II SA/Wa 41/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: przyznać M. D. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę M. D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca po otrzymaniu odpisu orzeczenia, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Podała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, jest wdową. Podniosła, że nie posiada majątku ani oszczędności, obecnie chwilowo mieszka u syna i szuka mieszkania. Wskazała, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 2.163,92 zł netto miesięcznie. Do stałych kosztów utrzymania zaliczyła wydatki na wyżywienie - 600 zł, ubrania - 150 zł, leki - około 600 zł oraz lekarzy - około 50-100 zł, opłaty za telefon - 50 zł. Nadto wskazała, że dokłada się do czynszu oraz opłat za media kwotą około 400 zł miesięcznie. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt administracyjnych wynika, że wnioskodawczyni jest osobą starszą (ur. 1929 r.), schorowaną, nie posiada majątku (w tym mieszkania, z którego została eksmitowana po śmierci męża) ani oszczędności. Po opuszczeniu lokalu mieszkała u znajomych (sąsiadek) oraz rodziny. Obecnie mieszka u syna, a utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 2.163 zł miesięcznie. Z uwagi na wiek i stan zdrowia znaczne kwoty przeznacza na leczenie i rehabilitację - łącznie około 700 zł miesięcznie. Dokłada się do czynszu oraz opłat za media kwotą około 400 zł, a na wyżywienie wydaje około 600 zł miesięcznie. W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.