II SA/Wa 502/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant specjalista – Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odprawy mieszkaniowej w związku z odejściem z zawodowej służby wojskowej – oddala skargę –

Skarżący K. C. pełnił zawodową służbę wojskową od dnia [...] października 1999 r. do [...] września 2000 r. i od dnia [...] maja 2007 r. do [...] lipca 2011 r., kiedy to został zwolniony i przeniesiony w stan spoczynku, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej w dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w związku z Orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] ustalającym trwałą niezdolność do zawodowej służby. wojskowej. Z treści wydanego orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...], w części dotyczącej określenia inwalidztwa pkt 11 ppkt b) i c) wynika, że skarżący zalicza się do drugiej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, przy czym nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/chorób z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Powyższe potwierdziła Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] w orzeczeniu w sprawie kontrolnego badania inwalidy z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] (pkt 12 ppkt b) i c)) i w uzasadnieniu podano, że K. C. zaliczono do drugiej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową i do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, ponieważ stopień nasilenia schorzenia psychicznego wymienionego w pkt 1 rozpoznania, nadal powoduje trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej na podstawie zał. Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r., badany jest częściowo niezdolny do pracy, a schorzenie powodujące inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową. Związek schorzeń (ad. pkt .1, 9 rozpoznania) ze służbą wojskową ustalono w oparciu o dane zawarte w orzeczeniu SWKL [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Schorzenia (ad. pkt 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 rozpoznania) nie pozostają w związku ze służbą wojskową, ponieważ warunki i właściwości służby wojskowej nie miały wpływu na ich powstanie lub ujawnienie się. RWKL w [...] ustaliła, iż termin kontrolnego badania jest zbędny, ponieważ przebieg schorzenia powodującego to inwalidztwo wskazuje, że zmiana ustalonej grupy inwalidztwa nie nastąpi w ogóle. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 614 ze zm.) oraz art. 47 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 207), odmówił przyznania skarżącemu K. C. odprawy mieszkaniowej z powodu braku uznania, aby inwalidztwo miało związek z wypadkiem lub chorobą, za które przysługują świadczenia odszkodowawcze. W odwołaniu z dnia [...] lutego 2017 r. do Prezesa Agencji Mieszkaniowej skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i w uzasadnieniu podał, że w tym przypadku na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), a decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ i nie było w sprawie opinii Terenowej Komisji Lekarskiej w [...], która mogłaby być wiążąca. Prezes Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że podstawą materialnoprawną do orzekania w sprawie odprawy mieszkaniowej przysługującej żołnierzowi służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej stanowi przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i zgodnie z jego treścią odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, jeżeli inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Zatem aby przyznać odprawę mieszkaniową żołnierzowi służby kontraktowej, muszą być spełnione określone przesłanki, a mianowicie nabycia przez żołnierza służby kontraktowej prawa do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, przy czym ustawodawca różnicuje sytuację rencisty wojskowego w ten sposób, że do oceny, czy przysługuje mu odprawa mieszkaniowa istotne znaczenie ma to, czy inwalidztwo żołnierza służby kontraktowej powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Tymczasem skarżący został zwolniony i przeniesiony w stan spoczynku, a zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w związku z prawomocnym Orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] nr [...] ustalającym trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej, a z informacji przekazanych przez Wojskowe Biuro Emerytalne wynika, że posiada uprawnienia do wojskowej renty inwalidzkiej w związku ze służbą wojskową na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 1037). Wobec powyższego istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy inwalidztwo skarżącego powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Zauważono, że do orzekania w sprawach o inwalidztwie żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, o związku albo braku związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową, a także o związku albo braku związku chorób i ułomności oraz śmierci z czynną służbą wojskową właściwe są rejonowe wojskowe komisje lekarskie (wcześniej terenowe i rejonowe wojskowe komisje lekarskie). Właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tychże sprawach określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. (Dz. U. 2014.1078 j.t). Zgodnie z § 24 ust. 1 pkt 3 powyższego rozporządzenia, orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera określenie związku lub braku związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową oraz ustalenie, czy inwalidztwo powstało wskutek wypadku lub choroby pozostających w związku z czynną służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze określone w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] nr [...] z w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania inwalidy ustalające, że skarżacy zalicza się do drugiej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, przy czym nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Orzeczenia to stanowią więc podstawę do orzekania w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem przepisu ar. 106 § 1 k.p.a. stwierdzono, że powyższy przepis stanowi, iż jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Natomiast w sprawie przyznania odprawy mieszkaniowej przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, zatem chybiony jest zarzut o niezasięgnięciu dodatkowej opinii z Terenowej Komisji Lekarskiej w [...], bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje niewzruszone, a omówione już wyżej orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] nr [...] potwierdzone orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] których bezspornie wynika, że skarżący K. C. jest inwalidą wojskowym, ale nie przysługują mu z tego tytułu świadczenia odszkodowawcze, a tym samym nie doszło do spełnienia przesłanki o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, koniecznej do wypłaty odprawy mieszkaniowej na rzecz zwalnianego żołnierza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucając naruszenie przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ust o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej . W odpowiedzi na skargę, Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 207 ze zm.), odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, jeżeli inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Dodać w tym miejscu należy, że wymienione w przepisie przesłanki, muszą być spełnione łącznie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący K. C. pełnił zawodową służbę wojskową jako służbę kontraktową w [...] Oddziale Żandarmerii Wojskowej w [...] i rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], z dniem [...] lipca 2011 r. został z niej zwolniony i przeniesiony w stan spoczynku wskutek ustalenia przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską [...] orzeczeniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Zatem została spełniona pierwsza z przesłanek z powyższego przepisu, tj. zwolnienie z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa. Z kolei jak wynika z pkt 11 ppkt a) i b) tegoż orzeczenia, skarżącego zaliczono do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz w związku ze służbą wojskową. W tej sytuacji wyczerpana została druga z przesłanek zawartych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem nabył on prawo do wojskowej renty inwalidzkiej. Natomiast nie została spełniona ostatnia z przesłanek zawartych w cytowanym wyżej przepisie, aby móc się ubiegać o odprawę mieszkaniową, a mianowicie inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Jak wynika bowiem z pkt 11 ppkt c) orzeczenia, skarżącego nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/chorób z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze. Podobnie rzecz się ma z orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania inwalidy, gdzie w pkt 12 ppkt c) stwierdzono, że skarżącego nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/chorób z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze. Wobec powyższego, w stosunku do skarżącego K. C. nie może mieć zastosowania przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i w konsekwencji nie przysługuje mu prawo do odprawy mieszkaniowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.