II SA/Wa 716/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewy Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę.

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (zwany dalej: "KWP") decyzją z [...[ października 2019r. nr [...] cofnął J. Z. (zwany dalej "Skarżącym") pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W podstawie prawnej powołał się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019r., poz. 284, ze zm., zwana dalej "u.b.a.") i art. 104, art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") KWP w uzasadnieniu decyzji wskazał, że [...] września 2018r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu ww. pozwolenia w związku z uzyskaniem informacji z Komendy Miejskiej Policji w [...], że wobec Skarżącego wdrożono procedurę "Niebieskiej Karty", zakończoną [...] grudnia 2018r., a prawomocnym postanowieniem z [...] sierpnia 2018r. odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie psychicznego i fizycznego znęcania się Skarżącego nad partnerką. W postępowaniu uzyskano materiały z tej procedury, z których wynika m.in., że Skarżący [...] sierpnia 2018r., będąc pod wpływem alkoholu awanturował się z partnerką - konkubiną, stosował przemoc fizyczną i psychiczną i groził jej pozbawieniem życia. Skarżącego doprowadzono do Izby Wytrzeźwień w [...]. Z materiałów wynikało też, że Skarżący poddał się zabiegowi wszycia esperalu, z uwagi na nadużywanie i w celu powstrzymania się od spożywania alkoholu. KWP w związku z tym zobowiązał Skarżącego, na mocy art. 15 ust. 5 u.b.a., do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń. Skarżący przedstawił orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią. KWP odwołał się od tych orzeczeń, uzyskując ostateczne orzeczenie psychologiczne z [...] marca 2019r. nr [...], wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], w którym stwierdzono, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.i.a. i nie może dysponować bronią. Skarżący nie zgłosił się na badanie lekarskie w trybie odwoławczym. KWP ustalił również, że Skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i jest osobą niekaraną. Do KWP wpłynął [...] maja 2019r. wniosek Skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego psychologa z listy biegłych Sądu Okręgowego w [...], upoważnionego do przeprowadzenia badań w zakresie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, ewentualnie z opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, w celu przeprowadzenia niezależnego badania weryfikującego dwa wydane w sprawie orzeczenia psychologiczne. Skarżący do wniosku dołączył wynik badania psychologicznego nr [...] i wynik badań analitycznych z [...] kwietnia 2019r. KWP postanowieniem z [...] maja 2019r. odmówił przeprowadzenia tego dowodu. Skarżący 24 czerwca 2019r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia przez Wojewodę [...] kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych, o którą zwrócił się [...] czerwca 2019r. Ponownie wniósł także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego psychologa z listy biegłych Sądu Okręgowego w [...] lub opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. KWP postanowieniem z [...] lipca 2019r. ponownie odmówił przeprowadzenia tego dowodu, a postanowieniem z [...] lipca 2019r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. KWP uzyskał informację ze [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] lipca 2019r., że nie występują merytoryczne przesłanki do przeprowadzenia kontroli, której żądał Skarżący. Skarżący w piśmie z [...] lipca 2019r. poinformował, że wniósł do Wojewody [...] o ponowne przeanalizowanie wniosku z [...] czerwca 2019r. Z informacji uzyskanej w tej sprawie ze [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] września 2019r. wynika, że wniosek Skarżącego nie został uwzględniony. KWP w związku z tym wskazał, że art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. - wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. KWP uzyskał ostateczne orzeczenie psychologiczne stwierdzające, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Organ Policji był więc zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń na mocy art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym są ostateczne. Orzeczenia te wiążą zatem organ Policji, co do ustalenia istnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. To oznacza, że organy Policji nie mogą dokonywać ich oceny, czy też ich weryfikować. Związanie organu Policji negatywnym orzeczeniem psychologicznym wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu innych czynności dowodowych, w tym także takich, o jakie wnosił Skarżący. KWP odmówił również wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonemu przez Skarżącego orzeczeniu lekarskiemu z [...] stycznia 2019r. nr [...], w którym potwierdzono, że Skarżący może dysponować bronią oraz wyjaśnił, że Skarżący nie zgłosił się na badanie lekarskie w trybie odwoławczym. Ww. orzeczenie nie jest zatem ostateczne i nie posiada mocy dowodowej. Powyższe daje podstawę do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń na mocy art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u.b.a. KWP odstąpił natomiast od cofnięcia pozwolenia na broń na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., gdyż w postępowaniu nie ustalono, że Skarżący należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący jest osobą niekaraną, posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i zakończono procedurę "Niebieskiej Karty". 2. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie: a) art. 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - przez dwukrotne cofnięcie tego samego zezwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 15h ust. 7 u.b.a. - przez pobieżne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na zaniechaniu weryfikacji orzeczenia psychologicznego wydanego w oderwaniu od stanu faktycznego; c) art. 80 k.p.a. - przez zaniechanie zastosowania tego przepisu i przyjęcie, że organ Policji nie może samodzielnie badać wartości dowodowej orzeczenia psychologicznego, nawet gdy jest ono sprzeczności ze stanem faktycznym; d) art. 101 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. - przez błędne pouczenie o odmowie zawieszenia postępowania i w konsekwencji uniemożliwienie skorzystania ze środka odwoławczego. Skarżący zaskarżył też postanowienia KWP z: [...] maja i [...] lipca 2019r. o odmowie przeprowadzenia dowodów w postaci opinii biegłego psychologa sądowego z listy biegłych Sądu Okręgowego lub opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. 3. KGP decyzją z [...] stycznia 2020r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy ww. decyzję KWP, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. KGP wskazał, że podstawą decyzji było przede wszystkim to, że Skarżący należy do osób wymienionych art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i z tego powodu nie może dysponować bronią. Powyższe stwierdzono w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym, a Skarżący nie potwierdził ostatecznie, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. Okoliczność ta - wbrew poglądowi Skarżącego - nie oznacza, że dwoma decyzjami i dwukrotnie cofnięto Skarżącemu pozwolenie na broń, a jedynie, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym wystąpiły dwie podstawy prawne do cofnięcia prawa do broni: obligatoryjna wskazana w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. (organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, wykazującej istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego); fakultatywna z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. (organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 5 u.b.a.). W obydwu przypadkach przedmiot decyzji jest taki sam - cofnięcie pozwolenia jedną decyzją na broń palną myśliwską. Ustaleniu, czy zachodzą powyższe okoliczności służą badania lekarskie i psychologiczne oraz wydane na ich podstawie orzeczenia. I takie właśnie ostateczne orzeczenie psychologiczne z [...] marca 2019r. nr [...] wydał psycholog mgr A. S.. Z dokumentu tego wynika, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią. To orzeczenie wiąże organ Policji, bo wyeliminowało ono orzeczenie psychologiczne z [...] stycznia 2019r. nr [...] wydane przez psychologa A. K.. Orzeczenie z [...] stycznia 2019r. nie ma więc decydującej mocy dowodowej i nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. KGP wyjaśnił, że obowiązek nałożony na stronę, na mocy art. 15 ust. 5 u.b.a. obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty: upoważnionego lekarza i psychologa. Okoliczność, że Skarżący uzyskał pozytywne orzeczenia psychologiczne i lekarskie w pierwszej instancji, nie może przesądzić o zachowaniu pozwolenia na broń palną myśliwską, gdy orzeczenie psychologiczne w drugiej instancji było negatywne. Skarżący ponadto nie stawił na badanie lekarskie w trybie odwoławczym, więc ostatecznie nie potwierdził, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. KGP podkreślił, że jeżeli którekolwiek z orzeczeń, psychologiczne czy lekarskie nie potwierdzają zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność ta stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia na broń palną na każdy jej rodzaj i bez względu na cel, w którym broń ma być używana. Wynika to z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. Zapadłe w trybie odwoławczym negatywne dla Skarżącego orzeczenie psychologiczne wyklucza zatem możliwość posiadania przez Niego broni palnej. Ustawodawca w takim przypadku nie pozostawił organom Policji możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia, przyznając