II SA/Wa 3911/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za czas wolny od służby oddala skargę

G. S. w piśmie z 29 listopada 2018 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Organ I instancji decyzją z [...] lipca 2021 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a i art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), art. 104 i art. 107 k.p.a., odmówił G. S. wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. W uzasadnieniu podał, że skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby (z dniem [...] sierpnia 2017 r.) wypłacono ekwiwalent pieniężny za 39 nadpracowanych godzin, przy zastosowaniu przelicznika 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na stanowisku zajmowanym w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego, przysługującego mu na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy. Komendant [...] Policji podniósł, że w sprawie dotyczącej wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby nie ma zastosowania, przywołany przez funkcjonariusza we wniosku, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Wyrok ten wyeliminował z obrotu prawnego art. 115a ustawy o Policji, w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, nie odnosi się natomiast do zasad ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za czas wolny od służby. W odniesieniu do żądania wypłaty odsetek za zwłokę, Komendant [...] Policji odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt OPS 17/00 i wyjaśnił, że sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną, a w konsekwencji nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. G. S. w piśmie z 15 sierpnia 2021 r. wniósł odwołanie od decyzji Komendanta [...] Policji z [...] lipca 2021 r. (nr [...]), w którym zarzucił organowi I instancji nieuwzględnienie treści wyroku TK z 30 października 2018 r., który dotyczy zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, decyzją z [...] września 2021 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z [...] lipca 2021 r. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podał m. in., skarżący we wniosku z [...] listopada 2018 r. zwrócił się o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2021 r. wydał decyzję (nr [...]), którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z [...] maja 2021 r. o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej odwołaniem skarżącego od decyzji organu I instancji z [...] lipca 2021 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania. W jego treści Trybunał wyjaśnił, że "art. 115a ustawy o Policji w zakwestionowanym zakresie normuje sposób ustalania wysokości świadczenia pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w sytuacji, gdy funkcjonariusz zostaje zwolniony ze służby. Ekwiwalent pieniężny przysługuje także za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. (...) Jak wcześniej wskazano, kwestia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, nie jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu (...). W konkluzji Komendant [...] podał, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że skoro skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby (z dniem [...] sierpnia 2017 r.) wypłacono ekwiwalent pieniężny za 39 nadpracowanych godzin, przy zastosowaniu przelicznika 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, to nie ma podstaw do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu z powołaniem się na powyższy wyrok TK. G. S. w dniu 29 października 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2021 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie art. 32, art. 66 ust. 2 Konstytucji i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że "po ponad dwóch latach organ Policji zdecydował się wydać rozstrzygniecie (...) w oparciu o art. 9 ust.1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (...)", przywołał orzecznictwo sądowe odnoszące się do stosowania art. 9 ust. 1 powołanej ustawy i stwierdził, że "ustawodawca w art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. (...) odnośnie ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. (...) nakazał przyjąć zasady wynikające z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., a tym samym te, które zostały zakwestionowane wprost w wyroku Trybunału z dnia 30 października 2018 r. jako niezgodne z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP". Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez G. S. decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] września 2021 r. (nr [...]) o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z [...] lipca 2021 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby nie narusza prawa i dlatego jego skarga jest nieuzasadniona. Rozważania w tej sprawie należy rozpocząć od stwierdzenia, że zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym (art. 33 ust. 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie zwolnienia skarżącego ze służby). Według art. 33 ust. 3 tej ustawy, w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, policjantowi zwalnianemu ze służby przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Zasady ustalenia (obliczenia) wysokości tego ekwiwalentu zostały zawarte w art. 115a ustawy. Powołany przepis (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby) stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W skardze do Sądu skarżący zarzucił, że organy obu instancji odmawiając mu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby pominęły treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 zgodnie z którym przepis ten traci moc w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Sąd nie podziela tego zapatrywania skarżącego i wyjaśnia, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał jednoznacznie stwierdził, że przedmiotem jego kontroli nie jest wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby (por. również wyrok WSA w Warszawie z 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3912/21, niepubl.). W związku z tym odnoszenie skutków niniejszego wyroku do rozpatrywanej sprawy nie jest uzasadnione. Zdaniem Sądu, całkowicie nieuzasadniony jest zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 9 ust.1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Ten przepis stanowił podstawę materialnoprawną decyzji o odmowie wyrównania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, wydanej przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] lipca 2021 r., nie zaś decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sadowym. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że nie ma podstaw do wyrównania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przez niego czas wolny od służby, w oparciu o wyrok Trybunału z 30 października 2018 r. i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.