II SA/Wa 581/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, , Protokolant referent Beata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego uchyla zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...]

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] przyznał [...] T. S. (ówcześnie asystentowi Zespołu [...] Policji w [...], obecnie kierownikowi Sekcji [...] Policji w[...] ) z dniem [...] września 2016 r., dodatek instruktorski w związku z uzyskaniem uprawnień instruktora technik ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza. Uzyskanie przedmiotowych kwalifikacji zostało udokumentowane w legitymacji nr [...], wydanej w dniu [...] września 2016 r. w oparciu o decyzję nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 stycznia 2004 r. w sprawie wprowadzenia programu szkolenia wysokościowego i śmigłowcowego w ramach doskonalenia zawodowego dla policjantów pododdziałów antyterrorystycznych (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr, 2, poz. 7), ważnej do dnia 7 września 2019 r., a następnie (po zweryfikowaniu uprawnień) do dnia 25 września 2022 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] września 2022 r. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w zakresie przyznania dodatku instruktorskiego w związku z uzyskaniem uprawnień instruktora techniki ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia upływ terminu ważności w/w legitymacji. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lutego 2024r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podzielił argumenty organu I instancji konkludując, ze skoro legitymacja nr [...] świadcząca o nabyciu przez [...] T. S. kwalifikacji do prowadzenia samodzielnie zajęć jako instruktor w zakresie technik ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza straciła ważność, to skarżący od dnia [...] września 2022 r. nie legitymuje się już wspomnianymi uprawnieniami więc dla omawianej sprawy nie ma znaczenia to, czy skarżący posiadał po dniu 25 września 2022 r. umiejętności w zakresie technik ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tut. Sądu wywiódł T. S. wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, że prawodawca uzależnił przyznanie spornego dodatku od faktu posiadania danych uprawnień a nie od faktu posiadania ważnej legitymacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wykazał fakt istnienia bezprzedmiotowości rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. którym Komendant Wojewódzki Policji w [...] przyznał [...] T. S. z dniem [...] września 2016 r., dodatek instruktorski oraz czy wykazał, że wygaszenie powyższego rozkazu leży w interesie społecznym lub interesie strony. Na tę bowiem przesłankę z art.162 par.1 pkt.1 K.p.a. powoływał się organ w skarżonym rozkazie. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytania należało udzielić negatywnych odpowiedzi. Co się tyczy materii bezprzedmiotowości do której odwołał się ustawodawca w normie art.162 par.1 pkt.1 K.p.a. to trafnie wyjaśnił organ, że wynika ona z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej z powodu utraty bytu prawnego przez jego podmiot, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonywanie decyzji, czy też zmiany w stanie prawnym, o ile powoduje on taki skutek. Powstanie po wydaniu decyzji sytuacji czy układu stosunków społecznych odbiegających od czynników indywidualizujących dany stosunek prawny, ukształtowany lub ustalony w decyzji, kładzie kres istnieniu tego stosunku i musi oddziaływać na obowiązywanie decyzji, która jest wyrazem tych stosunków. Oznacza to, że kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była skierowana. W świetle powyższego, skoro par.12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) uzależnia przysługiwanie dodatku instruktorskiego od posiadania przez funkcjonariusza określonych uprawnień, organ wygaszając rozkaz personalny przyznający ten dodatek winien wykazać, że policjant wskutek upływu czasu utracił specjalistyczne uprawnienia. By uczynić to w sposób skuteczny powinien przywołać przepis prawa przewidujący oblig okresowej weryfikacji konkretnych specjalistycznych uprawnień. Wtedy organ mógłby wywodzić, iż brak weryfikacji uprawnień jest równoznaczny z ich utratą, co przekłada się na stwierdzoną bezprzedmiotowość. Wbrew twierdzeniom organu wystarczającym dowodem na utratę przez policjanta omawianych uprawnień nie jest wyekspirowanie terminu ważności legitymacji wydanej w oparciu o decyzję nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 stycznia 2004 r. w sprawie wprowadzenia programu szkolenia wysokościowego i śmigłowcowego w ramach doskonalenia zawodowego dla policjantów pododdziałów antyterrorystycznych (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr, 2, poz. 7). Organ nie przywołał bowiem żadnego przepisu prawa z którego wynikałoby to, że prawodawca zrównuje w skutkach utratę ważności powyższej legitymacji z utratą posiadanych uprawnień i kwalifikacji do których odnosi się owa legitymacja. Zwrócić należy uwagę na to, że sama legitymacja nie stanowi źródła konkretnych praw lub obowiązków. A contrario – brak posiadania ważnej legitymacji nie przekłada się wprost na utratę konkretnych uprawnień. Stąd kluczowe dla ustalenia omawianej bezprzedmiotowości będzie to, czy funkcjonariusz posiada dane uprawnienia określone w par.12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) a nie to, czy posiada ważną sporną legitymację. Niezależnie od powyższego, uchybieniem organu było także to, że w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia nie odniósł się do kolejnego elementu dyspozycji art.162 par.1 pkt.1 K.p.a. i nie wyjaśnił, że wygaszenie powyższego rozkazu leży w interesie społecznym lub interesie strony. Sąd administracyjny nie może zaś w tym obowiązku zastępować organu wydającego rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo (art.7, 77 par.1 i 107 K.p.a.) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935). Ponownie rozpoznając sprawę organ zobligowany będzie do uwzględnienia rozważań tut. Sądu zawartych w przedmiotowym uzasadnieniu.