II SA/Wa 590/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia oddala skargę

Przedmiotem skargi jest decyzja Prokuratora Krajowego (dalej: "organ II instancji) z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, ze zm.), dalej: "k.p.a.", decyzję Prokuratora Okręgowego w P. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w sprawie przyznania odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia przysługującego w 2018 roku, za okres od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 grudnia 2023 r. ppłk A. M. - prokurator Wydziału do spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w P. (dalej: "Skarżący"), działający przez pełnomocnika, zwrócił do Prokuratury Rejonowej [....] o wydanie decyzji w przedmiocie wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie należnego uposażenia za okres od października do grudnia 2018 r. Jako daty początkowe do liczenia odsetek pełnomocnik wskazał daty płatności uposażenia w poszczególnych miesiącach 2018 r. Wniosek ten został ponowiony pismem z dnia 24 maja 2024 r., a sprawa została przekazana według właściwości do rozpatrzenia Prokuratorowi Okręgowemu w P., który decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] r. powołując się na 124 ust. 1 i art. 434 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248 ze zm.), przyznał ppłk. A. M. odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie uposażenia w łącznej wysokości 669,15 zł: 1) liczone od kwoty 441,56 zł brutto za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r. - 116, 64 zł - uposażenie za wrzesień 2018 r., 2) liczone od kwoty 697,26 zł brutto za okresy: - od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r. - 184,17 zł - uposażenie za październik 2018 r., - od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r. - 184,17 zł - uposażenie za listopad 2018 r., - od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r. - 184,17 zł - uposażenie za grudzień 2018 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...] Prokurator Krajowy uchylił w całości decyzję Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [....] w sprawie przyznania ppłk. A. M. odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Analizując sprawę ponownie organ I instancji wskazał, że Prokurator Rejonowy [...] w P. decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] przyznał ppłk A. M. dodatek wyrównawczy od dnia [...] września 2018 r. w kwocie 4932,98 zł miesięcznie brutto. Z decyzji tej wynikało, że łączna kwota uposażenia należna oficerowi od dnia [...] września 2018 r. wynosiła 11753,78 zł i składała się z uposażenia zasadniczego U:15 - 6090,00 zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową - 730,80 zł (12% uposażenia zasadniczego), oraz dodatku wyrównawczego - 4932,98 zł. Na podstawie dokumentów finansowych Prokuratury Okręgowej ustalono, że ppłk A. M. otrzymał w 2018 r. uposażenie w wysokości: od dnia [...] do dnia [...] września - 7444,01 zł, za październik - 11753,78 zł, za listopad - 11753,78 zł, za grudzień - 11753,78 zł. Następnie, biorąc pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2023 r. (sygn. akt III OSK 1560/21) Prokurator Okręgowy w P. decyzją z dnia [...] października 2023 r. nr [...] przyznał ppłk A. M. dodatek wyrównawczy od dnia [...] września 2018 r. w kwocie 5630,24 zł miesięcznie brutto. Z decyzji tej wynikało, że łączna kwota uposażenia należna oficerowi od dnia [...] września 2018 r. wynosiła 12451,04 zł i składała się z uposażenia zasadniczego U:15 - 6090,00 zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową - 730,80 zł (12% uposażenia zasadniczego) oraz dodatku wyrównawczego - 5630,24 zł. W związku z powyższym stwierdzono, że ppłk. A. M. w 2018r. przysługiwało uposażenie w wysokości: od dnia [...] do dnia [...] września - 7885,57 zł, za październik - 12451,04 zł, za listopad - 12451,04 zł, za grudzień - 12451,04 zł. Jednocześnie organ I instancji przedstawił wyliczenie kwot wyrównania uposażenia za poszczególne miesiące 2018 r. Wskazał, że należne wyrównanie uposażenia w kwocie 2533,34 zł wypłacono Skarżącemu w dniu [...] października 2023 r. Zaznaczył również, że żądanie Skarżącego zawarte we wniosku w przedmiocie przyznania odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia od dnia [...] września do [...] grudnia 2018 r., może zostać spełnione poprzez przyznanie odsetek ustawowych za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, roszczenia wynikające z przepisów ustawy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z treści tego przepisu wynika, że świadczenie odsetkowe uległo częściowemu przedawnieniu, tj. przedawnieniu uległ okres od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. (żądanie wniesiono [...] grudnia 2023 r.). Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z art. 123 § 1 pkt 1, art. 124 § 1 i 2, art. 125 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.), dalej: "k.c.", poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że roszczenie o odsetki za opóźnienie w wypłacie uposażenia uległo przedawnieniu. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie należnego uposażenia za 2018 r., także za okres przed [...] grudnia 2018 r. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2025 r. organ II instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji prawidłowo ustalił kwoty brutto odsetek ustawowych za poszczególne miesiące 2018 r. (wrzesień - okres od [...] do [...] września) oraz październik, listopad i grudzień). Prawidłowo też wskazał w sentencji decyzji, iż okresy, za które odsetki przysługują liczone są od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r., tj. do dnia wypłaty wyrównania uposażenia przez płatnika - Prokuraturę Okręgową w P. Organ II instancji wskazał przy tym, że odsetki są świadczeniem akcesoryjnym w stosunku do dochodzonej należności głównej, którą był dodatek wyrównawczy do uposażenia Skarżącego, jako prokuratora do spraw wojskowych. Odsetki są roszczeniem odrębnym i do ich dochodzenia wymagany jest stosowny wniosek. Przedmiotowy wniosek został złożony przez Skarżącego w dniu [...] grudnia 2023 r. do Prokuratora Rejonowego [...] w P. (kierownika jednostki organizacyjnej prokuratury powszechnej, w której wówczas pełnił on zawodową służbę wojskową w oddelegowaniu). Zgodnie z art. 124 ustawy o obronie Ojczyzny roszczenia wynikające z ustawy przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym stały się wymagalne, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (a nie stanowią). Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo wskazał datę [...] grudnia 2020 r., jako datę początkową do naliczania odsetek za opóźnienie w wypłacie należnego uposażenia, gdyż za wcześniejszy okres nastąpiło przedawnienie prawa do odsetek. Końcowo organ II instancji wskazał na uchybienie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji w przedmiocie okresu za jaki w dniu [...] października 2023 r. dokonano wypłaty Skarżącemu wyrównania dodatku wyrównawczego (prawidłowy okres to [...] września – [...] grudnia 2018 r.). Podkreślił przy tym, że zaistniały błąd nie wpłynął na rozstrzygnięcie organu I instancji. Pismem z dnia 5 marca 2025 r., doprecyzowanym pismem z dnia 30 lipca 2025r., płk A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] stycznia 2025 r. Skarżący wskazał, że zaskarża ww. decyzję w całości, tj. w zakresie odmawiającym przyznania mu odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. za okres przed dniem 7 grudnia 2020 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 1 k.c., art. 124 § 1 i § 2 k.c. w związku z art. 124 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez błędne przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia za zwłokę w wypłacie dodatku wyrównawczego (a w konsekwencji w wypłacie uposażenia) biegnie w czasie trwania postępowania sądowego, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem decyzji administracyjnej ustalającej wysokość tegoż dodatku wyrównawczego, podczas gdy na czas trwania postępowania sądowego bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu i nie biegnie do czasu zakończenia tego postępowania; 2) art. 434 i art. 440 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z art. 124 § 2 k.c. in fine poprzez błędne przyjęcie, że roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie za zwłokę w wypłacie Skarżącemu uposażenia w 2018 r. (za okres od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r.) uległo przedawnieniu za okres przed dniem 7 grudnia 2020r., podczas gdy doszło do przerwania biegu przedawnienia (co najmniej na czas trwania postępowań przed WSA i NSA, zakończonych wyrokami NSA z dnia 22 marca 2023 r.) i w konsekwencji odsetki ustawowe za zwłokę w wypłacie należnego w 2018r. uposażenia należne są od dnia kiedy uposażenie za dany miesiąc 2018 r. stało się wymagalne. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) zasądzenie od Prokuratora Krajowego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał w szczególności, że w okolicznościach niniejszej sprawy czas trwania postępowania sądowego (jak również postępowania administracyjnego) nie może być uznany - jak to przyjmuje organ w zaskarżonej decyzji - za okres kiedy biegł termin przedawnienia. Postępowania sądowe trwały ponad 3 lata i zostały zakończone dopiero wyrokami NSA z dnia 22 marca 2023 r. Organ wydał decyzje z naruszeniem art. 124 ust. 2 k.c., nie dokonał żadnej analizy pod kątem przerwania biegu przedawnienia na skutek działania Skarżącego podjętego w celu oceny zgodności z prawem ustalonego mu dodatku wyrównawczego (a w konsekwencji wysokości uposażenia). Zdaniem Skarżącego, w sytuacji gdy wysokość należnego mu dodatku wyrównawczego (a w konsekwencji uposażenia) w roku 2018 ostatecznie i prawomocnie została ustalona dopiero na podstawie decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] października 2023 r., to od tego dnia należy przyjąć bieg 3-letniego terminu przedawnienia. W konsekwencji, zgodnie z art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny, w związku ze zwłoką w wypłacie dodatku wyrównawczego (uposażenia) Skarżącemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Uposażenie (jak i dodatek wyrównawczy), zgodnie z art. 440 ustawy o obronie Ojczyzny, są wypłacane miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Zatem dodatek wyrównawczy (uposażenie): 1) za okres od [...] września 2018 r. stało się wymagalne [...] września 2018 r.; 2) za październik 2018 r. stało się wymagalne [...] października 2018 r.; 3) za listopad 2018 r. stało się wymagalne [...] listopada 2018 r.; 4) za grudzień 2018 r. stało się wymagalne [...] grudnia 2018 r. Skoro zatem roszczenie odsetkowe nie uległo przedawnieniu, Skarżącemu należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie dodatku wyrównawczego (uposażenia) począwszy od dnia odpowiednio: [...] września 2018 r., [...] października 2018 r., [...] listopada 2018 r., [...] grudnia 2018 r., a nie - jak przyjął organ w zaskarżonej decyzji - począwszy od dnia [...] grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Prokurator Krajowy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że odsetki są świadczeniem odrębnym od w stosunku do dochodzonej należności głównej i do ich dochodzenia wymagany jest stosowny wniosek. Skarżący wystąpił o odsetki pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. (które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] grudnia 2023 r.) co oznacza, że przysługują mu odsetki maksymalnie za trzy lata wstecz od wystąpienia o nie do dnia zapłaty świadczenia głównego, tj. do dnia [...] października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.u.