II SA/Wa 763/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant referent Beata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia skargi bez rozpoznania oddala skargę

W dniu [...] marca 2025 r. Wojewoda [...] wydał rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym stwierdził, działając na podstawie art. 91 ust. 1 oraz art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 1465 z późn.zm.) dalej: "u.s.g.", nieważność uchwały nr XIII/83/2025 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2025 r. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rada Gminy [...] (dalej: "Rada Gminy"), uchwałą z dnia 31 stycznia 2025 r. nr XIII/83/2025, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., art. 229 pkt 3 i art. 240 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 572) dalej k.p.a., pozostawiła bez rozpoznania skargę na byłego pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...]. Jak wynika z uzasadnienia uchwały w dniu 19 grudnia 2024 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęła skarga na działalność Pana P. L, któremu na okres od dnia [...] czerwca 2024 r. do dnia [...] grudnia 2024 r. zarządzeniem [...] z dnia [...] maja 2024 r. Wójt Gminy [...] powierzył pełnienie obowiązków Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...]. W skardze tej skarżący postawił Panu P. L., którego mylnie określił dyrektorem Centrum Kultury [...] kilka zarzutów dotyczących okresu, w którym Pan P. L. pełnił funkcję pełniącego obowiązki (p.o.) Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...]. Według art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy należy: stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Rada Gminy wskazała, że zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. :"Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności: 3) wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada gminy." Przepisy prawa nie przewidują możliwości rozpatrywania skarg przez radę gminy na byłych kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, w tym na byłych pełniących obowiązki dyrektora. Przepisy prawa nie przewidują również możliwości rozpatrywania skarg na byłych kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, w tym na byłych pełniących obowiązki dyrektora przez inne organy. W związku z powyższym, w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa, brak jest podstaw do rozpoznania przez radę gminy przedmiotowej skargi. Tego faktu nie zmienia okoliczność, iż Pan P. L. od dnia [...] czerwca 2024 r. pełni obowiązki Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...], bowiem funkcja pełniącego obowiązki (p.o.) Dyrektora i funkcja Dyrektora to dwie różne funkcje. O tym, że są to dwie różne funkcje świadczą też przepisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 87), która w odrębnych artykułach normuje te kwestie. Powołania Dyrektora instytucji Kultury dotyczy bowiem art. 15 ust. 1 tej ustawy, powierzenia zaś pełnienia obowiązków Dyrektora dotyczy art. 16a w/w ustawy. Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda", "Organ"), w dniu [...] lutego 2025 r. wystosował do Rady Gminy [...] zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XIII/83/2025 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2025 r. w sprawie pozostawienia bez rozpoznania skargi na byłego pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wskazał, że przywołana uchwała istotnie narusza § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. z 2002 r. nr 5 poz. 46 - dalej: Rozporządzenie) oraz art. 237 k.p.a. W ocenie Wojewody [...], Rada .Gminy [...], podejmując ww. uchwałę, postąpiła w sposób sprzeczny z prawem. Według art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Zdaniem Wojewody [...] Rada Gminy [...] , zgodnie z przepisami szczególnymi tj. k.p.a. oraz Rozporządzeniem jest organem właściwym w rozpoznaniu przedmiotowej skargi. Przedmiotem skargi może być bowiem zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2024 poz. 272 dalej: "K.p.a."). Zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, rada gminy jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W myśl art. 237 § 1 k.