tym samym bezwzględnie pierwszeństwo interesowi społecznemu. W ocenie KGP prawidłowo KWP postanowieniami z [...] maja i [...] lipca 2019r. odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w celu zweryfikowania orzeczenia psychologicznego wydanego w pierwszej i drugiej instancji. W aktach sprawy znajduje się bowiem ww. ostateczne orzeczenie psychologiczne, wydane na podstawie przepisów u.b.a. i zgodne ze wzorem zawartym w zał. nr 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2015r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015r. poz. 2210, ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem"). Nie jest bowiem dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko orzeczeniu psychologicznemu, czy też lekarskiemu wydanemu w trybie przewidzianym przepisami prawa. Organy Policji nie posiadają też uprawnień, ani narzędzi do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami lekarskim i psychologicznym wydanymi w różnych instancjach. Prawodawca uznał, że organom Policji nie jest niezbędna wiedza o przyczynach wydania orzeczenia negatywnego. Organy te nie mają wglądu w dokumentację z badań, bowiem jest ona objęta tajemnicą lekarską. Organy Policji nie posiadają też kompetencji do oceny prawidłowości pracy podmiotów przeprowadzających badania i wydawanych na ich podstawie orzeczeń. Prawo do kontroli nad prawidłowością wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych ma jedynie wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Z akt sprawy wynika, że Skarżący skorzystał z tego prawa i pismem z 19 czerwca 2019r. zwrócił się do Wojewody [...] o przeprowadzenie kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych i ww. orzeczenia psychologicznego A. S.. Z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego, po przeanalizowaniu wniosku Skarżącego oraz załączonej dokumentacji psychologicznej uznano jednak, że nie występują merytoryczne przesłanki do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 15i ust. 1 u.b.a. KGP za nietrafny uznał też zarzut Skarżącego o błędnym pouczeniu przez KWP w postanowieniu z [...] lipca 2019r., odmawiającym zawieszenia postępowania i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zażalenie nie przysługuje na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego. Skarżącego prawidłowo więc pouczono, że na ww. postanowienie nie przysługuje zażalenie, ale istnieje może zaskarżenia tego postanowienia w odwołaniu od decyzji. KGP zauważył ponadto, że Skarżący zwrócił się [...] czerwca 2019r. do KWP o zawieszenie postępowania, do czasu zakończenia przez Wojewodę [...] kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych, a [...] Urząd Wojewódzki już [...] lipca 2019r. stwierdził, że nie występują merytoryczne przesłanki do przeprowadzenia kontroli, co oznacza, że wniosek Skarżącego był bezprzedmiotowy. KGP wskazał też, że informacje, że wobec Skarżącego wdrożono procedurę "Niebieskiej karty", bo istniało podejrzenie stosowania przemocy fizycznej i psychiczną wobec partnerki, a nawet miał jej grozić pozbawieniem życia, dawały KWP podstawę do zobowiązania Skarżącego do poddania się stosownym badaniom i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Było to potrzebne do ustalenia, czy nie zachodzi okoliczność z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. - czy Skarżący nie jest dotknięty chorobą psychiczną lub nie ma znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, nie wykazuje zaburzeń funkcjonowania psychologicznego lub też nie jest uzależniony, m.in. od alkoholu. Organy Policji nie mają uprawnień do takiej oceny, mogą to stwierdzić jedynie upoważnieni lekarze i psycholodzy. Okoliczność, że w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym stwierdzono, że Skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl 15 u.b.a., spełniało przesłankę obligatoryjnego cofnięcia Mu pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a.). Skarżący nie może zatem pozwolenia na broń posiadać, a ponieważ nie stawił się na badania lekarskie w trybie odwoławczym, to zasadne było zastosowanie KWP także art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 u.b.a. Żaden przepis nie zwalnia z obowiązku poddania się badaniom w tym trybie, jeśli odwołanie złożył organ Policji. Skarżący, nie poddając się badaniom lekarskim, nie wykonał w całości powinności określonej w art. 15 ust 5 u.b.a. W sytuacji, gdy z inicjatywy którejkolwiek ze stron, zostanie wszczęty, w ramach procedury uzyskiwania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, tryb odwoławczy, to orzeczenia wydane w tym trybie, jako ostateczne, potwierdzają wypełnienie obowiązku określonego w art. 15 ust. 5 u.b.a. Skarżący, który nie przystąpił do badań lekarskich w trybie odwoławczym, nie potwierdził w prawem określony