II SA/Wa 391/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia -

D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że aktualnie jest dopuszczony do pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku na podstawie zaświadczenia lekarza medycyny pracy. Zdaniem skarżącego brak jest przeszkód, aby wykonywanie służby na dotychczasowym stanowisku trwało do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że czynniki stresogenne, które wywołały reakcję adaptacyjną krótkotrwałą zostały wyeliminowane z jego środowiska służby. Przesunięcie na inne stanowisko może rodzić negatywne skutki w sferze relacji interpersonalnych z innymi funkcjonariuszami. Funkcjonariusz zdegradowany na stanowisko mniej prestiżowe, uchybiające jego doświadczeniu może zostać narażony na upokorzenia ze strony funkcjonariuszy, z którymi dotychczas pełnił służbę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jego wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd ocenia czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. W postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego czy prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest orzeczenie stwierdzające, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem oraz czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Następstwa powołane przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, stanowią natomiast konsekwencję zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe, co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Zaskarżone orzeczenie lekarskie jest szczególnego rodzaju decyzją, która stwierdza istnienie pewnego stanu faktycznego i nie wymaga wykonania, stąd też wniosek o wstrzymanie jego wykonania nie mógł zostać uwzględniony. Tego rodzaju orzeczenie nie może być uznane za akt, w odniesieniu do którego możliwe jest zastosowanie ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 29/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1824/16). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.