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. Wojewoda [...] wskazał, że jak wynika z uzasadnienia do uchwały nr jp XIII/83/2025, skarga skierowana do Rady Gminy [...] , zawiera zarzuty dotyczące działalności p.o. dyrektora Centrum Kultury [...], a zatem podmiotu, na działalność którego skargi rozpatruje właściwa rada gminy. W związku z powyższym, zarzuty te wymagały ze strony rady gminy zbadania i , wyjaśnienia z punktu widzenia normy art. 229 pkt 3 k.p.a. W ocenie Wojewody [...] ww. skarga zawiera bowiem zarzuty nienależytego wykonania zadań przez podmiot, na którego działalność skargi rozpatruje właściwa rada gminy. Należy ponadto zauważyć, że przyjęcie przez Radę Gminy stanowiska o braku podstaw do formułowania skargi wobec osoby niesprawującej już funkcji pełniącego obowiązki dyrektora instytucji kultury, także nie znajduje uzasadnienia prawnego. Żadne bowiem unormowania prawne, dotyczące postępowania skargowego, nie wprowadzają w tym zakresie ograniczeń. Zdaniem organu nadzoru, bez znaczenia dla oceny legalności uchwały Nr XIII/83/2025 pozostaje również podniesiona w uzasadnieniu do uchwały okoliczność, iż ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87) rozróżnia funkcje: dyrektora instytucji kultury (art. 15 ust. 1 ww. ustawy) i osoby pełniącej obowiązki dyrektora instytucji kultury (art. 16a ww. ustawy), bowiem obie te funkcje i związana z nimi działalność kierownicza, mogą być przedmiotem postępowania skargowego. Wojewoda zauważa, że skarga powinna zostać rozpoznana przez Radę Gminy [...] w ramach przewidzianego w dziale VIII k.p.a. postępowania w sprawie skarg i wniosków. Biorąc pod uwagę powyższe, Rada Gminy [...] , podejmując uchwałę Nr XIII/83/2025 z dnia 31 stycznia 2025 r. w sprawie pozostawienia bez rozpoznania skargi na byłego pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...] istotnie naruszyła art. 237 K.p.a. oraz § 8 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia. Powyższe spowodowało konieczność stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności przedmiotowej uchwały w całości. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Organ nie przesądził o zasadności, czy też bezzasadności skargi, gdyż nie był uprawniony do jej merytorycznego badania. Należy zauważyć, iż Wojewoda ma prawo skarżyć uchwałę w sprawie pozostawienia skargi bez rozpoznania. Ponadto, w odniesieniu do spraw rozpatrywanych w trybie skargowym, wskazać należy, że wniesienie przez wojewodę skargi do sądu traktuje się jako wykonywanie uprawnień nadzorczych, a nie kontrolę indywidualną. Możliwość zaskarżania uchwał przez organ nadzoru ma na celu kontrolę legalności bez względu na ich treść i przedmiot. Odmienna interpretacja art. 93 u.s.g. prowadziłaby do sytuacji, w których znaczna część zarządzeń, czy też uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego pozostawałaby poza jakąkolwiek kontrolą sądową, co byłoby sprzeczne z zasadą praworządności (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 września 2018 r. - sygn. akt II SA/Go 508/18, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi: Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwa: Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1358/22). W dniu 8 maja 2025r. Gmina [...] (dalej: "Skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z [...] marca 2025 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: art. 98 ust 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegające na naruszeniu interesu prawnego gminy, poprzez stwierdzenie nieważności wskazanej w skardze uchwały mimo iż jest ona zgodna z przepisami prawa w wyniku czego gmina jest uprawniona do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego; art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że w/w uchwała Rady Gminy [...] jest sprzeczna z prawem; art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że ten przepis prawa dotyczy również skarg na byłych pełniących obowiązki kierowników gminnych jednostek organizacyjnych; art. 237 Kodeksu postępowania administracyjnego i paragrafu 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz.U. z 2002 r. nr. 5 poz. 46) poprzez przyjęcie, że Rada Gminy [...] winna wskazaną skargę rozpoznać merytorycznie; art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez przyjęcie iż dotyczy on również skarg na byłych pełniących obowiązki kierowników gminnych jednostek organizacyjnych i pominięcie, iż artykuł ten stanowi odesłanie do ustawy w tym przypadku do Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu nadzorczego oraz obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania w sprawie, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Wojewody [...] , iż przyjęcie przez Radę Gminy stanowiska o braku podstaw do formułowania skargi wobec osoby nie sprawującej już funkcji pełniącego obowiązki dyrektora kultury, także nie znajduje uzasadnienia prawnego. Artykuł 229 punkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi bowiem, iż rada gminy jest właściwa do rozpatrywania skarg na kierowników jednostek organizacyjnych, a nie na byłych kierowników tych jednostek. Gdyby ustawodawca chciał wyposażyć radę gminy w kompetencje do rozpatrywania skarg również na byłych kierowników jednostek organizacyjnych, wyraźnie by to wskazał w wyżej wskazanym artykule kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec braku takiego zapisu we wskazanym kodeksie brak jest podstaw do