II SA/Wa 531/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia rozpoznania choroby i stwierdzenia jej związku ze służbą oraz ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu postanawia: odrzucić skargę.

G.G. (nazwany dalej "skarżącym") pismem z [...] lutego 2019 r. wniósł skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w przedmiocie ustalenia rozpoznania choroby i stwierdzenia jej związku ze służbą oraz ustalenia stopnia jego uszczerbku na zdrowiu powstałego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Skarżący - funkcjonariusz Służby Więziennej - wskazał, że został skierowany na badania ze względu na bycie świadkiem próby samobójczej jednego z osadzonych. Pod wpływem tego zdarzenia cierpiał na stres pourazowy. Z tego względu wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg i sprzeciwów na akty, czynności, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania określone w art. 3 § 2 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm" zwana dalej "P.p.s.a."). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy: - pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby; orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby; mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. - druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m in. dla celów emerytalno-rentowych lub odszkodowawczych; nie mają one samodzielnego bytu i są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia zakwalifikowane do drugiej grupy - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem - nie podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych, ponieważ sprawy dotyczące orzekania o stopniu poniesionego uszczerbku na zdrowiu, inwalidztwie czy związku schorzeń ze służbą nie należą do ich właściwości (por. wyrok NSA sygn. akt I OSK 93/10 oraz 220/10, II OSK 667/08, uchwała SN z 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej wydane w celu ustalenia choroby i stwierdzenia jej związku ze służbą oraz ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza. Przedmiotem zaskarżonego orzeczenia nie było ustalenie zdolności do służby, więc nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Tego rodzaju orzeczenia kontrolowane są przez sądy powszechne. W związku z tym należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 1 wzw. z § 3 P.p.s.a., Sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.