II SA/Wa 662/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na pismo Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania świadectwa służby postanawia: odrzucić skargę.

A. M. (dalej jako "skarżąca") raportem z dnia [...] grudnia 2016 r. zwróciła się do Szefa Agencji Wywiadu o zwolnienie ze służby w Agencji Wywiadu. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 60 ust. 3 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1920 ze zm. – dalej jako ustawa o ABW i AW), skarżąca została zwolniona ze służby w Agencji Wywiadu z dniem [...] maja 2017 r. Pismem z dnia 16 maja 2017 r. skarżąca zwróciła się do organu z prośbą o uwzględnienie w świadectwie służby odbytych szkoleń specjalistycznych. Pismem z dnia 31 maja 2017 r. organ poinformował skarżącą, że brak jest podstaw do potwierdzenia w świadectwie służby wnioskowanych informacji. W dniu 5 czerwca 2017 r. doręczono skarżącej świadectwo służby. W dniu 12 czerwca 2017 r. wpłynął do organu wniosek skarżącej o sprostowanie świadectwa służby. Skarżąca pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. została poinformowana, że organ nie może potwierdzić w świadectwie służby wszystkich odbytych przez skarżącą szkoleń i kursów ze względu na ochronę informacji niejawnych, o której mowa w treści przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 412 ze zm.). W dniu 11 lipca 2017 r. zostało doręczone skarżącej świadectwo służby z dnia 27 czerwca 2017 r. wydane w oparciu o § 7 ust. 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie świadectwa służby w Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2002 r., Nr 93, poz. 828 – dalej jako "Rozporządzenie"), uwzględniające częściowo żądania skarżącej zawarte we wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Pozwem z dnia 28 czerwca 2017 r. skarżąca zwróciła się do Sądu Rejonowego w [...] z roszczeniem o sprostowanie świadectwa służby. Sąd Rejonowy dla [...] w [...], [...] Wydział [...], postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do Sądu Rejonowego dla [...] w [...] jako właściwego. Sąd Rejonowy dla [...] w [...], [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. sygn. akt [...] dokonał reasumpcji postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. w ten sposób, że stwierdzając swoją niewłaściwość miejscową przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu miejscowo i rzeczowo. Szef Agencji Wywiadu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a." Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1). § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) (1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (§ 2). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1920 ze zm.) Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby. Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania (ust. 2). W ustępie 3. tego artykuł zawarta jest natomiast delegacja dla Prezesa Rady Ministrów do wydania rozporządzenia uwzględniającego dane, które należy podać w świadectwie służby, oraz tryb wydawania i sprostowania świadectwa służby, a także właściwość przełożonych w tych sprawach. Stosownie do treści § 7 ust. 1 Rozporządzenia Funkcjonariusz zwolniony ze służby może, w terminie określonym w art. 65 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby. Wniosek składa się na piśmie do przełożonego, który wydał świadectwo służby (ust. 1). W razie uwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby, funkcjonariuszowi wydaje się nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Nie dokonuje się sprostowania świadectwa służby, jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, złożono po terminie określonym w art. 65 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW albo funkcjonariusz wnosi o podanie w świadectwie nieprawdziwych danych (ust. 3). O nieuwzględnieniu wniosku o sprostowanie świadectwa służby przełożony, który wydał to świadectwo, zawiadamia pisemnie funkcjonariusza w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku (ust. 4). Zauważyć należy, że przepisy powyższego rozporządzenia nie przewidują kontroli instancyjnej, a także sądowej nieuwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Pismo kierowane do strony w sprawie sprostowania świadectwa służby, jest wyłącznie pismem informacyjnym. Nie jest to decyzja administracyjna, ani też żaden inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, iż nie może ono stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 511/08, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 57/13 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też względu skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.