II SA/Wa 421/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 15 lutego 2014 r., B. K., dalej jako skarżąca, wniosła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 11 marca 2014 r., doręczonym przy piśmie Sądu z 17 marca 2014 r., skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie się pod jej treścią. Skarżąca została pouczona, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie Sądu zostało skarżącej skutecznie doręczone, na wskazany w skardze adres, 19 marca 2013 r., (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 11 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, tj. nie podpisała skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis musi być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez B. K. nie czyni zadość wymaganiom, o których mowa w ww. przepisie. Skarżąca złożyła skargę nie zawierającą własnoręcznego jej podpisu. Konieczne w tej sytuacji było wezwanie skarżącą do podpisania się pod jej treścią. Brak skargi, o którym skarżąca w wezwaniu Sądu została poinformowana i wezwana do jego uzupełnienia, nie został usunięty. Termin do jego uzupełnienia upłynął bezskutecznie 26 marca 2014 r. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.