II SA/Wa 733/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2023 r. sprawy ze skargi D. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby uchyla zaskarżone orzeczenie

-UZASADNIENIE Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [....] stycznia 2023 r., nr [....] , Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w G. (dalej także: "CKL" albo "organ odwoławczy") – działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398, dalej, jako: ustawa), po rozpoznaniu odwołania D. K. (dalej także: "skarżący" albo "strona skarżąca") od orzeczenia P. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. (dalej także: "RKL" albo "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...] , w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby – utrzymała w mocy orzeczenie RKL. Zaskarżone orzeczenie CKL z [....] stycznia 2023 r. zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Skarżący został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w T. na badanie do RKL, w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Po przeprowadzonym badaniu RKL ustaliła rozpoznanie: 1) Zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę (§ 86 pkt 2 "B"); 2) Zespół bólowy korzeniowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy na podłożu dyskopatii i wczesnych zmian zwyrodnieniowych (§ 81 pkt 2 "B"). W konsekwencji powyższych ustaleń RKL stwierdziła w punkcie 12, iż skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem – kategoria "B", zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Ponadto RKL wskazała, że na podstawie wywiadu, badania własnego i dokumentacji medycznej, w tym konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej ustaliła, iż stwierdzone u skarżącego schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa. Funkcjonariusz jest zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Skarżący odwołał się od decyzji RKL do CKL. W piśmie polemizował z orzeczeniem RKL i to uzasadnił. Wskazał, że 4 maja 2021 roku w Specjalistycznym Ośrodku Pomocy Psychologicznej, Psychoterapii i Seksuologii - Centrum Myśli i Emocji w T. rozpoczął psychoterapię, którą zakończył [....] czerwca 2022 roku. Zdaniem skarżącego okazała się ona nieskuteczna. Na potwierdzenie swojego stanowiska strona skarżąca do odwołania załączyła dokumentację medyczną z terapii psychologicznej oraz dokumentację medyczną z wizyt u lekarza psychiatrii. W związku z powyższym CKL pismem z [....] lipca 2022 r., zawiadomiła skarżącego, że wyznaczono mu badanie na dzień [....] września 2022 r. Skarżący w trakcie badania opisał dolegliwości, przebieg diagnostyki i leczenia. Wynik przedmiotowego badania zawarto w protokole z badania. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [....] stycznia 2023 r. CKL – działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy –utrzymała w mocy orzeczenie RKL. W uzasadnieniu orzeczenia CKL wskazała, że przeprowadziła analizę zebranej w toku procedowania dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej. W ocenie organu odwoławczego skarżący ze względu na zgłaszane dolegliwości wymagał dalszej opieki lekarskiej. CKL podkreśliła, że zastosowana psychoterapia, zdaniem prowadzącego psychologa, nie spowodowała istotnych zmian w redukcji objawów skarżącego. Psychoterapia była prowadzona w nurcie poznawczo-behawioralnym. Skarżący podjął leczenie u psychiatry[....] października 2021 r. Stosunkowo krótki czas terapii psychiatrycznej nie pozwala na jednoznaczne ustalenie rokowania. Organ odwoławczy wskazał, że schorzenie dotyczące kręgosłupa strony skarżącej nie powodowało inwalidztwa orzekanego. Uznano kwalifikację orzeczniczą RKL za zasadną. Przyznano skarżącemu kategorię "B". Uznano, że jest zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. W piśmie z dnia [....] marca 2023 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CKL z [....] stycznia 2023 r. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) § 86 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (dalej także: "r.MSWiA"), wydanego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2) § 86 pkt 3 r.MSWiA – poprzez jego niezastosowanie, 3) art. 107 § 3 K.p.a. (w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych) – poprzez jego niezastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania. Ponadto skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że RKL stwierdziła u niego zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę, wskazując na zastosowanie w tym wypadku przepisu § 86 pkt 2 r.MSWiA, na podstawie którego przyznano skarżącemu kategorię "B" zdolności do służby z ograniczeniem - zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. Ponadto RKL stwierdziła występowanie u skarżącego zespołu bólowego korzeniowego szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego na podłożu dyskopatii i wczesnych zmian zwyrodnieniowych (§ 81 pkt 2 r.MSWiA). W postępowaniu odwoławczym CKL wezwała skarżącego na wykonanie badania w dniu [....] września 2022 r. w siedzibie CKL, jednak zdaniem skarżącego komisja badania dodatkowego nie przeprowadziła, ani też nie przyjęła dodatkowych dokumentów przygotowanych przez skarżącego, przyjmując jedynie dokument świadczący o kontynuacji psychoterapii rozpoczętej w maju 2021 r. Zdaniem skarżącego o ile orzeczenie organu I instancji w ogóle nie daje podstawy zorientowania się co do podstaw przyjętej kwalifikacji prawnej, o tyle już zaskarżone orzeczenie wyjaśnia, jakie fakty ustalono i przyjęto dla rozstrzygnięcia. Orzeczenie to nie tłumaczy jednak w ogóle, dlaczego przyjęto, że zastosowanie w sprawie znajduje § 86 pkt 2 r.MSWiA gdy tymczasem zastosowanie winien znaleźć § 86 pkt 3 r.MSWiA. W związku z powyższym zaskarżone orzeczenie nie odpowiadało wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący podkreślił, że [....] maja 2021 roku w Specjalistycznym Ośrodku Pomocy Psychologicznej, Psychoterapii i Seksuologii - Centrum Myśli i Emocji w T. rozpoczął psychoterapię, której ostatnią sesję, przed badaniem przeprowadzanym przez RKL, odbył w dniu [....] czerwca 2022 r. Niezależnie od prowadzonej psychoterapii, lecz mając na względzie jej efekty, od października 2021 r. włączono mu także leczenie psychiatryczne, w tym leczenie farmakologiczne. Psychoterapia okazała się nieskuteczna. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami CKL, w szczególności zawartymi w zdaniu: "Stosunkowo krótki czas terapii psychiatrycznej nie pozwala na jednoznaczne ustalenie rokowania", jako mającym jakiekolwiek znaczenie w rozstrzygnięciu. Podniósł, że § 86 r.MSWiA odwołuje się do efektów psychoterapii, a nie leczenia psychiatrycznego. Wskazał, że zgodnie z r.MSWiA – utrwalenie zaburzeń nerwicowych znacznie upośledzających zdolności adaptacyjne (§ 86 pkt 3) stwierdza się w orzeczeniu po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego ewentualnie farmakoterapią, a farmakoterapia pełni jedynie funkcję wspomagającą. Zdaniem skarżącego CKL przeprowadzając z nim wywiad po upływie 12 miesięcy nieskutecznego leczenia oraz stwierdzeniu faktu włączenia farmakoterapii – bezpodstawnie przyjęła do rozstrzygnięcia niewłaściwą podstawę prawną kwalifikacji w kategorii "B" zdolności do służby (§ 86 pkt 2 r.MSWiA) zamiast w kategorii "C" (§ 86 pkt 3 r.MSWiA). Podstawowym źródłem ustaleń o stanie zdrowia skarżącego i przebiegu terapii była dokumentacja leczenia z ośrodka prowadzącego psychoterapię. Psychoterapia została całkowicie pominięta przy wydawaniu orzeczenia przez RKL, a jednorazowe badanie psychologiczne, a następnie wydana z tego badania opinia [....] stycznia 2023 r. nie może, [....] stycznia 2023 r., zastępować wyników ponad rocznej psychoterapii. Ponadto wskazał, że CKL skupiła się na niemożności określenia rokowań terapii psychiatrycznej, podczas gdy taka terapia nie jest w ogóle przesłanką orzekania kategorii zdolności do służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ww. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie CKL z dnia [....] stycznia 2023 r., nr [....] – narusza obowiązujące przepisy prawa. Zaskarżone orzeczenie CKL i orzeczenie Komisji I instancji zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia [....] listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; (3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: (1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; (2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; (3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; (4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; (5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy). Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3). Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy). W przypadku orzeczenia niezdolności do służby rejonowa komisja lekarska orzeka również o grupie inwalidzkiej (art. 35 tej ustawy), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, albowiem RKL stwierdziła, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem (kat. B). Zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i 5 ustawy). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej dwuosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu. Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Zgodnie z art. 47 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby określa załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Według art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy K.p.a. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie przepisy powołanej ustawy i aktów wykonawczych jako lex specialis regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w K.p.a., jednak w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie w pełnym zakresie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 495/19). Podkreślić trzeba, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i aktach wykonawczych, w tym ww. rozporządzenia. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 5019/21). Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W tej sprawie Sąd uznał - oceniając zaskarżone orzeczenie według powyższych kryteriów - że zaskarżone orzeczenie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zostało sporządzone w sposób, który uniemożliwia poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli sądowej. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia CKL wskazała, że zastosowana psychoterapia, zdaniem prowadzącego psychologa, nie spowodowała istotnych zmian w redukcji objawów skarżącego. Psychoterapia była prowadzona w nurcie poznawczo-behawioralnym. Skarżący podjął leczenie u psychiatry [....] października 2021 r., a stosunkowo krótki czas terapii psychiatrycznej nie pozwala na jednoznaczne ustalenie rokowania. Przyznano skarżącemu kategorię "B" powołując się na § 86 pkt 2 r.MSWiA (zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku). Tymczasem z powołanego przepisu wynika, że dla funkcjonariusza policji kategoria "B" może być orzeczona w przypadku "zaburzeń nerwicowych upośledzających lub znacznie upośledzających zdolności adaptacyjne rokujące poprawę". Stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że stosunkowo krótki czas terapii psychiatrycznej nie pozwala na jednoznaczne ustalenie rokowania, a następnie zakwalifikowanie stwierdzonego schorzenia pod ww. przepis r.MSWiA, który wyraźnie i jednoznacznie wskazuje na zaburzenia "rokujące poprawę", jest zupełnie niezrozumiałe. Sąd uznał, że CKL nie wyjaśniła jednoznacznie, dlaczego – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – zasadne jest uznanie, iż skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem – kategoria "B", zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Organ odwoławczy, wydając orzeczenie lekarskie z dnia [....] stycznia 2023 r. w przedmiocie uznania skarżącego za zdolnego do służby z ograniczeniem – kategoria "B", zdolny do służby na zajmowanym stanowisku, bez jednoznacznego uzasadnienia przyjętej kwalifikacji prawnej do stwierdzonego schorzenia - dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 K.p.a. i art. 7 in principio K.p.a. w związku z art. 4 ustawy oraz art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie bowiem z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 K.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Należy podkreślić, że Sąd nie dysponując wiadomościami specjalnymi ani też nie mając możliwości przeprowadzenia dowodów w tym zakresie (art. 106 § 3 P.p.s.a.), przy lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, nie jest w stanie ocenić, czy organ prawidłowo stwierdził u skarżącego schorzenie powodujące konieczność przyznania mu kategorii "B". Nie ulega wątpliwości, że orzeczenie komisji lekarskiej szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, precyzyjny i niepowodujący zarazem żadnych wątpliwości co do jego zakresu i - co bardzo ważne - jeśli strona skarżąca podważała w toku postępowania zasadność ustaleń co do przyjętej kwalifikacji schorzenia (tak jak w tej sprawie; skarżący wskazywał, że prawidłowa kwalifikacja rozpoznanego schorzenia to § 86 pkt 3 r.MSWiA – kat. "C" – niezdolny do służby), winno bezwzględnie zawierać szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego CKL rozpoznając u skarżącego dane schorzenie, uznała, że zachodziła podstawa do kwalifikacji tego rozpoznania w sposób określony w orzeczeniu. Orzeczenie komisji lekarskiej winno być więc uzasadnione tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, w sposób niepełny odnosi się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, podczas, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak z kolei stanowi art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia, realizuje zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 K.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów. Decyzje dotyczą bowiem często osób, nieposiadających wiedzy medycznej czy dużego doświadczenia zawodowego. Stąd winny być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego prawidłowości osobę, której dotyczy. Dodatkowo uzasadnienie także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez Sąd. Z opisanych wyżej względów uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wymogów tych nie spełnia. Powyższe okoliczności wskazują, że w sprawie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634). Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby w Policji.