II SA/Wa 56/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. z dnia 23 grudnia 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] uchyliła w całości orzeczenie Regionalnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. oraz wydała nowe orzeczenie w sprawie zdolności W. L. do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]października 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 28 listopada 2016 r. Skarżący w dniu 23 grudnia 2016 r. złożył za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednocześnie wnosząc skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż przy doręczeniu zastępczym (za pośrednictwem dorosłego domownika) łatwo może dojść do pomyłki przy przekazywaniu informacji o dacie doręczenia pisma lub jej błędnego zapamiętania przez adresata, któremu jest przekazywana tylko ustnie. Jednakże wobec pozostawaniu na utrzymaniu rodziców, pomyłka nie jest w interesie wnioskodawcy, ani jego rodziców. W treści wniosku skarżący powołał także inne postępowanie, które toczyło się w jego sprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, zakończone wyrokiem z dnia 21 listopada 2016 r. stwierdzającym nieważność zaskarżonego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...]. W odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi organ wskazał, iż skarżący nie wskazał przyczyny uchybienia terminu, a tym samym nie uprawdopodobnił braku jego winy w uchybieniu terminu ustawowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W ocenie Sądu wniosek skarżącego spełnia dwie z wyżej wymienionych przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu: skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu oraz składając wniosek skarżący dopełnił czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli wniósł skargę. Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Sąd przyjął, że ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi należy liczyć od dnia, w którym skarżącemu doręczony został odpis wyroku nieprawomocnego z uzasadnieniem w sprawie ze skargi na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] tj. w dniu [...] grudnia 2016 r. Zatem wniosek z dnia 23 grudnia 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej, pojmowanej w sposób obiektywny winy. Od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych, zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., s. 136). W niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie wskazał przyczyny uchybienia terminu, a tym samym nie uprawdopodobnił braku winy w jego uchybieniu. Argumentacja zawarta we wniosku skarżącego – w ocenie Sądu - odnosi się do innego postępowania toczącego się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w którym stwierdzono nieważność orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. nr [...]. Fakt doręczenia zastępczego za pośrednictwem dorosłego domownika nie odnosi się do przedmiotowej sprawy, bowiem w niniejszym postępowaniu zaskarżoną decyzję skarżący odebrał osobiście w dniu [...] października 2016 r., o czym świadczy podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.