domniemania kompetencji rady gminy w tym zakresie. Odmienne stanowisko w przedmiotowej sprawie prowadziłoby do zbyt daleko idących wniosków nie mających oparcia ustawowego, iż możliwe jest wnoszenie skarg na wszystkich byłych p.o. dyrektora, byłych dyrektorów, byłych wójtów itd. Prowadziłoby to do absurdalnych sytuacji gdy osoba która nawet od 30 lat nie pełni danej funkcji publicznej mogłaby nagle dowiedzieć się, iż została wniesiona na nią skarga do rady gminy. Takie podejście prowadziłoby też do tego, że wiele rad gmin stałoby się całkowicie niewydolnych albowiem liczba osób wobec których możliwe byłoby wnoszenie skarg i co za tym idzie liczba tych skarg prowadziłaby do braku możliwości ich rozpatrywania w rozsądnym terminie, a także uniemożliwiałaby Radzie Gminy zajmowanie się bieżącymi sprawami gminy. Z tego też względu rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody jest niczym nieuzasadnione A interpretacja przepisów prawa w tym zakresie przez wojewodę [...] narusza zarówno reguły wykładni literalnej, systemowej jak i funkcjonalnej stosowanych podczas analizy przepisów prawa. Zdaniem Skarżącego istotne znaczenie dla oceny legalności uchwały Nr XIII/83/2025 ma również podniesiona w uzasadnieniu do uchwały okoliczność, iż ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej rozróżnia funkcje dyrektora instytucji kultury (art. 15 ust. 1 ww. ustawy) i osoby pełniącej obowiązki dyrektora instytucji kultury (art. 16a ww. ustawy), bowiem oznacza to, że w omawianym przypadku nie występuje ciągłość pełnionej funkcji w znaczeniu prawnym, gdyż praca na stanowisku p.o. dyrektora zakończyła się w dniu [...].12.2024r. Natomiast rozpoczęta w czerwcu 2025 r. praca na stanowisku dyrektora stanowi nowy stosunek prawny, a nie przedłużenie dotychczasowego stosunku prawnego. Oznacza to, iż podejmując uchwałę w dniu 31 stycznia 2025 r. Rada Gminy [...] podejmowała decyzję w sprawie pozostawienia bez rozpoznania skargi na byłego p.o. dyrektora, a nie na aktualnie pełniącego funkcję p.o. dyrektora. Zatem uchwała Rady Gminy [...] Nr XIII/83/2025 pozostaje w zgodzie z konstytucyjnym prawem składania skarg określonym w art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz zasadą powszechności skarg wynikającą z unormowań Działu VIII K.p.a., wskazany bowiem artykuł Konstytucji RP w zakresie szczegółów odsyła do ustawy, a zawarty w rozdziale VIII k.p.a. art. 229 pkt 3 odnosi się do kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, a nie byłych kierowników. Skarżący podkreśla, że myli się zatem organ nadzoru twierdząc, że ww. skarga powinna być rozpoznana przez Radę Gminy [...] w ramach przewidzianego w dziale VIII K.p.a postępowania w sprawie skargi wniosków. Fakt bowiem zaprzestania pełnienia funkcji p.o. dyrektora stanowi przesłankę uzasadniającą nierozpoznanie skargi. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków do którego odwołuje się organ nadzoru i zawarte w nim sytuacje nadzwyczajne dotyczą osób na które w myśl art. 229 pkt 3 k.p.a. można wnosić skargi, a nie wszystkich innych osób w tym byłych p.o. dyrektora. Wobec powyższego Rada Gminy [...] podejmując uchwałę Nr XI11/83/2025 z dnia 31 stycznia 2025 r. w sprawie pozostawienia bez rozpoznania skargi na byłego pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...] nie naruszyła art. 237 K.p.a. oraz § 8 ust. 1 i ust. 2 w/w Rozporządzenia. Brak zatem było podstaw do stwierdzenia przez organ nieważności przedmiotowej uchwały w całości. Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] jest zatem niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W razie zaś jej nieuwzględnienia sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Powołany przepis art. 148 p.p.s.a. nie wymienia żadnej przesłanki uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu nadzoru. Również z przepisów ustawy o samorządzie gminnym nie wynikają przesłanki uchylenia takiego aktu. Przyjąć więc należy, że do uchylenia aktu nadzoru może dojść w każdym przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia tym aktem prawa, zarówno materialnego jak i procesowego. W szczególności zaś naruszenie prawa przez organ nadzoru może polegać na wadliwej ocenie legalności aktu organu jednostki samorządu terytorialnego zakwestionowanego rozstrzygnięciem nadzorczym. A zatem rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze w pierwszej kolejności należy zbadać zgodność z prawem zakwestionowanej uchwały jednostki samorządu terytorialnego, a następnie zbadać pod kątem legalności rozstrzygnięcie organu nadzoru dotyczące tej uchwały. W związku z tym wskazać należy, że przesłanki nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego określa art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie zaś z ust. 4 powołanego art. 91 