II SA/Wa 650/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. I. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia Wójta G. I. postanawia: odrzucić skargę.

Gmina [...], zwana dalej "Skarżącą", pismem z 26 lutego 2020 r. wniosła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia Wójta Gminy [...]. Do skargi dołączono uchwałę Rady Gminy [...]nr [...] z [...] lutego 2020 r. w sprawie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Do wniesienia skargi, podejmowania wszystkich czynności w toku postępowania i reprezentowania Skarżącej przed sądami administracyjnymi upoważniono Wiceprzewodniczącą Rady Gminy [...]. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Argumentując wniosek o odrzucenie skargi wskazał, że Przewodniczący Rady Gminy nie posiada umocowania do reprezentowania Skarżącej. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Posiadanie zdolności sądowej jest zatem warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 28 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), dalej jako "ustawa o samorządzie", do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencje zostały naruszone, przy czym podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze i w którym dany organ wyraził wolę wniesienia skargi. W przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy, do występowania ze skargą do sądu administracyjnego w imieniu gminy co do zasady uprawniony jest organ wykonawczy gminy - wójt, burmistrz lub prezydent miasta (tak postanowienie NSA o sygn. akt II OSK 130/19 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie, skargę podpisał Przewodniczący Rady Gminy [...], czyli organu stanowiącego Skarżącej. Tylko wójtowi jako organowi wykonawczemu ustawa powierza funkcję reprezentanta gminy "na zewnątrz", a zatem także w postępowaniach sądowych. O niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej będzie stanowić zatem skarga wniesiona przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju pisma. Zawarta w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie legitymacja do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzorczego wyłącza stosowanie art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga podmiotu innego niż określonego w tym przepisie jest niedopuszczalna, Skoro zatem w niniejszej sprawie skargę wniósł Przewodniczący Rady Gminy [...], uznać należało, że Przewodniczący Rady Gminy takiej legitymacji nie posiada, zatem wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.