II SA/Wa 460/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej [...] decyzją personalną [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zawieszenia M. D. w czynnościach służbowych. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożyła w dniu 02 września 2021 r. (data wpływu do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej 15 września 2021 r.) odwołanie, w którym wniosła o cyt.: "1. Zmianę decyzji Dyrektora Okręgowego Służby więziennej [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...]. Stwierdzenie nieważności Decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego [...] o numerze [...]z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zawieszenia M. D. w czynnościach służbowych." Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Dyrektor Generalny Służby Więziennej przypomniał, że w dniu [...] lipca 2021 r. pełnomocnik M. D. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zawieszenia M. D.w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu wniosku podniesione zostały zarzuty stanowiące w ocenie wnioskującej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Po pierwsze decyzja wydana została bez podstawy prawnej, bowiem ustawa o Służbie Więziennej nie przewiduje możliwości zawieszenia funkcjonariusza na okres 9 miesięcy, a po drugie zdaniem wnioskującej doszło do rażącego naruszenia prawa, bo nie można wydać decyzji ponownie zawieszającej na podstawie tych samych okoliczności faktycznych stanowiących podstawę zawieszenia jak w pierwszej decyzji. Nadto we wniosku postawiony został zarzut uniemożliwienia M. D. aktywnego udziału w postępowaniu przez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania, co stanowi o pozbawieniu strony możliwości obrony swoich praw i aktywności. W konkluzji wniosku wskazano, że podniesione argumenty przemawiają za uznaniem nieważności decyzji w związku z treścią art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a. Pismem z dnia 23 lipca 2020 r. Dyrektor Aresztu Śledczego [...] poinformował pełnomocnika M. D. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. W zawiadomieniu, doręczonym pełnomocnikowi tego samego dnia, zawarte jest pouczenie o uprawnieniach strony oraz zakreślony został termin na zapoznanie się z aktami postępowania i zgłoszenie wniosków dowodowych. Strona nie podjęła żadnych czynności w sprawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Dyrektor Aresztu Śledczego [...] działając na podstawie art. 32 ust .1, art. 94 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej zawiesił M. D. w czynnościach służbowych od dnia [...] sierpnia 2020 roku do dnia [...] maja 2021 roku. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Aresztu Śledczego [...] wskazał, że zawieszenie w czynnościach służbowych jest spowodowane wszczęciem i prowadzeniem przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz utrzymywanie się przesłanek zawieszenia i dlatego jego okres został przedłużony zgodnie z art. 94 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej do 12 miesięcy. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi M. D. Od decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Odnosząc się merytorycznie do odwołania Dyrektor Generalny Służby Więziennej analizując przesłanki przytoczone przez pełnomocnika M. D. uznał, że nie nastąpiło naruszenie art. 94 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Wyjaśnił, że zawieszenie w wykonywaniu czynności służbowych uzależnione zostało przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów, nie zaś od stwierdzenia winy funkcjonariusza co do popełnionych czynów. Decyzja o zawieszeniu nie przesądza o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Nie ma więc potrzeby uzupełnienia postępowania o środki dowodowe mające służyć w postępowaniu karnym. Instytucja zawieszenia polega jedynie na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w postępowaniu karnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa. Organ podkreślił, że okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji funkcjonariusz miał postawiony w zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Okolicznością nie wymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu, powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia faktu, że w służbie muszą znajdować się tylko takie osoby, które są poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by same miały łamać prawo. Zarzuty ciążące na funkcjonariuszu będącym przełożonym osadzonych zacierają granice pomiędzy tym funkcjonariuszem, a osadzonymi, na