sposób, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a., a tym samym, że wobec Niego nie ma przeciwwskazań medycznych do posiadania broni w tym zakresie. Za wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 5 u.b.a. nie można uznać orzeczenia lekarskiego z [...] stycznia 2019r. nr [...], bo zostało skutecznie wzruszone. KGP zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, że art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. ma charakter fakultatywny, ale w świetle ww. okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego cofnięcie pozwolenia na broń także na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. należy uznać za słuszne i celowe, skoro Skarżący nie wypełnił w całości obowiązku, określonego w art. 15 ust. 5 u.b.a. Zdaniem KGP stan faktyczny sprawy uzasadniał więc zastosowanie dwóch wskazanych w komparycji podstaw prawnych cofnięcia pozwolenia na broń, przy czym dla takiego rozstrzygnięcia wystarczający jest już tylko art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. 4. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP i KWP i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania i o wystąpienie do NSA o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie wątpliwości w stosowaniu art. 15h ust. 7 u.b.a. Zdaniem Skarżącego w sprawie naruszono: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 15h ust. 7 u.b.a. - przez pobieżne zebranie i wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na zaniechaniu oceny orzeczenie psychologicznego we wzajemnej łączności z pozostałymi dowodowy zgromadzonymi w sprawie, b) art. 80 k.p.a. - przez zaniechanie zastosowania tego przepisu i przyjęcie, że organy Policji nie mogą samodzielnie badać wartości dowodowej orzeczenia psychologicznego, nawet w sytuacji jego sprzeczności ze stanem faktycznym, c) art. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez dwukrotne cofnięcie tego samego zezwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dwa orzeczenia psychologiczne, które zawierają odmienne oceny. Pierwsze wydała psycholog A. K., na mocy art. 15g ust. 1 u.b.a. Osoba ubiegająca się lub właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji mogą odwołać się od tego orzeczenia do jednego z podmiotów odwoławczych wymienionych w art. 15h ust. 3 u.b.a. Zgodnie z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Powyższa konstrukcja, a dokładniej jej interpretacja przyjęta przez organy obu instancji jest sprzeczna z podstawowymi zasadami polskiego prawa i procedury administracyjnej. W przypadku ostatecznych decyzji administracyjnych istnieje możliwość ich weryfikacji w trybach nadzwyczajnych lub sądowoadministracyjnym, a orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 15h ust. 7 u.b.a nie podlegają takiej kontroli. Przyjęcie koncepcji związania organów Policji ich treścią ze stwierdzeniem braku jakiejkolwiek możliwości weryfikacji orzeczeń pozbawia osoby poddane badaniom ochrony praw. Jest to sytuacja nieznana innym ustawom i sprzeczna z art. 2 Konstytucji RP. Tryb określony w art. 15i ust. 1 u.b.a. nie daje takich możliwości. Pozwala co prawda wojewodzie na przeprowadzenie kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych i orzeczeń psychologicznych, ale nie konkretnego orzeczenia pod kątem jego zgodności z rzeczywistym stanem zdrowia osoby badanej. Przepis ten nie wskazuje na możliwość składania przez osobę badaną wniosków o przeprowadzenie takiej kontroli, które to wnioski byłyby odpowiednikami skargi na decyzje administracyjne. Przeprowadzenie kontroli jest więc uzależnione wyłącznie od woli wojewody, a wskazany w u.b.a. zakres kontroli wskazuje, że obejmuje ona wyłącznie kwestie formalne. Zdaniem Skarżącego nie można traktować ostatecznych orzeczeń psychologicznych i lekarskich w taki sam sposób, jak ostatecznych decyzji administracyjnych. Można je traktować jako naruszające prawa obywatela odpowiedniki decyzji administracyjnych lub jako dowody w sprawie, będące de facto opiniami biegłych lub inne dowody w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., co prowadzi do konieczności ich oceny przez organy administracji. Orzeczenie razem z innymi dowodami, będzie podlegało swobodnej ocenie organów Policji, co wynika z art. 80 k.p.a. Dowody należy ocenić we wzajemnej łączności, a ocena materiału dowodowego powinna być pełna i wnikliwa. Organ administracji publicznej rozstrzygając sprawę nie może dokonywać jedynie pobieżnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, gdyż taka ocena, jeżeli miałaby podlegać kontroli sądu administracyjnego, powinna zostać zdyskwalifikowana jako element nie mogący stanowić podstawy faktycznej zastosowania normy prawa materialnego. Nie jest zatem dopuszczalne pominięcie przez organy Policji innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i wydanie