, enumeratywnie wymienioną w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Warto zauważyć, że decyzje ostateczne, co do których Skarżący zdecydował się na uruchomienie trybu wznowieniowego przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., po pierwsze były decyzjami ostatecznymi, a po drugie podlegały kontroli WSA w Warszawie, który w ww. wyroku z 15 marca 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1859/20 oddalił skargę, oceniając, że były one legalne. Skarżący nie zdecydował się również na wniesienie skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia Sądu pierwszej instancji. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania Skarżący oparł o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły w wydanych w sprawie decyzjach (Minister w zaskarżonej decyzji z [...] marca 2025r. oraz KGP w ww. decyzji z [...] listopada 2024r.), że w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie można mówić, że ostateczne: ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. i utrzymany nim w mocy ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji wydano w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Zdaniem Sądu Skarżący z decyzją utożsamia wydanie przez ww. Prokuratora postanowienie o postawieniu Skarżącemu zarzutów, które przyczyniło się do utraty przez organy obu instancji – KGP i K[...]P - zaufania do Skarżącego oraz utraty przez tego funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, a w związku z tym zwolnienie Skarżącego ze służby, ze względu na ważny interes służby – art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. W tym kontekście prawidłowe było uznanie zarówno przez KGP w ww. decyzji z [...] listopada 2024r., jak również przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy, brak jest podstaw do uznania, że postanowienie ww. Prokuratora z 25 listopada 2019r. w przedmiocie przedstawienia Skarżącemu ww. zarzutu o czyn z art. 228 § 3 k.k., było decyzją, na podstawie której został wydany ww. rozkaz personalny K[...]P z [...] maja 2020r. oraz utrzymujący go w mocy ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. oraz, że postanowienie to uchylił SR ww. wyrokiem, który SO utrzymał w mocy ww. wyrokiem z [...] kwietnia 2024r. sygn. akt [...], a tym samym, że zaszła kwalifikowana wada postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.), która uzasadniałaby eliminację z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu Skarżącego ze służby w Policji, we wnioskowanym przez pełnomocnika Skarżącego trybie nadzwyczajnym. Rację miały również organy administracyjne obu instancji, że z treści wydanych w sprawie ww. ostatecznych rozkazów personalnych K[...]P z [...] maja 2020r. oraz utrzymujący go w mocy ww. rozkaz personalny KGP z [...] lipca 2020r. wynikało, że przesłanką do zwolnienia Skarżącego ze służby był przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Organy wyjaśniły też, że utratę przez Skarżącego nieposzlakowanej opinii w oczach przełożonych spowodowało podejrzenie (a następnie oskarżenie) Skarżącego o popełnienie danego przestępstwa, a wydane w sprawie wyroki SR i SO, biorąc pod uwagę przedstawione w nich motywy, nie sprawiają, że Skarżący nigdy nie utracił nieposzlakowanej opinii lub na powrót się nią cieszy, a także nie sposób uznać, że wydanie prawomocnych wyroków prowadzi w tym aspekcie do uchylenia lub zmiany postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a więc, że została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzuty pełnomocnika Skarżącego zawarte w skardze należy uznać za nieuzasadnione. Sąd podkreśla ponadto, że zawarty w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zwrot "w oparciu" wskazuje, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Chodzi tu zatem o sytuację, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji, od nich zależnej (pochodnej). Sąd stwierdza ponadto, że skoro wykładnia przesłanek wznowieniowych musi mieć charakter zawężający i skoro w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jednoznacznie mowa jest o uchyleniu lub zmianie decyzji czy orzeczenia, to oczywistym jest, że inne sytuacje w tym zakresie nie mogą być brane pod uwagę. Analogiczne stanowisko prezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 czerwca 2021r. sygn. akt I OSK 380/21. W przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie ma mowy o postanowieniu, na mocy którego dochodzi do postawienia zarzutów, którym organy wydające decyzje w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. nie są związane, więc nie może być ono uwzględniane w sprawie, w świetle wykładni językowej ww. przepisu. Warto też podkreślić, że z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wynika, że aby możliwe było zastosowanie ww. przepisu, to powinno dojść do uchylenia lub zmiany decyzji, a nie