II SA/Wa 825/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany uchyla zaskarżone orzeczenie

Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. A. P. obwiniając policjanta o popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że : 1- w dniu [...] lutego 2022 roku w trakcie służby patrolowej pełnionej wspólnie ze st. sierż. P. J. przeprowadzając interwencję przy ul. G. [...] m. [...] w W. nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że mając obowiązek uniemożliwić sprawcy kontynuowanie działań naruszających porządek prawny i w miarę możliwości zatrzymać sprawcę, pozostał na klatce schodowej przed mieszkaniem w czasie, gdy nieletni P. B. przebywając w ww. mieszkaniu, rzucał przedmiotami oraz używał słów nieprzyzwoitych a następnie oddalił się z mieszkania przez balkon - czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 36 pkt 2 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, 2- w dniu [...] lutego 2022 roku w trakcie służby patrolowej pełnionej wspólnie ze st. sierż. P. J., przeprowadzając interwencję przy ul. G. [...] m. [...] w W., posiadając środki łączności nie utrzymywał bieżącego kontaktu z Dyżurnym Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] w ten sposób, że o oddaleniu się P. B. z miejsca interwencji powiadomił dopiero po około 32 minutach od potwierdzenia ucieczki nieletniego - czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 29 ust. 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, 3- w dniu 4 lutego 2022 roku, będąc dowódcą patrolu, policjantem odpowiedzialnym za wykonanie doprowadzenia mając obowiązek niezwłocznego powiadomienia dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji na terenie, której terytorialnym zasięgu działania nastąpiło wydarzenie nadzwyczajne polegające na ucieczce osoby doprowadzanej, obowiązku tego nie dopełnił albowiem powiadomienia dyżurnego o ucieczce P. B. dokonał dopiero po upływie 32 minut od momentu powzięcia informacji o powyższym zdarzeniu - czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt. 4 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 43 ust. 1 pkt. 1 Zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 roku w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeni. Orzeczeniem z dnia [...] maja 2022 roku Komendant Rejonowy Policji W. [...] uznał sierż. szt. A. P. winnym naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Policjant korzystając z przysługujących uprawnień i w przewidzianym ustawowo terminie wniósł odwołanie a Komendant Stołeczny Policji po jego rozpatrzeniu, orzeczeniem nr [...]z dnia [...] lipca 2022 roku uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Na skutek powyższego, po wykonaniu dodatkowych czynności dowodowych Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] w dniu [...] lipca 2022 roku wydał postanowienie o zmianie zarzutów, obwiniając policjanta o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 4 ustawy o Policji w zw. z § 17 pkt. 6 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, a następnie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 roku uznał sierż. szt. A. P. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Policjant korzystając z przysługujących mu uprawnień i w przewidzianym ustawowo terminie, złożył od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie a Komendant Stołeczny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2022 roku ponownie uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Na skutek powyższego, po wykonaniu dodatkowych czynności dowodowych i analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] w dniu [...] listopada 2022 roku wydał postanowienie o zmianie i uzupełnieniu zarzutów, obwiniając policjanta o naruszenie dyscypliny służbowej w sposób opisany w zarzutach, a następnie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 roku uznał sierż. szt. A. P. winnym popełnienia czynów wskazanych w pkt. 1 i 2, za które obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany oraz uniewinnił w zakresie czynu wskazanego w pkt. 3. Policjant korzystając z przysługujących mu uprawnień i w przewidzianym