II SA/Wa 438/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącej A. K. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postepowania.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wydała w dniu [...] grudnia 2021 r. decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], umarzającą postępowanie orzecznicze w całości w sprawie A. K. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska [...]RKL uznającego, że obowiązujące przepisy nie zawierają podstaw prawnych do ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, która miała miejsce po dniu 5 września 2020 r., który dawałby podstawę do 100 % uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w przypadku stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nawet jeśli stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby. W ocenie CKL – [...]RKL w sposób prawidłowy wskazała, iż przepis art. 4d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.) przyznawał prawo (w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii) do 100% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym funkcjonariuszom, którzy w związku z wykonywaniem zadań służbowych zostali poddani obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, lub przebywali na zwolnieniu lekarskim z powodu COVID-19, za okres tej nieobecności w służbie. Podniesiono, że powołany przepis obowiązywał w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 4 września 2020 r., natomiast od dnia 5 września 2020 r. obowiązują przepisy ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem C0VID-19 (Dz.U. z 2020 r., poz. 2112). Na mocy tej ustawy przyznano prawo do 100 % uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w przypadku stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby jedynie wymienionym w jej treści funkcjonariuszom, (tj. funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej i Służby Ochrony Państwa). Podobne regulacje dotyczą również sytuacji, w której funkcjonariusz został zwolniony od zajęć służbowych na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby. W ocenie organu II instancji [...]RKL słusznie zauważyła, ze przepisy obecnie obowiązującej cytowanej powyżej ustawy, nie obejmują funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2021 r. (data wpływu do CKL - 13 grudnia 2021 r.) od decyzji [...]RKL Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., wskazano, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2a) ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t. j. Dz. U. z 2020 poz. 398) - komisje dokonują ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. Zgodnie z brzmieniem art. 233 ust. 1 pkt 10) w związku z art. 234 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tj. Dz.U. 2021 r., poz. 422 ze zm.) funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości 100% podstawy (o której mowa w art. 232 ust. 2), w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Nie można jednak według organu pominąć faktu, iż związek choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby komisje lekarskie ustalają w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz.U. z 2019 r., poz. 921). Możliwość orzeczenia związku schorzenia ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby istnieje tylko wówczas, gdy schorzenie rozpoznane u osoby orzekanej jest wymienione w wykazie zawartym w kolumnie nr 2 załącznika nr 1 tego rozporządzenia, a warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby odpowiadają szczególnym właściwościom i warunkom służby określonym w kolumnie 3 tego załącznika. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy wskazano, iż COVID-19 (wirus SARS-COV2) w ogóle nie figuruje w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, czyli schorzenie (choroba) nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W załączniku nr 1 do tego rozporządzenia figuruje schorzenie - "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa" (poz. 24), jednakże nie została spełniona dodatkowa przesłanka, która musi występować łącznie, czyli schorzenie nie wyczerpuje definicji zawartej w opisie szczególnych właściwości lub warunków służby wywołujących tę chorobę (kolumna 3 załącznika). Dalej wyjaśniono, że orzeczenia komisji lekarskich nie są poddane rygorowi związania orzeczeniami wydawanymi w innych postępowaniach orzeczniczych, tym samym CKL nie może zajmować stanowiska w odniesieniu do orzeczeń wydanych w odniesieniu do innych osób. Na marginesie CKL wskazała, iż uległy zmianie również podstawy prawne, które uprzednio z ustawy przyznawały prawo do uposażenia w wysokości 100% za okres nieobecności w służbie z powodu COVID-19, tym samym dopuszczalna według organu jest również odmienna kwalifikacja COVID-19, tj. jako schorzenia (choroby) niepozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 105 §1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (tak m.in. wyrok NSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94). Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym wypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem (tak Jaśkowska Małgorzata, Wllbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020). Podkreślono, że w niniejszej sprawie przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się w toku postępowania, albowiem obowiązujące przepisy uniemożliwiają zakończenie postępowania zainicjowanego skierowaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w dniu [...] listopada 2021 r. w sprawie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby poprzez wydanie decyzji merytorycznej. Powyższe według organu jednoznacznie wskazuje, iż mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, a przesłanek bezprzedmiotowości należy upatrywać w przepisie art. 105 § 1 kpa, w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy) tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy na podstawie dokumentacji medycznej można ustalić związek schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby; 2. art. 7, art. 76 § 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentacji medycznej, pomimo że dokumentacja ta ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w niej stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania braku podstaw do ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby; 3. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.; 4. art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści normy prawnej wyrażonej w art. 234 ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947 ze zm., dalej: "uKAS"), co doprowadziło do niesłusznego uznania, że funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej nie przysługuje uposażenie chorobowe w wysokości 100% podstawy; 5. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej o Służby Ochrony Państwa (Dz. U. 2019, poz. 921) organ II instancji nie znalazł podstawy do uznania, że choroba COVID-19, wywołana przez wirusa SARS-CoV-2 wyczerpuje znamiona jednostki chorobowej określonej w poz. 24 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, wobec czego pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; 6. art. 8 k.