decyzji wyłącznie na mocy orzeczenia nr [...] sporządzonego przez psycholog A. S.. Takie działanie stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Skarżący ponadto w odwołaniu od decyzji KWP wskazał na passus pojawiający się zarówno w ww. decyzji, jak i w ostatecznej opinii psychologicznej nr [...] na temat stosowania leku esperal. Z dokumentacji znajdującej się w aktach nie wynika potwierdzenie tego. Obowiązkiem KGP było więc odniesienie się do tego zarzutu, w tym także wyjaśnienie, jaki wpływ na rozstrzygnięcia ma ów fakt. Skoro KWP twierdził, że Skarżący miał "wszyty esperal", winien dysponować dokumentem wskazującym, gdzie i kiedy dokonano takiego zabiegu. Brak takiego dowodu skutecznie podważa wiarygodność opinii psychologicznej nr [...], która tym samym okazuje się nierzetelna. Nierzetelność tej opinii i w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez organy obu instancji nastąpiło też przez brak weryfikacji twierdzenia o nadużywaniu przez Skarżącego alkoholu, czy też wręcz o okresowo szkodliwym jego piciu. Dyrektor [...] Centrum Leczenia Uzależnień i Usług Społecznych w [...] lek. med. M. G. wskazał w zaświadczeniu z [...] marca 2019r., że nie występują u Skarżącego utrwalone cechy uzależnienia od alkoholu. Skarżący nadużywa alkoholu, pijąc go okresowo w sposób szkodliwy i w konsekwencji postawił diagnozę: picie alkoholu szkodliwe F.10.1 według 1DC-10. Pod tym pojęciem nie kryje się osoba w powszechnej świadomości będąca alkoholikiem, lecz przeciętny człowiek, który np. kilka razy w roku wypija 3 piwa, oglądając mecz, albo kilka kieliszków wina na rodzinnym spotkaniu. Już bowiem taka dawka alkoholu prowadzić może do uszkodzenia wątroby lub innego niekorzystnego wpływu na zdrowie (zatrucie). W ocenie Skarżącego skupienie się wyłącznie na językowym brzmieniu diagnozy, bez ustalenia jej znaczenia sprawiło, że w ocenie KWP i psychologa został uznany za alkoholika. Brak weryfikacji przez KGP "założeń" przyjętych przez KWP i brak odniesienia się do zarzutów odwołania stanowi dodatkowy argument potwierdzający naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sytuacji, gdy treść przepisu budzi uzasadnione wątpliwości, a tak jest w przypadku art. 15h ust. 7 u.b.a. i w przypadku wątpliwości co do stanu faktycznego, powinny one być rozstrzygnięte na korzyść Skarżącego. Już samo zaniechanie KGP uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący dodatkowo załączył zaświadczenie lekarskie wystawione przez doktora nauk medycznych M. K., który jest biegłym sądowym z zakresu psychiatrii i wskazał, że pokazuje ono, że ocena dowodów dokonana przez organy obu instancji odbiegała od zakresu wskazanego w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zaświadczenie wydano, nie po krótkiej wizycie i rozmowie ze Skarżącym (jak to miało miejsce w przypadku opinii wystawionej przez psychologa A. S.), lecz po rocznej obserwacji. Dokument ten pokazuje, że ustalenia organów obu instancji odbiegają od stanu faktycznego. Na etapie postępowań administracyjnych wnosił o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, mających na celu dojście do prawdy obiektywnej, co zignorowano. Ww. zaświadczenie pokazuje, że zaniechanie organów wpłynęło na treść rozstrzygnięcia. Skarżący podtrzymał też stanowisko prezentowane w odwołaniu, że KWP wydał decyzję na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 u.b.a. Przepisy te statuują dwie niezależne podstawy prawne, dwóch typów decyzji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Jest to obligatoryjna przesłanka cofnięcia zezwolenia. Z kolei w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. wskazano, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 u.b.a. Użycie przez prawodawcę słowa "może" wskazuje na fakultatywny charakter tego przepisu. W takim przypadku organ nie ma obowiązku każdorazowego wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na posiadanie broni, a w przypadku wydania decyzji o cofnięciu takiego zezwolenia ma obowiązek szczegółowego uzasadnienia stanowiska. Nie można więc przyjąć, że jedną decyzję organ może wydać w oparciu o dwie odrębne podstawy prawne, bowiem prowadzi to do wniosku, że mamy do czynienia z dwiema decyzjami w sensie materialnym, którymi KWP dwukrotnie cofnął to samo uprawnienie. W konsekwencji jedno z tych rozstrzygnięć dotknięte jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. 5. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. 6. Skarżący pismem z [...] czerwca 2020r. podtrzymał w całości twierdzenia i zarzuty skargi oraz uznał stanowisko KGP za nieuzasadnione. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż KGP w piśmie procesowym z [...] czerwca 2020r. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Sąd wyjaśnia także, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję KGP w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że odpowiadała ona prawu, zarówno materialnemu, jak i procesowemu, tym samym żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny. Sąd stwierdza przede wszystkim, że wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanemu w skardze, organy administracyjne obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd po pierwsze zauważa, że zgodnie z przepisami u.b.a., zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią. W szczególności pozwolenia na broń nie wydaje się m.in. osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a.). Przy tym w myśl art. 15h ust. 1 i 2 u.b.a. od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w sprawie organy administracyjne obu instancji dysponowały wydanymi wobec Skarżącego orzeczeniami: psychologicznym z [...] stycznia 2019r. nr [...] wydanym przez psychologa A. K. (k. 215 akt administracyjnych) i lekarskim z [...] stycznia 2019r. nr [...] wydanym przez upoważnionego lekarza D. B. (k. 216 akt administracyjnych) oraz ostatecznym orzeczeniem psychologicznym wydanym w trybie odwoławczym [...] marca 2019r. nr [...] przez psychologa A. S. (k. 246 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w toku postępowania administracyjnego doszło do należytej i zgodnej z przepisami procedury i prawa materialnego oceny wartości dowodowej znajdujących się aktach sprawy dowodów, w tym przede wszystkim ww. orzeczeń psychologicznych wydanych zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji. Nie sposób zatem uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 80 k.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły ponadto Skarżącemu przesłanki, które przemawiały za dokonaną oceną, powołując się na obowiązujące przepisy prawa. Tym samym zadość uczyniły zasadzie przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy, wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanemu w skardze, odniósł się ponadto do wszelkich zarzutów ponoszonych przez Skarżącego w odwołaniu, biorąc przy tym pod rozwagę zarówno obowiązujące przepisy prawa, jak również poglądy prezentowane w orzecznictwie w zakresie możliwości kwestionowania przez organ orzeczeń lekarskich, jak również przewidzianych w prawie środków zaskarżania tych orzeczeń i ich mocy dowodowej. Prawidłowe było przede wszystkim stwierdzenie przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że do wykonywania badań właściwi są lekarze i psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów u.b.a. oraz ww. Rozporządzenia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U. z 2019r. poz. 1562), które weszło w życie 21 sierpnia 2019r. Zgodnie z § 10 ust. 2 ostatniego z ww. rozporządzeń orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i zgodne z wymaganiami określonymi w Rozporządzeniu (tak jak to ma miejsce w przypadku strony) uznaje się za wydane zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia i mogą być wykorzystywane. Trafnie też wskazał KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w myśl art. 15h ust. 1 i 2 u.b.a. od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby, a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne, wydane w trybie odwołania, jest ostateczne (art. 15h ust. 7 u.b.a.). W takim przypadku w orzecznictwie przyjmuje się, że dopiero wydanie orzeczeń ostatecznych, od których nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (por. np. wyroki WSA w Warszawie z: 21 października 2009r. sygn. akt II SA/Wa 919/09; 22 marca 2017r. sygn. akt I SA/Wa 1459/16 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto też wskazać, że w przypadku wydania negatywnego wobec Skarżącego ostatecznego orzeczenia psychologicznego organ Policji nie dysponuje luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa. Od [...] listopada 2015r. jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń, jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie określonym w u.b.a. Tryb ten przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie przez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h u.b.a. Skoro zatem w toku postępowania organ otrzymał ostateczne, ww. orzeczenie psychologiczne z [...] marca 2019r. nr [...], w którym wyraźnie stwierdzono, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., słusznie organy obu instancji przyjęły, że Skarżący nie może dysponować bronią i konieczne jest wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd stwierdza ponadto, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również Wojewódzkich Sądów Administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że wydanie w trybie przewidzianym w u.b.a. negatywnego orzeczenia psychologicznego, w sposób jednoznaczny uniemożliwia udzielenie Skarżącemu wnioskowanego pozwolenia, jak również uzasadnia cofnięcie takiego pozwolenia. Z przepisów