postanowienia, którym organy administracyjne nie są związane. W judykaturze wskazuje się ponadto, że przesłanka z ww. przepisu - art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - dotyczy wprawdzie sytuacji, które zaszła po wydaniu decyzji, ale pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Istotą zatem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest to, aby objęta procedurą wznowienia postępowania decyzja administracyjna została wydana "w oparciu" o rozstrzygnięcie organu administracyjnego bądź sądu administracyjnego, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Chodzi tu ponadto o istotny, konieczny związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem Sądu, jakkolwiek pojmowany szeroko. Rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., muszą współistnieć ze sobą w takim sensie, że jedno jest efektem drugiego, a jego brak w obrocie czyni drugie zbędne czy wręcz wadliwe (por. wyrok NSA w z 10 listopada 2017r. sygn. akt I OSK 2393/15). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 listopada 2017r. sygn. akt I OSK 2393/15 wskazał, że w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. chodzi o decyzje związane, czyli takie, które muszą ze sobą współistnieć w takim sensie, że jedna jest efektem drugiej, a jej brak w obrocie czyni drugą zbędną czy wręcz wadliwą. Chodzi o ścisły istotny związek przyczynowy, jakkolwiek obecnie pojmowany szeroko (LEX nr 2444426). Analogiczne stanowisko wyrażono w wyroku NSA z 29 stycznia 2021r. sygn. akt II OSK 2040/20. Podstawę prawną zwolnienia Skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. w związku z art. 45 ust. 1 u.P. Nie sposób zatem przyjąć, że podstawę do zwolnienia Skarżącego ze służby stanowiła decyzja, czy inne rozstrzygnięcie, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ powołał się natomiast na przesłankę ważnego interesu służby i związaną z nią utratę zaufania do Skarżącego przez utratę nieposzlakowanej opinii. Warto też wskazać, że właściwy przełożony w sprawie zwolnieniowej nie jest uprawniony do badania czy przedstawienie policjantowi zarzutów karnych było zasadne oraz czy funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się przypisywanego mu czynu zabronionego. Przełożeni – w ramach przysługujących im środków prawnych – są natomiast zobowiązani do reagowania na każdą wiadomość o złamaniu lub podejrzeniu złamania prawa przez ich podwładnych, niezależnie od tego, czy naganne działania policjantów wyczerpują znamiona przestępstwa, czy wykroczenia oraz czy przeciwko tym funkcjonariuszom zostało wszczęte i zakończone postępowanie karne. Brak takiej reakcji przełożonych mógłby demoralizująco wpływać na innych funkcjonariuszy. Wszyscy policjanci muszą mieć świadomość, że nie stoją ponad prawem. W zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano zatem, że Skarżący jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego, a został podejrzany o popełnienie przestępstwa, już z tego względu Skarżący musiał się liczyć z możliwością zastosowania wobec niego sankcji służbowych, w tym z możliwością rozwiązania z nim stosunku służbowego. Tym samym, skoro w ostatecznych decyzjach o zwolnieniu Skarżącego ze służby, które jako legalne ocenił WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 15 marca 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1859/20, to wadliwe było powoływanie się przez Skarżącego na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organy administracyjne w ostatecznych rozkazach personalnych o zwolnieniu Skarżącego nie powoływały się na decyzję, która zostałaby uchylona czy zmieniona, lecz na utratę przez Skarżącego nieposzlakowanej opinii. Działania przełożonych nie zależały zatem – wbrew stanowisku Skarżącego - od wyniku sprawy karnej, a więc od jakiegokolwiek orzeczenia Sądu, a zatem nie musieli oni wstrzymywać się z podjęciem decyzji personalnych do czasu zakończenia postępowania karnego. Również okoliczność uniewinnienia Skarżącego w postępowaniu karnym pozostawała bez znaczenia w świetle przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Warto też wskazać, że organ administracyjny związany jest wskazaną przez Skarżącego podstawą wznowienia i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę (por. wyrok NSA z 12 października 2012r. sygn. akt II OSK 1925/12, LEX nr 1233716). Skoro Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., to przepis ten stanowił granice sprawy sądowoadministracyjnej. Wprawdzie wyrok uniewinniający jest okolicznością przemawiającą za odmienną oceną dotychczasowej sytuacji prawnej Skarżącego, ale nie można przyjąć, że jego wydanie powoduje zajście przesłanki wskazanej w art. 148 § 1 pkt 8 k.p.a. 4. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, uznając, że podnoszone przez Skarżącego zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.