II SA/Wa 750/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendant Główny Policji z dnia [...] lutego 2020 nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] o odmowie wydania M. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. Jak wynika z ustaleń organu, w dniu [...] września 2019 r. M. S. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej przeznaczonej do celów ochrony osobistej. Przedmiotowy wniosek strona doprecyzowała podaniem z dnia [...] września 2019 r. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego przedłożono negatywną opinię z miejsca zamieszkania strony, wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] września 2019 r., z której wynika, że opiniowany w miejscu zamieszkania posiada opinię negatywną, przebywał w SP ZOZ C. w roku 2013 z powodu załamania nerwowego, leczył się w poradni zdrowia [...], w wyniku czego po roku czasu sam zaprzestał leczenia, ponadto w opinii wskazano, że opiniowany może stwarzać zagrożenie z uwagi na to, że leczył się [...][...] i stroni od ludzi. W sprawie tej Komendant Wojewódzki Policji w B. zakwestionował przedłożone przez wnioskodawcę orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. i psychologiczne nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią. Po ponownych badaniach, ostatecznym orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzono, że M. S. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] października 2019 r. stwierdzono, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Komendant Główny Policji, uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym, zgodnie z art. 15h pkt 7 ww. ustawy, są ostateczne, co oznacza, że przepisy prawa nie przewidują możliwości ich wzruszenia. Eliminują one treść orzeczeń pierwszoinstancyjnych, a treść orzeczeń drugoinstancyjnych wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nich stwierdzeń, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty - w takich przypadkach ustawodawca nałożył na nie obowiązek odmowy wydania pozwolenia. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego albo uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości wydania pozwolenia na broń osobie, która uzyskała negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, kwestionujące jej zdolność do dysponowania bronią, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Organ podniósł, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym - art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji – są ostateczne, mają więc moc wiążącą w postępowaniu administracyjnym o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń, a organy Policji nie mają możliwości ich weryfikacji, np. poprzez przeprowadzenie kolejnych badań lub dowodu z opinii biegłego. Są one niepodważalne. Komendant Główny Policji podkreślił, iż kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji, nie może więc być żadnej wątpliwości, że osoba, której takie prawo przyznano, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Jedną z tych gwarancji jest wprowadzony przez ustawodawcę wymóg posiadania zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, potwierdzony stosownymi orzeczeniami. M. S. wymogu tego nie spełnia, ponieważ uzyskał w trybie odwoławczym, w dniach [...] i [...] października 2019 r. orzeczenia: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...], negujące możliwość posiadania przez niego broni i w tej sytuacji prawidłowo odmówiono mu, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, wydania pozwolenia na broń. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a zatem wiąże organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego przesłanki zostały spełnione. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji – dla ochrony interesu społecznego - innej możliwości, niż odmowa wydania pozwolenia na broń. Bez względu na to, czy wskazane przez stronę okoliczności ubiegania się o dany rodzaj pozwolenia na broń są zasadne, czy też nie. Argumenty strony podniesione w odwołaniu nie mogą zatem wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy. Komendant Główny Policji wskazał, że wyeliminował błąd organu I instancji, polegający na wskazaniu w podstawie prawnej decyzji art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, ponieważ prawidłową podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 tej ustawy. Jak słusznie bowiem wskazał M. S., przedstawił on orzeczenia lekarskie i psychologiczne wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń. Okoliczność, iż orzeczenia te utraciły swoją ważność, z powodu wniesienia od nich odwołania przez organ I instancji, nie oznacza, iż w tym przypadku została spełniona przesłanka wskazana w art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Strona bowiem stawiła się na badania odwoławcze i w ich wyniku otrzymała orzeczenia, negujące możliwość dysponowania przez nią bronią. Nie można zatem uznać, iż nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Wydanie przez organ decyzji bez zamieszczenia w niej podstawy prawnej, która faktycznie istnieje, a jedynie w wyniku uchybienia organu nie została zamieszczona lub powołanie w podstawie prawnej decyzji tylko części przepisów bądź błędne ich wskazanie nie stanowi przesłanki do uchylenia takiego rozstrzygnięcia – vide: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104 - 269, wyd. Lex a Wolters Kluwer business, LEX 2010, wyd. III - stan prawny; 01.08.2010 r. (w:) Grzegorz Łaszczyca, Czesław Martysz, Andrzej Matan, s. 59-60, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 1997 r., 1 SA/Kr 970/96, LEX nr 29336. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2020 r. M. S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) sprzeczność ustaleń faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że zaszły przesłanki do utrzymania w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. orzekającej o odmowie wydania mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony w sytuacji, gdy posiada pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez lekarza i psychologa Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SPZOZ; 2. naruszenie art. 15 ust. 1 pkt. 2 – 4 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przypadkiem określonym w tym przepisie, w sytuacji gdy Komendant Wojewódzki Policji w B. dysponował w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozytywnymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym wydanym przez lekarza i psychologa Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SPZOZ w B. Skarżący podniósł, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na broń przedłożył wymagane prawem dokumenty. Uzyskał pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez lekarza i psychologa Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SPZOZ w B. Badający go specjaliści nie wskazali go, jako osoby określonej w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ww. ustawy. Stwierdził, iż przedłożone przez niego orzeczenia powinny leżeć u podstaw rozstrzygnięcia wydanego przez Komendanta Głównego Policji, gdyż są one pełne, logiczne i jasne. Orzeczenia te eliminują wszelkie wątpliwości dotyczące możliwości dysponowania przez niego bronią. Dysponowanie przez niego bronią nie stwarza niebezpieczeństwa dla porządku publicznego, ani nie stwarza potencjalnego zagrożenia względem osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Dodatkowo podniósł, że ostateczne negatywne orzeczenia: psychologiczne nr [...] z dnia [...] października 2019 r. oraz lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2019 r. jednoznacznie stwierdzają, że M. S. nie może dysponować bronią. Wobec tego, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Wolą ustawodawcy jest bowiem, by bronią palną nie mogły dysponować osoby, które nie posiadają do tego zdolności, w myśl przepisów ww. ustawy, a takie rozstrzygnięcie jest obligatoryjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 284 z późn. zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878), lub wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego oraz uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez upoważnionego lekarza i psychologa, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Oznacza to, że każda osoba chcąca posiadać i dysponować bronią musi udowodnić brak przeciwwskazań do dysponowania nią, co potwierdzają orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego rozstrzygnięcia sprawy. Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2019 r., poz. 1562), które weszło w życie 21 sierpnia 2019 r., a wcześniej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210). W myśl art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15h ust. 3 tej ustawy, odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, okoliczności sprawy dostatecznie uzasadniały podejrzenie, iż M. S. może należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy i w tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w B. mógł zażądać ponownej oceny jego stanu zdrowia, w celu jednoznacznego określenia zdolności do dysponowania bronią, poprzez złożenie odwołania od przedłożonych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. Orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzono, że M. S. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] października 2019 r. stwierdzono, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. W wyniku złożonych odwołań, ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] października 2019 r. i ostatecznym orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] października 2019 r. nr [...], wydanych przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich i psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń, stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie może dysponować bronią. Organy Policji, wydając decyzję zarówno w I, jak i w II instancji, wskazywały na wiążącą moc powyższych negatywnych orzeczeń i tym samym brak możliwości weryfikowania ich w ramach prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne, a więc niepodważalne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nim związane. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół (art. 15j ust. 1 ustawy). Odpowiednio upoważniony lekarz lub psycholog, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownik tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole (art. 15j ust. 6 ustawy). Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio upoważnionemu lekarzowi lub psychologowi, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania (art. 15j ust. 7 ustawy). Z kolei w przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, prowadzącego rejestr, o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza lub psychologa, których czynności były przedmiotem kontroli (art. 15j ust. 8 ustawy). Tak więc, skarżący mając wątpliwości co do postępowania lekarza czy psychologa, po wydaniu orzeczenia, mógł sam skorzystać z możliwości weryfikacji, w trybie kontroli wojewody, niekorzystnego dla niego orzeczenia, co jak wynika ze skargi i odpowiedzi organu na skargę, do momentu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie miało miejsca. W ocenie Sądu, organy Policji nie miały uprawnień, ani tym bardziej narzędzi, do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami lekarskimi, wydanymi w różnych instancjach. W obowiązującym porządku prawnym w Polsce nie istnieje powszechna dostępność posiadania broni, a wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, zależy od spełnienia, m.in. określonych w ustawie o broni i amunicji, rygorów. W przeciwnym bowiem przypadku właściwe w sprawach pozwoleń na broń organy mają nie tylko prawo, ale obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że w przypadku M. S. została spełniona przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W oparciu zatem o ostateczne orzeczenia lekarskie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] października 2019 r. nr [...], organy Policji były zobowiązane do wydania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza - w znaczeniu prawnym - o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704). W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów postępowania, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji, mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 stycznia 2021 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).