w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy powyższe wyróżniają zatem dwie kategorie naruszeń prawa przez uchwały lub zarządzenia organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Również w judykaturze, odnośnie podstaw do stwierdzenia nieważności aktów organu gminy przyjmuje się, że już z samego brzmienia art. 91 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak: w Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). To stanowisko jest powszechnie utrwalone w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 11.02 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OSS 1998/3/79, jak i szereg wyroków późniejszych, m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 648/13, LEX nr 139872). Trzeba w tymi miejscu również zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA pojęcie istotnego naruszenia prawa nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 18 września 1990 r., sygn. akt SA/Wr 849/90, ONSA 1990, Nr 4, poz. 2; wyrok NSA z 26 marca 1991 r. sygn. akt SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991, nr 26 s. 14 czy wyrok NSA z 16.11. 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 157/99, nie publ.). Z powyższych uwag wynika, iż stwierdzenie nieważności uchwały może więc nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika to wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., w sprawie IV SA/Wa 2296/06, oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 listopada 2007 r., w sprawie IV SA/GI 928/07, http://orzezcenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy j przypomnieć należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. "Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym * niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia." Zaskarżona Uchwała została doręczona Wojewodzie [...], jako organowi nadzoru nad działalnością gminną, w dniu [...] lutego 2025 r. Zgodnie z art. 91 ust.1 u.s.g Wojewoda [...] miał 30 dni na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego, które wydano w dniu [...] marca 2025 r., tak więc termin 30 dniowy został u przez Wojewodę dochowany. Analiza skargi złożonej w dniu [...] grudnia 2024 r. do Rady Gminy [...], w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że skarga ta winna podlegać rozpoznaniu w trybie postępowania przewidzianego w dziale VIII k.p.a. postępowania w sprawie skarg i wniosków. Podobne stanowisko w tej kwestii zaprezentował Wojewoda w rozstrzygnięciu nadzorczym, które zostało zaskarżone do tutejszego Sądu. Skarga skierowana do Rady Gminy [...], zawiera zarzuty dotyczące działalności p.o. dyrektora Centrum Kultury [...] , a zatem podmiotu, na działalność którego skargi rozpatruje właściwa rada gminy. Zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. rada gminy jest organem właściwym do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W ocenie Sądu, która to ocena jest zbieżna z oceną Wojewody [...] ww. skarga zawierała bowiem zarzuty nienależytego wykonania zadań przez podmiot, na którego działalność skargi rozpatruje właściwa rada gminy. W ocenie Sądu nie ma również znaczenia fakt, że zarzuty skargi dotyczą działalności p.o. dyrektora Centrum Kultury [...] a nie dyrektora. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 11 października 2023 r. dopuszczalne jest rozpoznanie skargi dotyczącej działalności osoby pełniącej obowiązki Dyrektora gminnej jednostki organizacyjnej (art. 229 pkt 3 k.p.a.). Nie ma więc znaczenia, że Pan P. L. pełnił obowiązki Dyrektora gminnej jednostki organizacyjnej. Zgodnie natomiast z treścią art. 237 § 1 k.p.a. Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. Sąd podziela równie stanowisko Wojewody, że żadne unormowania prawne dotyczące postępowania skargowego nie wprowadzają ograniczeń powodujących niemożność rozpoznania skargi w sytuacji, gdy osoba, której skarga dotyczy przestała pełnić obowiązki Dyrektora. Na zakończenie należy przywołać § 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków wskazuje w jakiej sytuacji organ pozostawia skargi i wnioski bez rozpoznania, następuje to w sytuacji gdy skargi i wnioski nie zawierają imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresu wnoszącego. Mając powyższe na uwadze należy przyznać rację Wojewodzie [...], że Rada Gminy [...], podejmując uchwałę Nr XIII/83/2025 z dnia 31 stycznia 2025 roku w sprawie pozostawienia bez rozpoznania skargi na byłego pełniącego obowiązki Dyrektora Centrum Kultury [...] w [...] istotnie naruszyła art. 237 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia. Powyższe spowodowało konieczność stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności przedmiotowej uchwały w całości. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd skargą oddalił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.