II SA/Wa 576/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na rzecz skarżącego T.K. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T. K. {dalej: "strona", "skarżący") jest postanowienie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej: "Prezes AMW", "organ") nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (daiej: "Dyrektor OR AMW"), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 47 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 2308), orzekł o wypłacie T. K. odprawy mieszkaniowej w wysokości 214.371,07 zł. Decyzja ta, jak wskazał organ, została doręczona w dniu [...] listopada 2019 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wymieniony wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Dyrektora OR AMW z dnia [...] listopada 2019 r. wskazując, iż uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, tj. ze względów zdrowotnych. Podniósł, że w dniach od [...] listopada 2019 r. do [...] grudnia 2019 r., tj. w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania i przez pewien okres po jego upływie, jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu co uniemożliwiało mu normalne funkcjonowanie w życiu codziennym. Wskazał, że nie miał możliwości zredagowania odwołania oraz udania się na pocztę celem jego wysyłki, nie mógł też skorzystać z pomocy osób trzecich. Ponadto podniósł, że jego żona przebywała wówczas za granicą u siostry w [...] z uwagi na zgon swojej matki. Podał, że w załączeniu przedkłada dokumentację medyczną celem uprawdopodobnienia ww. okoliczności, które może również potwierdzić jego żona. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentacji oraz z przesłuchania żony – A. K. Jednocześnie do ww. wniosku wymieniony załączył odwołanie od decyzji Dyrektora OR AMW z dnia [...] listopada 2019 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezes AMW, działając na podstawie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2308 ze zm.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ powołał art. 42 § 1 oraz art. 43 k.p.a. wskazując, iż decyzja Dyrektora OR AMW nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. została wysłana na adres wskazany przez stronę i doręczona w dniu [...] listopada 2019 r. pełnoletniemu domownikowi - na potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje nazwisko "K.". Termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., upływał w dniu [...] listopada 2019 r. Następnie organ powołał art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. wskazując, iż uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy; 3) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 4) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin. Dalej organ stwierdził, iż składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wniósł odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Odnośnie pozostałych przesłanek, wymienionych powyżej w pkt 2 i 3, organ wskazał, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oznacza, że podjął on wszelkie możliwe środki mające na celu usunięcie przeszkody i dotrzymanie terminu. Z brakiem winy mamy do czynienia wtedy, gdy strona wykaże, że dołożyła wszelkiej należytej staranności w dochowaniu terminu a przyczyna, która była powodem niezachowania terminu była obiektywnie nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą oraz inne zdarzenia losowe, które mogły uniemożliwić dokonanie w terminie danej czynności procesowej. W niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] listopada 2019 r. Jak wskazał skarżący, w trakcie biegu terminu do zaskarżenia decyzji, jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu a jego żona przebywała wówczas za granicą, co spowodowało, że nie mógł złożyć odwołania od decyzji w terminie. Skarżący nie przedłożył do akt sprawy dokumentacji medycznej wskazanej przez niego jako załącznik do wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. Przy czym zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie nawet zwolnienie lekarskie (zaświadczenie) nie jest przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu, gdy nie wynika z niego, że pacjent nie mógł chodzić, a jego stan nie był na tyle ciężki i poważny, aby badający go lekarz miał podstawy do natychmiastowego skierowania pacjenta na leczenie szpitalne, czy też nakazanie, że chory powinien leżeć. Nie można zatem uznać, że zaistniałe okoliczności uprawdopodabniają brak winy w dochowaniu terminu do złożenia odwołania. Powołane okoliczności nie oznaczają, że strona nie mogła prawidłowo nadać pisma zawierającego odwołanie. Samo odwołanie nie musi mieć ściśle formalnej treści, wystarczy, że strona zakomunikuje pisemnie, że jest niezadowolona z decyzji organu l instancji. W niniejszej sprawie strona mogła udzielić pełnomocnictwa osobie, która w jej imieniu złożyłaby odwołanie w terminie. Brak dokonania tych czynności nie pozwala przyjąć, że strona nie dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. To zaś wyklucza brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. T. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Prezesa AMW z dnia [...] stycznia 2020r. zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ wynik sprawy, tj.: a) art. 58 k.p.a. poprzez uznanie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji było przez niego zawinione i nieuwzględnienie przez organ schorzenia uniemożliwiającego skarżącemu poruszanie się, b) art. 136 w z w. z art 77, art. 80 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, by w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego uzasadnienia. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi, tj.: przesłuchania A. K. oraz dokumentacji medycznej (historia choroby - wpis z dnia [...] listopada 2019 r., wpis z dnia [...] grudnia 2019 r., zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2019 r.), - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobnił, że w czasie biegu terminu do wniesienia odwołania cierpiał na poważne schorzenie uniemożliwiające poruszanie się. Co za tym idzie, dopełnienie czynności w terminie stało się dla niego niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od niego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. Skarżącemu nie można zatem przypisać ani winy umyślnej, ani niedbalstwa. Skarżący wyjaśnił organowi również, iż w czasie biegu terminu nie miał możliwości skorzystania z pomocy osoby trzeciej, gdyż jego małżonka przebywała wówczas za granicą, skarżący posiada małoletnie dzieci a pod rzeczonym adresem zamieszkuje wyłącznie od października ubiegłego roku. Nagła choroba (pogorszenie się stanu zdrowia skarżącego) przy jednoczesnej niemożności wyręczenia się inną osobą (pobyt małżonki skarżącego za granicą) jest okolicznością faktyczną uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 58 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ dopuścił się również naruszenia art. 136 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w celu ewentualnego uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a więc niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Choć osoba składająca wniosek o przywrócenie terminu winna stosowną argumentacją uprawdopodobnić swój brak winy w uchybieniu terminu, organ ma obowiązek podjąć wszelkie działania, w celu potwierdzenia wiarygodności okoliczności powołanych we wniosku, zwłaszcza jeśli są one dla organu mało przekonywujące, bądź też są lakoniczne i ogólnikowe. Organ podniósł, że skarżący nie przedłożył do akt sprawy dokumentacji medycznej wskazanej przez niego jako załącznik do wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r., jednak w egzemplarzu ad acta jako załącznik widnieje dokumentacja medyczna w postaci historii choroby z wpisem z dnia [...] listopada 2019 r. z zaleceniem leżenia i odpoczynku. Gdyby jednak ww. dokument omyłkowo nie został załączony do wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r., obowiązkiem organu było wezwanie skarżącego do uzupełnienia niniejszego braku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto organ nie przeprowadził zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z przesłuchania jego małżonki – A. K., z zatem podjęte rozstrzygnięcie jest przedwczesne. Skarżący załączył do skargi historię choroby z wpisem z dnia [...] listopada 2019 r. oraz - na poparcie tezy o pogorszeniu stanu zdrowia - dalszą jej część z wpisem z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podniósł, iż skarżący pomylił terminy wskazując na swą całkowitą niedyspozycję w dniach od [...] listopada 2019 r. do [...] grudnia 2019 r., podczas gdy termin do wniesienia odwołania biegł od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. Nadto, przedstawione przy skardze dowody nie wskazują, że skarżący był w tym czasie obłożnie chory. Z kolei ograniczenie posłużenia się osobami trzecimi wyłącznie do małżonki, która przebywała w tym czasie za granicą jest nieuzasadnione i mało prawdopodobne zważywszy na fakt uwzględnienia w odprawie mieszkaniowej dorosłego pasierba skarżącego wspólnie zamieszkującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Instytucja przywrócenia terminu, uregulowana w art. 58 k.p.a., stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. W świetle art. 58 § 1 i 2 k.p.a. przesłanki przywrócenia przez organ terminu są następujące: (1) wniesienie podania o przywrócenie terminu, (2) uprawdopodobnienie przez wnoszącego podanie, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; (3) jednoczesne - z wniesieniem podania - dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, (4) wniesienie podania o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Dla skutecznego przywrócenia terminu wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione łącznie. W myśl art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu winien on tym samym ustalić, czy spełnione zostały wszystkie określone przez ustawodawcę przesłanki. Prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu winien zatem, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dokonać oceny okoliczności faktycznych na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. W tym zakresie, jeżeli wniosek nie czyni zadość wymaganiom ustawowym, na mocy art. 64 § 2 k.p.a. powinien także wezwać wnoszącego do usunięcia jego braków. Natomiast wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. organ powinien swe stanowisko uzasadnić w sposób szczegółowy, spójny i logiczny, wskazując dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Powinien mieć również na względzie jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia co wynika z zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie kwestionował faktu, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora OR AMW w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Na zwrotnym doręczeniu odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję jako data doręczenia decyzji widnienie "[...] listopada 2019 r.", zaś w miejscu przeznaczonym na podpis odbiorcy (z podaniem imienia i nazwiska) znajduje się nazwisko "[...]". Jednakże wbrew stanowisku organu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika, że przesyłka została doręczona dorosłemu domownikowi, bowiem odpowiednie pole w punkcie 1 "Oznaczone wyżej pismo doręczono" nie zostało przez doręczyciela zakreślone (kopia ZPO - k. 52 akt admin.). Zatem to, czyj podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powinno zostać wyjaśnione przez organ w celu ustalenia prawidłowości doręczenia przesyłki. Niezależnie od powyższego, oceniając zaskarżone postanowienie w kontekście przesłanek przywrócenia terminu określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., stwierdzić należy, że organ nie poddał złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wszechstronnej analizie i ocenie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ dokonał ustalenia w zakresie tego, czy ww. wniosek został złożony w terminie [...] dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Przesłanka dochowania