ustawowo terminie, złożył odwołanie od części powyższego rozstrzygnięcia tj od rozstrzygnięcia o uznaniu go winnym popełnienia czynów zarzucanych w pkt.1 i 2. Komendant Stołeczny Policji działając na skutek powyższego odwołania, rozpoznał je jako wniesione od orzeczenia o uznaniu winnym popełnienia zarzucanych w pkt.1 i 2 czynów i wymierzeniu kary nagany oraz o uniewinnieniu od zarzutu wymienionego w pkt.3 i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2023 roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu [...] lutego 2022 roku funkcjonariusze Wydziału Wywiadowczo - Patrolowego KRP Warszawa [...] - sierż. szt. A. P. i st. sierż. P. J. pełnili służbę patrolową. W związku ze zgłoszeniem A. B. dotyczącym agresywnego, awanturującego się syna, udali się na interwencję do mieszkania przy ul. G. [...] w W.. Jak wynikało z informacji przekazanej przez operatora, osoby znajdujące się w mieszkaniu objęte były kwarantanną w związku z wykryciem u jednej z nich zakażenia koronawirusem. Przybyli na miejsce funkcjonariusze w związku z koniecznością szybkiego podjęcia interwencji wobec agresywnego względem domowników małoletniego, nie włożyli kombinezonów ochronnych, a jedynie podstawowe środki ochrony, tj. maseczki zakrywające usta i nos oraz rękawiczki. Pozostając na klatce schodowej przed wejściem do mieszkania przeprowadzili rozmowę ze zgłaszającym, który podał dane także pozostałych domowników. W mieszkaniu znajdowała się jego żona A. B. oraz 15 - letni syn P. B., który był sprawcą awantury. Zgłaszający przekazał, że u syna stwierdzono chorobę ADHD, Aspergera oraz zaburzenia psychiczne i w związku z tym pozostaje pod opieką poradni zdrowia psychicznego. Na stałe zażywa leki psychotropowe, a przy tym spożywa alkohol i narkotyki, co wzmaga jego agresję wobec domowników. W dniu interwencji zdemolował mieszkanie, rzucał sprzętami domowymi oraz zachowywał się agresywnie (popchnął matkę, ojca uderzył oderwaną od krzesła nogą). Podczas interwencji małoletni był pobudzony, nerwowo przemieszczał się po całym mieszkaniu. Na chwilę wyszedł na klatkę schodową i zapytał policjantów, czy zabierają go. Kiedy otrzymał odpowiedź negatywną i został poproszony o odsunięcie się, zaczął używać słów wulgarnych i wrócił do mieszkania. Tam rzucił krzesłem, a następnie wszedł do jednego z pokoi, skąd zaczęły dobiegać hałasy, trzaski rzucanych mebli i prośby A. B. o niedemolowanie mieszkania. Sierż. szt. A. P. podjął decyzję o wezwaniu załogi pogotowia ratunkowego. W oczekiwaniu na przyjazd karetki, policjanci stojąc na klatce schodowej obserwowali P. B., który poruszał się po mieszkaniu. Po przyjeździe karetki sierż. szt. A. P. udał się przed blok po ratowników medycznych, którzy jako pierwsi weszli do mieszkania. Kiedy nie zastali małoletniego, policjanci weszli za nimi. Ok. godz. godz. 13:15 potwierdzili, że małoletni niezauważony opuścił mieszkanie. Jego matka oświadczyła, że prawdopodobnie wyszedł przez drzwi balkonowe. Policjanci niezwłocznie rozpoczęli czynności zmierzające do jego odnalezienia. W związku z tym, że od A. B. powzięli informację, iż nadajnik GPS zamontowany w telefonie syna wskazuje logowanie w okolicy jeziorka B. w W., udali się tam radiowozem. Kiedy chłopca tam nie zastali, ok. godz. 13:45 sierż. szt. A. P. przez radiostację powiadomił dyżurnego KRP W. [...] o oddaleniu się małoletniego z miejsca interwencji. Następnie z pomocą A. B., który na swoim telefonie namierzał lokalizację telefonu syna, policjanci kontynuowali poszukiwania. Ostatecznie ok. godz. 14:25 na terenie C.H. P. odnaleźli małoletniego. Ponownie wezwali zespół pogotowia ratunkowego, który w ich asyście przewiózł go do Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W., gdzie został przyjęty na oddział. Dalej wskazano, że przesłuchany w charakterze obwinionego sierż. szt. A. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśniania, częściowo tożsame z ustalonym stanem faktycznym, bowiem w odniesieniu do zachowania małoletniego zaprzeczył, aby w trakcie interwencji był on agresywny. Podkreślił, że rozmowę ze zgłaszającym wraz ze st. sierż. P. J. prowadził na klatce schodowej, zachowując zalecenia Głównego Inspektora Sanitarnego w zakresie zachowania 1,5 dystansu. Stamtąd też obserwował małoletniego, który "pobudzony" przemieszczał się po korytarzu, jednak wchodząc do innych pomieszczeń chwilami pozostawał poza zasięgiem jego wzroku. W odniesieniu do zaniechania niezwłocznego powiadomienia dyżurnego o oddaleniu się małoletniego z miejsca interwencji wyjaśnił, że w pierwszej kolejności chciał odnaleźć chłopca i udzielić mu pomocy. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 4). Zgodnie z dyspozycją zawartą w § 36 pkt. 2 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, policjanci komórek interwencyjnych na miejscu wydarzenia powinni w szczególności m.in. uniemożliwić sprawcy kontynuowanie działań naruszających porządek prawny i w miarę możliwości zatrzymać go. Natomiast dyspozycja art. § 29 ust. 1 powyżej przywołanego zarządzenia, nakłada na policjantów pełniących służbę patrolową obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu, przy pomocy środków łączności, z dyżurnym jednostki Policji. Oceniając skarżone orzeczenie organ odwoławczy uznał, że organ orzekający dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i podjął właściwą decyzję w zakresie uniewinnienia obwinionego od zarzucanego mu czynu określonego w pkt. 3, oraz uznania winnym popełnienia czynów wskazanych w pkt. 1 i 2, bowiem opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia zawinienia. Podkreślono, ze organ orzekający w I instancji w sposób jednoznaczny wykazał, że obwiniony na miejscu interwencji nie reagował na zachowania sprawcy awantury, który naruszał porządek prawny, w konsekwencji czego oddalił się z miejsca interwencji oraz posiadając na wyposażeniu środek łączności w postaci radiostacji nie utrzymywał bieżącego kontaktu z dyżurnym. Wskazano też, że z treści zgłoszenia wynikało, że pod wskazanym adresem mogło dojść do zdarzenia polegającego na naruszeniu norm prawnych. Natomiast zachowanie małoletniego w trakcie interwencji oraz widoczne w mieszkaniu połamane meble, dobiegające z pokoju hałasy i prośby matki o niedemolowanie mieszkania potwierdziły, że do takiego zdarzenia doszło. Kwestia zaś odpowiedzialności karnej za popełnione przez małoletniego czyny karalne nie podlegała ocenie przeprowadzających interwencję policjantów, lecz w dalszej kolejności sądu rodzinnego. Na podstawie wywiadu z ojcem oraz obserwacji zachowania małoletniego policjanci uznali, że tym przypadku, właściwym rozwiązaniem będzie wezwanie na miejsce załogi pogotowia ratunkowego. Jednocześnie w oczekiwaniu na przyjazd, poza obserwowaniem wnętrza mieszkania z klatki schodowej, nie podejmowali żadnych działań uniemożliwiających małoletniemu oddalenie się przed jej przyjazdem, a także kontynuowanie negatywnych zachowań. W konsekwencji, P. B. wykorzystując nieuwagę policjantów, niezauważony opuścił mieszkanie. Wskazano także, że w przepisach regulujących odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów (jak podkreśla obwiniony) nie występuje objaśnienie znaczenia określenia - "bieżący kontakt". Natomiast według Słownika Języka Polskiego określenie "bieżący", oznacza "przypadający na daną chwilę". Mając powyższe na uwadze należało według organu przyjąć, że obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu z dyżurnym, nie odnosi się (jak wskazuje obwiniony) do częstotliwości tych kontaktów, lecz do informowania o przypadających na daną chwilę istotnych zdarzeniach, zwłaszcza takich, które wymagają natychmiastowego podejmowania kolejnych działań. Ucieczka małoletniego z miejsca interwencji przed przyjazdem załogi pogotowia ratunkowego takich działań wymagała. Zdaniem organu wina funkcjonariusza w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Stosownie do treści art. 132a cytowanej ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1) lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2). Organ I instancji rozpatrując stopień zawinienia policjanta w zakresie popełnienia zarzucanych mu czynów słusznie przyjął, że obwiniony dopuścił się go z winy nieumyślnej. To właśnie niezachowanie ostrożności i rutynowe postępowanie w trakcie interwencji, skutkowało powstaniem całego zdarzenia. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że sierż. szt. A. P. w trakcie czynności nie zastosował wzmożonych środków bezpieczeństwa, a w tym stałej obserwacji zachowania sprawcy awantury i reakcji na jego zachowania. Także podejmując w pierwszej kolejności poszukiwania za małoletnim, zlekceważył obowiązek bieżącego kontaktu z dyżurnym i nie powiadomił go o zdarzeniu, bezpośrednio po jego ujawnieniu. Podkreślono, że bezpieczne i skuteczne przeprowadzenie czynności służbowych zależy od przestrzegania elementarnych zasad postępowania przy podejmowanych interwencjach oraz konieczności każdorazowego przewidywania możliwości ucieczki lub zamachu, które w tym konkretnym przypadku zostały przez obwinionego zlekceważone. W ocenie organu postępowanie dyscyplinarne przeciwko wyżej wymienionemu zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W sprawie szczegółowo wyjaśniono okoliczności zarzucanych sierż. szt. A. P. czynów, a zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości, co do stopnia zawinienia i został oceniony przez organ orzekający w I instancji w sposób prawidłowy i zgodny z dyspozycją art. 135g ust. 1 ustawy o Policji. Zauważono także, że wymierzona kara nagany jest jedną z łagodniejszych kar dyscyplinarnych przewidzianych przez ustawodawcę w katalogu kar i zgodnie z treścią, art. 134a ustawy o Policji oznacza wytknięcie funkcjonariuszowi niewłaściwego; postępowania. Od powyższego orzeczenia A. P. wywiódł skargę do tut. Sądu zarzucając organowi naruszenie: 1. przepisów art. 132 ust. 3 pkt 4 UOP w zw. z § 36 pkt 2 Zarządzenia nr 768 - poprzez ich błędne zastosowanie, tj. błędną subsumpcję ustalonego stanu faktycznego do przywołanych przepisów, polegającą na wadliwym przyjęciu, że w świetle ustalonego stanu faktycznego naruszył dyscyplinę służbową poprzez zaniechanie uniemożliwienia sprawcy awantury domowej kontynuowania działań naruszających porządek prawny i zatrzymanie sprawcy, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż zachowanie małoletniego naruszało porządek prawny w momencie przyjazdu funkcjonariuszy na miejsce zdarzenia, co w konsekwencji nie uprawniało skarżącego do podjęcia dalej idących czynności polegających na zatrzymaniu małoletniego, zwłaszcza w momencie gdy z oświadczenia rodziców małoletniego wynikało, że stan jego zdrowia i zachowanie uległy poprawie, zatem wystarczającym było oczekiwanie funkcjonariuszy na przyjazd karetki pogotowia poza mieszkaniem małoletniego, który nie znajdował się w nim sam, lecz w obecności rodziców, 2. przepisu art. 132 ust. 3 pkt 4 UOP w zw. z § 29 ust. 1 Zarządzenia nr 768 - poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na błędnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do przywołanych przepisów poprzez przyjęcie, że utrzymywanie bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym jednostki Policji równoznaczny jest z informowaniem dyżurnego o "przypadających na daną chwilę istotnych zdarzeniach", w sytuacji, gdy wobec powzięcia przez funkcjonariuszy informacji o ucieczce małoletniego z mieszkania - koniecznym było w pierwszej kolejności podjęcie przez skarżącego czynności na miejscu i poszukiwanie małoletniego, a dopiero następczo poinformowanie dyżurnego o tym zdarzeniu, co również powinno zostać w realiach niniejszej sprawy wzięte przez organ pod uwagę i uznane za bieżący kontakt z dyżurnym, 3. przepisu art. 135n ust. 4 pkt 1UOP - poprzez jego zastosowanie i utrzymanie przez organ II instancji orzeczenia pierwszoinstancyjnego w mocy, podczas gdy orzeczenie to winno podlegać uchyleniu w zakresie objętym odwołaniem, z uwagi na to że było obarczone wadami w stopniu przesądzającym konieczność jego uchylenia. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie skarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno ono zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznając sprawę, nie wyszedł poza jej zakres przedmiotowy oznaczony w odwołaniu. Organ II instancji jest bowiem uprawniony do badania sprawy wyłącznie w części objętej odwołaniem. Z jednoznacznej treści przepisu art. 135o ustawy o Policji wynika przecież, że orzeczenie pierwszoinstancyjne staje się prawomocne m.in. wobec upływu terminu do wniesienia odwołania zaś wyższy przełożony dyscyplinarny rozpoznaje tylko zaskarżone orzeczenie (art. 135n ust.4 ustawy o Policji). Organ odwoławczy nie może więc samodzielnie precyzować zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania, gdyż to uprawnienie należy do wyłącznej kompetencji odwołującego. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organ II instancji zaskarżonym orzeczeniem objął niezaskarżoną odwołaniem (a więc prawomocną) część orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Okolicznością niesporną było to, że orzeczenie organu I instancji zawierało rozstrzygnięcia dotyczące wszystkich trzech postawionych skarżącemu zarzutów. Poza sporem pozostawała także okoliczność, iż odwołanie strony dotyczyło wyłącznie części orzeczenia pierwszoinstancyjnego tj. części obejmującej przypisania winy w popełnieniu czynów określonych w pkt. 1 i 2 zarzutów. W świetle powyższego obowiązkiem organu II instancji było prowadzenie postępowania wyłącznie w zakresie objętym odwołanie. Wydając orzeczenie w zakresie niezaskarżonej części rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego organ w sposób oczywisty naruszył zaś przepisy art. 135 n i o ustawy o Policji. Żaden przepis ustawy pragmatycznej nie przewiduje bowiem uprawnienia organu odwoławczego do badania w zwykłym trybie odwoławczym orzeczeń które stały się prawomocne. Niezależnie od powyższego uchybienia stanowiącego podstawę uchylenia skarżonego orzeczenia, w ocenie tut. Sądu organ odwoławczy w sposób niewyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko zajęte odnośnie czynu opisanego w pkt. 1 zarzutów. Przede wszystkim organ winien mieć na względzie to, iż przypisując policjantowi uchybienie polegające na nie uniemożliwieniu sprawcy kontynuowania działań naruszających porządek prawny powinien przywołać dowody świadczące o tym, że w czasie trwania interwencji osoba, której zachowanie spowodowało interwencję, podczas jej trwania kieruje ataki na ludzi, mienie publiczne lub mienie prywatne. Przy czym organ powinien pamiętać o tym, że kierowanie ataków wobec mienia prywatnego – w sytuacji gdy właściciele tego mienia mają świadomość owych ataków- może stanowić asumpt do interwencji jeśli właściciel mienia zażąda takiej interwencji. Prawo własności wiąże się przecież z uprawnieniem do dowolnego dysponowania swoją własnością (w granicach określonych w art. 5 K.c.) – w tym również z uprawnieniem do zniszczenia tej własności czy zezwoleniem osobie trzeciej na takie zniszczenie. Uzasadniając więc zasadność przypisania stronie zarzutu nr.1 organ winien przywołać dowody świadczące o tym, że w trakcie trwania interwencji, właściciele mienia będącego przedmiotem ataku, żądali ochrony tego mienia przed atakiem. Takim dowodem nie są z pewnością przywołane w opisie stanu faktycznego prośby matki sprawcy – kierowane wyłącznie do sprawcy – by zaprzestał niszczenia mieszkania. Organ nie przywołał bowiem dowodu świadczącego, że równocześnie właściciele mienia domagali się interwencji policjantów w celu uniemożliwienia niszczenia ich mienia. Niezależnie od powyższego organ oceniając zaniechanie funkcjonariusza winien odnieść się również do specyficznego całokształtu zdarzenia, a związanego ze stanem zdrowia psychicznego sprawcy i zasadnością decyzji o wezwaniu przez funkcjonariuszy pomocy medycznej. Powinien także poczynić rozważania odnośnie możliwości podejmowania interwencji w mieszkaniu, w którym przebywają osoby objęte kwarantanną związaną z zakażeniem wirusem SARS – COV2. W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, bowiem organ odwoławczy rozpoznał orzeczenie pierwszoinstancyjne również w zakresie nie objętym odwołaniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023, poz. 1634 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia wszelkich uwag poczynionych przez tut. Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.