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prokuratora Krajowego z dnia [...] stycznia 2025 r. nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2024 r. przyznającą Skarżącemu odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie uposażenia. Opóźnienie to dotyczyło wypłaty dodatku wyrównawczego, o jakim mowa w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 536 ze zm.), w prawidłowej wysokości. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Jak podał organ pierwotnie kwota dodatku wyrównawczego została ustalona na podstawie: decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] za okres od dnia [...] września 2018 r. w kwocie 4932,98 zł miesięcznie brutto. Na skutek postepowań przed sądami administracyjnymi doszło do ponownego ustalenia kwoty dodatku wyrównawczego na mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] października 2023 r. nr [...], który przyznał Skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia [...] września 2018 r. w kwocie 5630,24 zł miesięcznie brutto. Powstała zatem różnica miedzy należnym Skarżącemu dodatkiem wyrównawczym, a rzeczywiście wpłaconym, kształtująca się następująco: 441,56 zł za okres od dnia [...] września do dnia [...] września 2018 r.; 697,26 zł za miesiące październik, listopad i grudzień 2018. W dniu [...] października 2023 r. wypłacono Skarżącemu wyrównanie przedmiotowego dodatku. Niewątpliwie zatem powstała zwłoka w wypłacie dodatku wyrównawczego w pełnej wysokości. Zgodnie natomiast z art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 432, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Rozpatrując wniosek Skarżącego o wypłatę odsetek organ przyznał je wyłącznie za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia wypłaty wyrównania przedmiotowego dodatku (uposażenia), tj. do dnia [...] października 2023 r. Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest prawidłowe. Nie jest ono również kwestionowane przez Skarżącego. Spór między stronami dotyczy wyłącznie odsetek za okres przed dniem [...] grudnia 2020 r. Zauważyć należy, że we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie Skarżący domagał się wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie należnego uposażenia za okres od dnia [...] września 2018 r. (uwzględniając daty wymagalności dodatku wyrównawczego za poszczególne miesiące 2018 r., tj. wrzesień, październik, listopada, grudzień) do dnia [...] października 2023 r. Podkreślenia jednak wymaga, że na podstawie zaskarżonej decyzji organ rozstrzygnął wyłącznie o części żądania Skarżącego, tj. przyznał Skarżącemu odsetki za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2023 r. W rozstrzygnięciu decyzji z dnia [...] listopada 2024 r. organ nie wskazał, że odmawia przyznania odsetek za pozostały okres (przed dniem [...] grudnia 2020 r.). Nie można uznać, że rozstrzygnięcie to wynika z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, w których organ wskazuje, że roszczenie Skarżącego o odsetki za pozostały okres uległo przedawnieniu. Podnieść bowiem należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna musi zawierać rozstrzygnięcie, które jest wypowiedzią o prawach i obowiązkach strony lub stron, sformułowana po rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem lub nałożonym na nią obowiązkiem albo też stanowi wypowiedź o odmowie przyznania jej żądanego uprawnienia, względnie o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie sformułowano poglądy, że rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji, gdyż wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1477/18; CBOSA). Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nałożone na stronę. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. np. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987 r., sygn. akt [...], ONSA 1987, nr 2, poz. 94; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r., sygn. akt [...], ONSA 1996, nr 3, poz. 135; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt [...], LEX nr 44086; wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt [...], LEX nr 47875; wyrok NSA z dnia 23 września 1999 r., sygn. akt [...], LEX nr 43933; wyrok NSA z dnia 15 października 1999 r., sygn. akt [...], LEX nr 47915). W orzecznictwie wskazuje się również, że rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1999 r., sygn. akt [...], LEX nr 48694). W przypadku sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1999 r., sygn. akt [...], LEX nr 48693). Rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych, immanentnych składników decyzji (postanowienia) i nie jest możliwe zastąpienie go uzasadnieniem decyzji (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 910/15, CBOSA). Nierozstrzygnięcie o całości żądania Skarżącego zawartego we wniosku o wypłatę odsetek nie stanowi o wadliwości wydanej w niniejszej sprawie decyzji, a może jedynie wskazywać, że w tym zakresie organ pozostaje w bezczynności. Kwestia ta nie może jednak zostać rozstrzygnięta w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem - jak wynika z treści skargi - nie jest bezczynność organu, lecz ww. decyzja Prokuratora Krajowego z dnia [...] stycznia 2025 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.