II SA/Wa 818/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], którą to decyzją odmówił uchylenia w wyniku wznowienia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Jako podstawę odmowy organ wskazał art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i wyjaśnił, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia B. P. z zawodowej służby wojskowej. Wskazał też, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 2080/07) oddalił skargę funkcjonariusza, uznając, że zaskarżona decyzja o zwolnieniu ze służby nie narusza prawa. Organ stwierdził, że skoro zarzuty podnoszone przez B. P. w postępowaniu wznowieniowym były już rozpatrywane przez Sąd w postępowaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2080/07, to z uwagi na powagę rzeczy osądzonej – art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - nie mogły stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z dnia [...] października 2007 r. w trybie wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie, wszczęte w trybie 151 § 1 K.p.a., nie może po raz kolejny odnosić się do zarzutów z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., albowiem dotyczą one w istocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i są skierowane do rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Na koniec organ podniósł, że B. P. po raz trzeci dąży do rozpatrzenia sprawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 K.p.a., poprzez uchybienie zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. Nadto naruszenie: 2. art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., poprzez przyjęcie, że złożone do akt sprawy zawiadomienie Sądu [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] maja 1974 r., kierowane do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w C., nie stanowi nowego dowodu w sprawie i nie ma wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie, 3. błędną wykładnię przepisu art. 189 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 1970 r. w sprawie przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez przyjęcie, że podstawę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza skazanego na karę degradacji stanowi jedynie sam prawomocny wyrok sądowy, podczas gdy w takich sytuacjach winien zostać wydany rozkaz potwierdzający zwolnienie, który miałby charakter decyzji deklaratoryjnej, 4. naruszenie przepisu art. 189 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 1970 r. w sprawie przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak rzetelnego uzasadnienia decyzji uznaniowej o zwolnieniu ze służby. W motywach uzasadnienia wyjaśnił, że po raz drugi wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Wskazał, że organ nie wziął pod uwagę nowego dowodu, jakim było zawiadomienie Sądu Okręgu Wojskowego z dnia [...] maja 1974 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa toczyła się w trybie nadzwyczajnym – wznowieniowym, tj. na podstawie art. 145-151 K.p.a. Oznacza to, że nie każdy podnoszony przez skarżącego zarzut mógł być w tym szczególnym trybie poddany kontroli Sądu. Wskazać trzeba, iż przedmiotowa decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia B. P. z zawodowej służby wojskowej, była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2080/07, który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. oddalił skargę B. P.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1101/08, oddalił skargę kasacyjną B. P.od powyższego wyroku. Wskazać należy, iż w innej – niebędącej przedmiotem niniejszego postępowania – sprawie B. P. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, wskazując na fakt, iż w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał kwestionowaną decyzję. W ocenie skarżącego, tą okolicznością, uzasadniającą wznowienie postępowania, było zawiadomienie z dnia [...] maja 1974 r. Sądu [...] Okręgu Wojskowego, skierowane do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w C., o uprawomocnieniu się z dniem [...] maja 1974 r. wyroku z dnia [...] marca 1974 r., sygn. akt [...], którym st. kpr. E. Z. uznano winnym popełnienia przestępstwa z art. 128 § 1 kk (szpiegostwo) i w konsekwencji skazano go na karę 1 roku pozbawienia wolności, 1000 zł grzywny oraz degradację. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej aktualnie sprawie organ wszczął postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...], która została wydana w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. A zatem przedmiotem rozpoznawanej skargi jest ostateczna decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydana w wyniku wznowienia postępowania wcześniej wznowionego i zakończonego. Skarżący domagał się zatem wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., uprzednio wznowionego i zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Rozpoznając przedmiotową sprawę w granicach wznowienia (wznowienie nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) Sąd uznał, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowanie wznawia się, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu, brak poinformowania skarżącego o uprawnieniach wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a w szczególności o zakończeniu postępowania i o prawie do zapoznania się z aktami i zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji, nie mógł mieć - i nie miał – żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Dodać należy, iż podnoszone w niniejszej sprawie zarzuty były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2080/07, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 1101/08 oddalił skargę kasacyjną B.P.. Tym samym ponowne rozpoznanie tych samych zarzutów stało się niemożliwe z uwagi na powagę rzeczy osądzonej – art. 170 i 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ kontrolowane przez Sąd postępowanie wznowieniowe toczyło się w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., pozostałe zarzuty, nieodnoszące się do tej przesłanki, Sąd pozostawił bez oceny. Wskazać należy, iż stosownie do art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.