II SA/Wa 691/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Dyrektora Departamentu Ochrony Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na udzielenie informacji niejawnej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.

M. K. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wystąpił do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z wnioskiem o zezwolenie na udzielenie informacji niejawnej, w trybie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 621 ze zm.), w związku z toczącym się przed sądem cywilnym postępowaniem w sprawie ochrony dóbr osobistych. Szef CBA pismem z dnia [...] lutego 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że brak jest podstaw do podjęcia przedmiotowej decyzji oraz wskazał, że informacje niejawne, przetwarzane przez CBA, mogą być udostępnione na potrzeby postępowania karnego tylko z zachowaniem rygorystycznych wymogów, które w tej sprawie nie znajdują zastosowania. W piśmie z dnia 6 marca 2014 r. M. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, że z treści art. 28 ust. 1 ustawy o CBA nie wynika, aby informacje niejawne mogły być udostępnione jedynie na potrzeby postępowania karnego. W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Departamentu Prawnego CBA pismem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] poinformował stronę, że Szef CBA potrzymał wyrażone w sprawie stanowisko. Wskazał ponadto, że ochrona interesu publicznego ma pierwszeństwo przed interesem wskazanym w złożonym wniosku. M. K. pismem z dnia 21 marca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe pismo Dyrektora Departamentu Ochrony CBA, wskazując, że wnosi skargę na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Jednocześnie zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania, t.j. art. 107 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji oraz - przepisów prawa materialnego, poprzez dowolną wykładnię art. 28 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, polegającą na uznaniu, że w sprawie o ochronę dóbr osobistych, zezwolenie na udzielenie informacji niejawnych nie może być udzielone. Wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, iż jest ona niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych w przedmiotowej sprawie, a ponadto została ona wniesiona przez nieuprawniony podmiot. Wskazał, że przepisy prawa nie przewidują odwołania od wydania zezwolenia lub odmowy wydania zezwolenia na wniosek złożony w trybie art. 28 ust. 1 ustawy o CBA, z wyjątkiem art. 28 ust 5 tej ustawy, który przyznaje Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego możliwość skontrolowania odmowy zwolnienia m.in. funkcjonariusza od obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę, Sąd ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy jest ona dopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). M. K. wskazał, że przedmiotem jego skargi jest decyzja Szefa CBA z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na udzielenie informacji niejawnej. Rozpoznając wniesioną skargę, Sąd stwierdził, iż zaskarżony dokument jest w istocie informacją w sprawie wniosku strony, w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie informacji niejawnej, w trybie art. 28 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 621 ze zm.), w związku z toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniem o ochronę dóbr osobistych. Pismo to, w ocenie Sądu, nie ma charakteru decyzji, w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a., ani nie jest innym, niż określone w pkt 1-3, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, należało zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od wniesionej skargi.