u.b.a. wynika ponadto w sposób wyraźny, że jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie określonym w u.b.a. Takie orzeczenie lekarskie jest opinią, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Ustawa nie przewiduje zamiast wniesienia odwołania od negatywnego orzeczenia możliwości występowania do innych biegłych celem uzyskania pozytywnego orzeczenia (por. np. wyroki NSA z: 11 maja 2021r. sygn. akt II OSK 2220/18; 19 lutego 2020r. sygn. akt II OSK 839/18, 14 października 2020 sygn. akt II OSK 2238/18 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Ponadto postępowanie dotyczące wydania orzeczenia psychologicznego na podstawie przepisów u.b.a. nie jest sprawą administracyjną, w której miałyby zastosowanie przepisy k.p.a. (wyrok NSA z 19 lutego 2020r. sygn. akt II OSK 842/18). Słusznie więc przyjął KGP, utrzymując w mocy ww. decyzję KWP, że w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym, gdyż orzeczenie to wydawane jest w ramach odrębnej procedury. Tryb wynikający z u.b.a. przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h u.b.a. Dopuszczalność odwołania jest jedną z gwarancji rzetelności wydanego orzeczenia. Dodatkowo gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń jest przewidziany przez u.b.a. tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich (art. 15b u.b.a.) oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j u.b.a.). Wbrew zatem stanowisku prezentowanemu w skardze, u.b.a., odmiennie niż k.p.a. wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych, mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Tego rodzaju ograniczenie jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala. Przyjęte zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko KGP nie narusza zasady prawdy materialnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również jest zgodne z dotychczasowym i ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych wyrażonym m.in. w wyrokach NSA z: 6 kwietnia 2017r. sygn. akt II OSK 2966/15; 13 sierpnia 2014r. sygn. akt II OSK 1943/13, 11 maja 2021r. sygn. akt II OSK 2220/18 - dostępne na www.nsa.gov.pl). W tym kontekście niezasadne było występowanie przez Sąd pierwszej instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały. W orzecznictwie wątpliwości nie budzi możliwość stosowania przez organy administracyjne przepisu art. 15h ust. 7 u.b.a. Sąd stwierdza również, że kontekście przewidzianego w u.b.a. zamkniętego katalogu środków dowodowych, za bezzasadne w rozpoznawanej sprawie należało uznać podnoszone przez Skarżącego w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Z akt sprawy wynikało bowiem, że w toku postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte przez KWP z urzędu, wyjaśniono w sposób należyty, że Skarżący uruchomił stosowny tryb odwoławczy (art. 15i u.b.a.) przed Wojewodą [...], od ostatecznego orzeczenia psychologicznego. W toku postępowania uzyskano natomiast informację ze [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] – pismo z [...] lipca 2019r., że nie występują merytoryczne przesłanki do przeprowadzenia kontroli, której żądał Skarżący w piśmie z [...] czerwca 2019r. Ponadto w piśmie z [...] września 2019r. [...] Urząd Wojewódzki w [...] poinformował organ, że wniosek Skarżącego z [...] lipca 2019r. o ponowne przeanalizowanie wniosku z [...] czerwca 2019r. również nie został uwzględniony. Powyższe okoliczności wskazują, że w toku postępowania organy administracyjne obu instancji dążyły do należytego wyjaśnienia sprawy i do jej wyczerpującego rozpatrzenia, kierując się zasadą prawdy obiektywnej oraz przepisami obowiązującego prawa. W odniesieniu do wniosków Skarżącego dotyczących przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie wydano stosowne postanowienia, do których odniósł się również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mając na względzie podnoszone przez Skarżącego zarzuty, jak również obowiązujące przepisy prawa, przewidziane w u.b.a. Warto pokreślić, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uwypuklał kwestii podniesionej w ramach przedstawienia stanu faktycznego sprawy przez KWP o uzyskaniu materiałów z procedury "Niebieskiej Karty". KGP wskazał natomiast prawidłowo, że wobec Skarżącego wdrożono procedurę "Niebieskiej karty", bo istniało podejrzenie stosowania przemocy fizycznej i psychiczną wobec partnerki, a nawet miał jej grozić pozbawieniem życia. Dawało to więc podstawę KWP do zobowiązania Skarżącego do poddania się stosownym badaniom i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Było to potrzebne do ustalenia, czy nie zachodzi okoliczność z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. - czy Skarżący nie jest dotknięty chorobą psychiczną lub nie ma znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, nie wykazuje zaburzeń funkcjonowania psychologicznego lub też nie jest uzależniony, m.in. od alkoholu. KGP w związku z tym trafnie przyjął, że organy Policji nie mają uprawnień do takiej oceny, mogą to stwierdzić jedynie upoważnieni lekarze i psycholodzy. Okoliczność, że w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym stwierdzono, że Skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl 15 u.b.a., spełniało przesłankę obligatoryjnego cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a.). Stosownie bowiem do art. 10 ust. 1 u.b.