których ciążą zarzuty albo zostali już skazani. Wydanie decyzji na podstawie art. 94 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, ma miejsce na wstępnym etapie postępowania karnego i dla trafności takiej decyzji ustawodawca nie wymaga od organu wykazania winy funkcjonariusza, a jedynie wskazania konkretnych powodów, które z uwagi na interes Służby Więziennej oraz charakter i rodzaj zarzucanego czynu wykluczają ewentualność wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariusza. Domaganie się przez Stronę stwierdzenia nieważności decyzji w związku z wydaniem jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nie mogło zostać uwzględnione. Powodem zawieszenia w czynnościach służbowych były zarzuty stawiane przez Prokuraturę Rejonową [...]. Przesłanki te do dnia wydania decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych nadal występowały. Oceniając decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania organ uznał, że brak jest podstaw do uznania, że została ona wydana bez podstawy prawnej. Decyzja znajduje swoje podstawy w przepisach ustawy o Służbie Więziennej przywołanych w jej sentencji i uzasadnieniu. Ustawa ta przewiduje możliwość zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej na okres nie dłuższy niż 3 miesiące z możliwością przedłużenia okresu zawieszenia na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Jak zaś podkreślił organ, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Dyrektor Aresztu Śledczego [...], (co jednoznacznie wynika z uzasadnienia decyzji, które stanowi jej integralną część), przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych na okres do 12 miesięcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz poglądami doktryny o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźne, bezsporne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 21 sierpnia 2001 r. (sygn. akt II SA 1726/00) rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym; zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Pojęcie "prawo" w zwrocie "rażące naruszenie prawa" interpretuje się przy tym szeroko, obejmując zakresem ww. interpretacji przepisy prawa materialnego, procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowymi Osobną przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest ponadto brak podstawy prawnej. Posiłkując się ponownie tezą cytowanego już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. należy uznać, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Przesłanka "braku podstawy prawnej" dotyczyć może zatem m.in. wydania decyzji poza sferą regulacji prawnej lub w sferze stosunków cywilnoprawnych, a także przypadków gdy organ nie posiadał upoważnienia do wydania decyzji lub je przekroczył. Do działania w warunkach "braku podstawy prawnej" w orzecznictwie sądów administracyjnych zalicza się ponadto przypadki gdy decyzja dotyczy innego stanu faktycznego niż regulowany danym przepisem, decyzję wydano w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy, decyzja dotyczy sprawy rozstrzyganej w innej formie (np. czynnością materialno - techniczną), gdy decyzja została oparta na akcie prawnym nie mającym charakteru powszechnie obowiązującego, a także, gdy decyzję wydano z urzędu podczas gdy obligatoryjny był wniosek strony. Można zatem mówić o rażącym naruszeniu prawa tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania. Wbrew twierdzeniom strony przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych są takie same i wymienia je art. 94 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej. Jak to podkreślono wyżej decyzja z dnia [...] lipca 2020 r., zgodnie z treścią uzasadnienia w istocie przedłużała okres zawieszenia M. D. w czynnościach służbowych. Nie ma więc podstaw do uznania, że narusza ona przepis ustawy, a tym bardziej, że narusza go w sposób rażący. Ponadto należało w ocenie organu zwrócić uwagę, że argumenty podnoszone przez pełnomocnika M. D. w odwołaniu od decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zawieszenia M. D. w ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej mogłyby być rozważane w ewentualnym odwołaniu od decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Wówczas analiza przebiegu służby M. D., jego zachowanie po przedstawieniu aktu oskarżenia oraz inne argumenty mające wpływ na konieczność zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w ocenie Organu II instancji powinny zostać rozważone. Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych strona nie złożyła jednak odwołania. Na marginesie dodać też należało, iż decyzja z dnia [...] maja 2020 r., którą zawieszono skarżącego na okres 3 miesięcy, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2020 r. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł M. D. zarzucając jej: 1). naruszenie prawa materialnego, a to art. 94 ust. 2 i 2 ustawy o Służbie Więziennej poprzez uznanie, że wobec M. D. istnieje w obrocie prawnym decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, a zatem istnieje podstawa prawna do przedłużenia zawieszenia na okres dalszych 9 miesięcy, podczas gdy pierwotna decyzja o zawieszeniu funkcjonariusza na okres trzech miesięcy została wyeliminowana w obrotu prawnego wyrokiem WSA Łodzi z dnia 30.12.2020 r. sygn. akt: IIISA/Łd 621/20, a zatem brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o przedłużeniu zawieszenia o kolejne 9 miesięcy co w konsekwencji i stanowi rażące naruszenie prawa będące postawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 2). naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, a w konsekwencji stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej [...] w całości i o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto w/w zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Na wstępie wyjaśnienia wymagała okoliczność wyjątkowości instytucji stwierdzenia nieważności, którego to nadzwyczajnego trybu dotyczyło niniejsze postępowanie. Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem szczególnym wyjątkiem od reguły poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, która rozstrzyga o prawach strony. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie pierwsze K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Decyzja administracyjna, jako akt organu administracji publicznej sporządzony w przepisanej prawem formie, korzysta z domniemania prawidłowości. Staje się ona jednym z elementów kreujących porządek prawny. Reguła trwałości decyzji służy realizacji istotnych wartości, jakimi są ochrona porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, zaufanie do organów państwa i samego prawa, a przede wszystkim − ochrona praw nabytych (zob. M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, Lublin 1999, s. 116.). Ma ona duże znaczenie dla stabilizacji skutków prawnych wynikających z decyzji i realizuje potrzebę zagwarantowania bezpieczeństwa sytuacji prawnej obywateli. W doktrynie podkreśla się, że ustawodawca wychodzi z uzasadnionego praktycznie założenia, że pomijanie w sferze normatywnej wszelkich skutków prawnych wadliwej decyzji może prowadzić do niekorzystnych następstw społeczno-ekonomicznych, i dlatego przewidział możliwość następczej akceptacji niektórych skutków wadliwej decyzji (zob. M. Kamiński, Nieważność decyzji administracyjnej. Studium teoretyczne, Warszawa-Kraków 2006, s. 243.). Reguła trwałości decyzji nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Uchylenie lub zmiana decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić w szczególności w sytuacjach określonych nie tylko w art. 156 k.p.a., ale też w art. 145 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2, art. 154, art. 155, art. 161 i art. 162 § 1 i 2 K.p.a. Uzasadnieniem konstrukcji prawnych, których celem jest wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji, jest konstytucyjna zasada praworządności (legalizmu), która odnosi się też do działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. Rezultatem zastosowania takich konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja stanu niezgodnego z prawem. Bezpośrednim rezultatem stwierdzenia nieważności decyzji jest zniesienie wynikającego z niej stanu niezgodności z prawem, który ma charakter kwalifikowany, tj. opisany w art. 156 § 1 K.p.a. W obecnym stanie prawnym nie występuje konstrukcja nieważności decyzji z mocy prawa, nawet jeżeli dotknięta jest ona kwalifikowaną wadą prawną. Nawet wadliwy akt administracyjny obowiązuje, dopóki w odpowiednim trybie nie zostanie usunięty z porządku prawnego, np. przez stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 156 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1103/97, Lex nr 35126 i M. Kamiński, Nieważność decyzji..., s. 242.). Stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje wyeliminowaniem ostatecznej decyzji administracyjnej z obrotu. Następuje to w wyniku przeprowadzenia postępowania przewidzianego w art. 156 k.p.a., którego przedmiotem jest sprawa procesowa. Organ nie rozpoznaje w nim merytorycznie sprawy, a działa de facto kasatoryjnie (zob. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" nr 8/2001, s. 31 oraz wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 393/87, ONSA nr 1/1990, poz. 1 i wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNP nr 18/1996, poz. 258). Stwierdzenie nieważności skutkuje z mocą wsteczną (ex tunc). W doktrynie podkreśla się przy tym, że "Decyzja stwierdzająca nieważność ciężko wadliwej wcześniejszej decyzji nie jest wyłącznie deklaracją stanu istniejącego wcześniej skuteczną ex tunc, lecz tworzy z dniem jej doręczenia doniosłe elementy nowego stanu prawnego. Otwiera drogę do dochodzenia na drodze sądowej roszczeń odszkodowawczych i wywiera jeszcze inne skutki w obrocie prawnym (np. co do bytu prawnego innych decyzji lub stosunków cywilnoprawnych)" (zob. J. Borkowski, komentarz do art. 158 k.p.a. [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, s. 681.). Przechodząc zaś już do meritum niniejszej sprawy, to jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie należy mieć na względzie to, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądów administracyjnych jak również z ugruntowanymi poglądami doktryny, rażące naruszenie prawa będzie wyrażało się w oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią konkretnego przepisu prawa, czy też w jawnej sprzeczności wynikającej z zestawienia przepisu prawa z treścią decyzji. Aby więc można było mówić o rażącym naruszeniu prawa, muszą zostać spełnione trzy przesłanki: - musi istnieć konkretny przepis prawa regulujący materię objętą kwestionowanym w trybie nieważnościowym rozstrzygnięciem, - ów przepis prawa, mający być przedmiotem naruszenia, winien być sformułowany w sposób jasny, klarowny, nie wymagający dokonywania jego wykładni ani nie powodujący wątpliwości co do jego sensu, - proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z owym przepisem prawa, musi prowadzić do konkluzji, że rozstrzygnięcie zostało dokonane wbrew jasnym i jednolicie interpretowanym regulacjom danej normy prawnej. Niezależnie od poczynionych uwag, badając kwestionowane w trybie nieważnościowym rozstrzygnięcie, nie sposób odnosić się wyłącznie do samej sentencji, abstrahując od treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Należy przecież mieć na względzie to, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część. Dzięki temu, nawet w sytuacji niejasności samego rozstrzygnięcia, zachodzi możliwość usunięcia potencjalnych wątpliwości interpretacyjnych treści sentencji w oparciu o treść uzasadnienia. Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, iż z tego rodzaju sytuacją - w postaci doprecyzowania sentencji decyzji w jej uzasadnieniu, mieliśmy do czynienia. W sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. organ dopuścił się istotnie, pewnego rodzaju uproszczenia pisząc o zawieszeniu. Jednakże w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśnił to, kiedy nastąpiło pierwotne zawieszenie na okres 3 miesięcy. Wyjaśnił też, iż : "z uwagi na ciężar gatunkowy podnoszonych zarzutów, złożony charakter sprawy oraz utrzymujące się w dalszym ciągu przesłanki zawieszenia, jego okres został przedłużony do 12 miesięcy". Zestawienie treści sentencji kwestionowanego rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2020 r. z jego uzasadnieniem prowadzi do jedynej możliwej logicznie konkluzji, że organ decyzją ową przedłużył okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W świetle powyższego jako nieuprawnione jawią się zarzuty zawarte we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie. Istniała bowiem podstawa prawna rozstrzygnięcia tj. art. 94 ust. 3 ustawy o służbie więziennej i nie doszło do rażącego naruszenia w/w przepisu, skoro organ decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. de facto przedłużył okres zawieszenia do maksymalnej możliwej długości oznaczonej w omawianej regulacji. Nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy są także twierdzenia skargi, iż organ nie mógł przedłużać zawieszenia skoro Sąd administracyjny wyeliminował z obrotu prawnego pierwotną decyzję o zawieszeniu. Rozpoznając powyższy zarzut nie sposób przecież abstrahować od faktu, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylający decyzję z dnia [...] maja 2020 r. o zawieszeniu funkcjonariusza na 3 miesiące, zapadł dopiero w dniu [...] grudnia 2020 r. W dacie wydawania kwestionowanej decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia ([...] lipca 2020 r.) w obrocie prawnym istniała więc pierwotna decyzja zawieszająca stronę na 3 miesiące. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).