wskazanego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw. Jej niedochowanie skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, bowiem wskazany 7- dniowy termin nie podlega przywróceniu (art. 58 § 3 k.p.a.). Datą, od której należy liczyć 7-dniowy termin, jest data ustania przyczyny uchybienia terminowi, a więc data uzyskania przez stronę możliwości wniesienia odwołania od decyzji. Brak dokonania przez organ ustaleń w tym względzie stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. Przywołanym przepisom organ uchybił również dokonując oceny co do tego, czy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi bowiem wówczas, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można było wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać okoliczności wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna. Jednocześnie jednak nie powoduje to zwolnienia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, w celu potwierdzenia wiarygodności okoliczności powołanych we wniosku, zwłaszcza jeśli są one dla organu mało przekonywujące, bądź lakoniczne lub ogólnikowe. Jeśli organ uzna, że wskazane okoliczności nie są wystarczające dla oceny braku winy w uchybieniu terminu, powinien podjąć działania wyjaśniające, w tym także, realizując zasady wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., wezwać stronę do uzupełnienia wniosku. W przedmiotowej sprawie organ zaniechał podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do uzupełnienia i wyjaśnienia twierdzeń zawartych we wniosku o przywrócenie terminu. Z tego względu rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu uznać należy za co najmniej przedwczesne. Motywując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący podał, że w trakcie biegu terminu jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu, co miałaby potwierdzać dokumentacja medyczna stanowiąca załącznik do wniosku. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednak aby jakakolwiek dokumentacja medyczna została załączona do wniosku. W takiej sytuacji obowiązkiem organu w świetle art. 64 § 2 k.p.a. było wezwanie skarżącego do uzupełnienia podania poprzez nadesłanie powołanej dokumentacji, a następnie dokonanie jej wszechstronnej oceny. Nie dopełniając tego obowiązku organ przedwcześnie, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., uznał, że powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał przy tym na orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące możliwości powołania się na zwolnienie lekarskie jako przesłanki przywrócenia uchybionego terminu. Nie odniósł jednak poglądów zaprezentowanych w tych orzeczeniach do okoliczności faktycznych tej, indywidualnej sprawy administracyjnej, które winien ustalić w oparciu o zebrany, pełny materiał dowodowy. Ponadto organ w żaden sposób nie odniósł się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania żony – A. K. Skarżący wskazywał, iż w dniach od [...] listopada 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r. jego żona przebywała za granicą u siostry w związku ze śmiercią swojej matki. Organ natomiast w ogóle nie rozważył tej kwestii uznając, że skarżący mógł udzielić pełnomocnictwa osobie, która w jego imieniu złożyłaby odwołanie w terminie. Swego stanowiska organ jednak nie poparł żadną argumentacją. W tym miejscu warto odnieść się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę, iż skarżący "pomylił terminy" wskazując, iż przeszkody do wniesienia odwołania istniały od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r., podczas gdy termin do wniesienia odwołania biegł od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. (w uzasadnieniu postanowienia organ wskazał [...] listopada jako ostatni dzień terminu). Skarżący podkreślał, iż przeszkody te istniały "w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania oraz pewien okres po upływie tego terminu". Nie można więc uznać, że skarżący "pomylił terminy". Zaznaczyć przy tym należy, że ustanowienie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania oznacza, że strona ma możliwość dokonania czynności do ostatniego dnia terminu, może więc to zrobić nawet w ostatnim dniu nie narażając się na zarzut niedbalstwa. Zatem okoliczność, że strona nie złożyła odwołania w pierwszych dniach terminu nie daje podstaw do wywodzenia negatywnych dla niej skutków na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd zauważa, iż braki rzetelnego uzasadnienia postanowienia nie mogą być konwalidowane na etapie odpowiedzi na skargę, a taką właśnie - choć nieskuteczną - próbę podjął organ. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym odrębnym od zaskarżonego aktu i nie podlega kontroli Sądu. Nie jest bowiem środkiem wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, które powinny znaleźć się w jego uzasadnieniu. Konkludując Sąd stwierdza, że organ dopuścił się naruszenia wymienionych powyżej przepisów postępowania administracyjnego, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną ocenę prawną. Uzupełni materiał dowodowy w szczególności o powołaną we wniosku o przywrócenie terminu dokumentację medyczną, którą następnie wszechstronnie i wnikliwie rozpatrzy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a następnie dokona oceny stanu faktycznego sprawy w świetle przesłanek określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Końcowo, odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej załączonej do skargi Sąd stwierdza, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu przesłanki wymienione w ww. przepisie nie zostały spełnione, bowiem ww. dokumentacja medyczna stanowi istotny dowód w sprawie i winna podlegać ocenie organu. Sąd nie może bowiem zastępować organu w dokonywaniu ustaleń co do okoliczności faktycznych mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto Sąd wskazuje, iż przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, lecz wyłącznie z dokumentów przy jednoczesnym spełnieniu ww. przesłanek. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji wyroku.