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Natomiast art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyraźny wyjaśnił, że w odniesieniu do Skarżącego moc wiążącą ma ostateczne negatywne orzeczenie właściwego w sprawie psychologa z [...] marca 2019r. nr [...]. KGP wskazał też, że ww. orzeczenie wydano zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa: art. 15a ust. 1 i 3, 4 u.b.a. w związku z art. 15g ust. 1 u.b.a. Z art. 15g ust. 1 u.b.a. wynika zaś, że psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 3 lub 4. Przepis art. 15a ust. 1 u.b.a. stanowi, że osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5, zwane dalej "osobami ubiegającymi się", są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Przepis art. 15a ust. 3 u.b.a. stanowi, że badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. Przepis art. 15a ust. 4 u.b.a. stanowi, że zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się. KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołał się również do art. 15h u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., wskazując prawidłowo, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne. KGP należycie wyjaśnił też, że organy Policji nie otrzymują informacji o przyczynach wydania przez uprawnionego psychologa negatywnego orzeczenia, wystawionego w trybie odwoławczym. Informacje te objęte są tajemnicą lekarską i dostępne do nich ma osoba poddana badaniu. Treść orzeczenia psychologicznego jest jednak wiążąca w rozpoznawanej sprawie, bo jest ono ostateczne, a więc niepodważalne. Organy Policji nie mogą podważać treści ostatecznych orzeczeń i dokonywać ich oceny. Z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. wynika, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego". Rację miał również KGP, że w rozpoznawanej sprawie, skoro z ww. przepisów prawa materialnego wynikało, że nie można w sytuacji przewidzianej w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. wydać pozwolenia na broń, to i osobie, która takie pozwolenia posiada należy bezwzględnie je cofnąć. Analogiczne stanowisko było wielokrotnie prezentowane w judykaturze (por. m.in. wyroki: WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1504/16; NSA z 8 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 1678/17 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący niezasadnie zatem w uzasadnieniu skargi zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. oraz art. 15h ust. 1 i 2 u.b.a. Fakt wydania wobec Skarżącego negatywnego orzeczenia psychologicznego i to ostatecznego, na mocy art. 15h ust. 7 u.b.a., stanowił dostateczną podstawę, jak trafnie przyjęły organy obu instancji do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Z art. 15 ust. 1 u.b.a. wprost wynika, że zajście chociażby jednej z wymienionych przesłanek daje podstawę do wydania przez organ Policji kwestionowanej w sprawie decyzji. Wzmocnieniem argumentacji organu o potrzebie cofnięcia Skarżącemu ww. pozwolenia było również i to, że Skarżący nie poddał się badaniu w trybie prowadzonego postępowania odwoławczego. Tym samym nie sposób przyjąć, że w sprawie zaszła przesłanka do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, czy też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, o której mowa w skardze. Zarzut ten jest tym bardziej chybiony, że KGP, mając na względzie zarzuty podnoszone w odwołaniu przez Skarżącego w sposób dostateczny odniósł się do tej kwestii, wskazując kiedy decyzja organu ma charakter obligatoryjny, a kiedy fakultatywny. Tym samym organ prawidłowo, za zachowaniem zasady przekonywania, wynikającej z art. 11 k.p.a., wyjaśnił Skarżącemu, dlaczego konieczne było wydanie zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej w mocy decyzji KWP z [...] października 2019r. i jakie przepisy prawa były w sprawie brane pod rozwagę. Zdaniem Sądu rację miał również KGP, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez Skarżącego bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Organy Policji nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub osobie już posiadającej broń orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Takie stanowisko KGP ma uzasadnienie w stanowisku judykatury, o którym mowa wyżej. 5. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.