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, uznając, że mimo spełnienia przesłanek z art. 234 ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 pkt 10 uKAS funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej nie przysługuje uposażenie chorobowe w wysokości 100% podstawy; 7. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyznaniu na rzecz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej uposażenia chorobowego w wysokości 100% podstawy z uwagi na istnienie związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. II. Naruszenie przepisu prawa materialnego: 1. art. 234 ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 pkt 10 uKAS poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na jego niezastosowaniu i przyjęciu, iż na mocy obowiązujących przepisów brak jest podstaw prawnych do ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz na podstawie art. 200 P.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu braku kognicji Sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżone rozstrzygniecie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: "P.p.s.a.") określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia organów administracji podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych utrzymującej w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w świetle wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. O bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. możemy mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Można je podzielić na przyczyny o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Bezprzedmiotowość postępowania będzie zachodziła np. w przypadku śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony, ustania bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zmiany tytułu własności rzeczy, jej zniszczenia, zniesienia uprawnień lub obowiązków, uchylenia podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy, jak również przez organ, który nie został uznany za właściwy w sprawie w wyniku rozpoznania sporu kompetencyjnego. Postępowanie jest również bezprzedmiotowe, jeżeli nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, tj. gdy sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony, która wiąże się z niespełnieniem przez stronę postępowania określonych prawem przesłanek koniecznych do uzyskania uprawnienia w trybie decyzji administracyjnej. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 ze zm.) określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje m.in. w sprawach ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (art. 1 ust. 1 pkt 4). Właściwa rejonowa komisja lekarska wyznacza termin badania lekarskiego, o czym zawiadamia podmiot kierujący do komisji lekarskiej oraz osobę skierowaną, a następnie przeprowadza badanie lekarskie funkcjonariusza i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy). Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich). Zgodnie z art. 39 ust. 1 orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Art. 39 ust. 2 wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej dotyczące ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osoby badanej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby zawiera także: 1) określenie stopnia uszkodzenia czynności naruszonego organu, narządu albo układu, łącznie z towarzyszącymi powikłaniami; 2) określenie procentowego stopnia uszczerbku na zdrowiu; 3) ustalenie, czy stwierdzony uszczerbek na zdrowiu, powstały wskutek tego wypadku lub choroby, pozostaje w związku ze służbą. Orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej doręcza się niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem osobie badanej albo osobie zainteresowanej oraz podmiotowi kierującemu do komisji lekarskiej, a w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - organowi właściwemu do ustalania prawa do świadczenia odszkodowawczego przysługującego w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (art. 41 ust. 1 ustawy). Od wydanego przez rejonową komisję lekarską orzeczenia osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji (art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy). W niniejszej sprawie Centralna Komisja Lekarska za [...] Rejonową Komisją Lekarską błędnie uznała, że postępowanie orzecznicze stało się bezprzedmiotowe, co stanowi podstawę do jego umorzenia. W ocenie Sądu stanowisko obu Komisji co do bezprzedmiotowości postępowania orzeczniczego w zakresie określonym w skierowaniu, stanowiącego podstawę do jego umorzenia, jest nieprawidłowe. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodziły bowiem żadne przyczyny, które czyniłyby postępowanie orzecznicze wszczęte na podstawie skierowania bezprzedmiotowym. Istniał bowiem przedmiot tego postępowania, tj. sprawa administracyjna, która mogła być załatwiona orzeczeniem komisji lekarskiej oraz istniała strona tego postępowania. [...] Rejonowa Komisja Lekarska zobowiązana był zatem rozpoznać sprawę i orzec co do jej istoty. W świetle obowiązujących przepisów prawa nie rozstrzyga przecież o samym przyznaniu funkcjonariuszowi uposażenia chorobowego w wysokości 100 % uposażenia. Nie orzeka bowiem w oparciu o przepis art. 233 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 234 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Należy też zwrócić uwagę, że przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie przewidują możliwości umorzenia postępowania orzeczniczego z przyczyn merytorycznych, czyli oceny medycznej co do stanu zdrowia (por. postanowienia NSA z 22 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 247/18 oraz I OSK 248/18 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, umarzając postępowanie, komisje lekarskie w sposób nieprawidłowy zastosowały art. 105 § 1 k.p.a., albowiem postępowanie orzecznicze dotyczące skarżącej , zainicjowane skierowaniem, nie stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznając ponownie sprawę, [...] Rejonowa Komisja Lekarska winna zatem wydać orzeczenie merytoryczne w sprawie na podstawie posiadanych dokumentów i oceny stanu zdrowia osoby badanej. Na marginesie tej sprawy należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rozstrzygnięciem merytorycznym a z rozstrzygnięciem procesowym - umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Nie sposób w tej sytuacji uznać, aby tego typu orzeczenie, wydane przez organ administracji, jakim niewątpliwie jest Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, należało do kognicji sądu powszechnego. Należy bowiem odróżnić charakter merytoryczny od procesowego decyzji i związany z tym tryb zaskarżenia. Takie stanowisko wyraził również Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 247/18 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.